Work Text:
No shortage of blood
“လွှတ်စမ်း ဟေ့ကောင်တွေ။ မဟုတ်လို့ကတော့ မင်းတို့နောင်တရတော့မှာ” ရော့ဘ်၏ဒေါသထွက်နေသည့်အသံက အလုပ်လုပ်သည်ဟုပြောရမည်။ သူတောင်းဆိုသည့်အတိုင်း ချုပ်နှောင်ထားသည့်သူများက သူ့ကို ညစ်နွမ်းနေသည့် အချုပ်ခန်းတစ်ခန်းတွင်းသို့ ပစ်ထည့်သည်။ ဟုတ်တာပေါ့။ သိပ်ကို အကူအညီဖြစ်သည့်လူများပင်။ ရော့ဘ်ကြမ်းပြင်ပေါ်က ကမန်းကတန်း ကုန်းထစဉ်မှာပင် တံခါးက ဘန်းကနဲပိတ်သွား၍ သူ့အဆဲသံများက တရစပ်ထွက်လာသည်။
“မင်းတို့ ငါ့ကို ဒီသောက်အခန်းထဲမှာပဲ ထားခဲ့လို့မရဘူး” သူအော်ဟစ်လိုက်သည်။
မည်သူကမျှ ပြန်မဖြေပေ။ ရော့ဘ်၏အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနှင့် ဆုတ်ခွာသွားသည့်ခြေသံများအပြင် အကျဉ်းခန်းအပြင်တွင် ဘာသံကိုမျှ မကြားရပေ။
ရော့ဘ်က သူ့ကိုယ်လုံးနှင့်တံခါးကို ဝင်တိုက်ပစ်သည်။ သူ့ပခုံးနှင့်လက်တစ်လျှောက် စူးရှစွာ နာကျင်သွားရသော်လည်း တံခါးက မူလအတိုင်းပင်ရှိနေသည်။ သူလက်သီးနှင့် တံခါးကိုထုရင်း ဆဲဆိုအော်ဟစ်နေသော်လည်း ယခုလေးတင်မှ သူ့ကို အခန်းထဲပစ်သွင်းခဲ့သည့်လူများက ပြန်မလာတော့ပေ။
“မင်းအားကို မင်းချွေတာသင့်တယ်” သူ့ဘယ်ဘက်က အရိပ်ဆီမှ အသံကြားလိုက်ရသည်။ “ငါ့နားကိုရောပဲ။ အော်ဟစ်ကန်ကြောက်နေတာနဲ့ ဘာမှထူးမှာမဟုတ်ဘူး”
ရော့ဘ် ခေါင်းကို သူ့ဘက် လှည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက အမှောင်နှင့် အသားကျပြီးသွားသည့်အခါမှ ကြားတွင် ခိုင်ခံ့သည့် သံတိုင်များခြားနေကာ သူ့ဘေး၌ နောက်ထပ်အကျဉ်းခန်းတစ်ခန်း ရှိနေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။ ထိုအထဲတွင် လူတစ်ယောက်က ကြောကို နံရံတွင်မှီထားရင်း ခြေဆန့်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေသည်။ သူ့ကြည့်ရသည်က သက်တောင့်သက်သာရှိလွန်းသောကြောင့် ရော့ဘ်ကို ဒေါသထွက်စေသည်။
“ဒီမှာဟေ့ကောင် နေရင်းထိုင်ရင်း အခန်းတစ်ခုထဲပိတ်မိနေတာကို မင်းကြိုက်တယ်ဆိုရင် ငါဘာမှမပြောဘူး။ ငါကတော့ ဒီကရအောင်ထွက်မှာ” ရော့ဘ်သံတိုင်များအနားကပ်ကာ သူ၏ ကံမကောင်းလှသည့်အဖော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
တစ်ဖက်လူက မော့ကြည့်ပြီးရယ်၏။ “ဒါဆိုရင် မင်းက ဘယ်လိုလုပ်မလို့လဲ။ တံခါးပွင့်သွားတဲ့အထိ အော်နေမလို့လား။ ဒါဆိုရင်လည်း ကံကောင်းပါစေ”
သူ့အသက်က ရော့ဘ်နှင့် ရွယ်တူလောက်ပင်။ သူ့ထက် အနည်းငယ်ပင်ငယ်ဦးမည်။ ချောမောထက်မြက်လွန်းသပ်ရပ်လွန်း၍ ရော့ဘ် တစ်ခါတလေ ညစ်ပတ်အောင် လုပ်ပစ်ချင်သည့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်ဆန်လူမျိုးပင်။ သူ့မေးစေ့က သေချာပြောင်စင်အောင် ရိတ်ထား၍ အချုပ်သားဖြစ်နေသည်မှာ မကြာသေးနိုင်ရာ။ ထိုအမှိုက်သရိုက်ကောင်တွေက သင်တုန်းဓားတွေ ဝေပေးခြင်းတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ထို့နောက် ထိုသူက ပြုံးပြလာသည်။ ပြုံးပြလိုက်ချိန်တွင် သူ့သွားများက အကုန်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုသူ၏ ရှည်လျားလှသည့် အစွယ်ရှရှတွေက ခပ်ဖွေးဖွေး။
သေလိုက်ပါတော့လား။
ရော့ဘ်ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။ သူ့ကိုယ်သူနှင့် ထိုသတ္တဝါအကြား အကွာအဝေးတစ်ခု မြန်မြန်ခြားလိုက်မိသည်။
“သောက်သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်ပဲ” သူစုတ်သပ်မိ၏။ “ဘုရားသခင်”
သူကြမ်းပြင်ပေါ်က ဖုန်တွေကို ကန်လိုက်သည်။ သူ ယနေ့ကံဆိုးခြင်းက ထိုထက် မဆိုးနိုင်တော့ဟု ထင်ထားခဲ့မိသည်။ သူ အသေအကြေအကန်ခံရပြီး အချုပ်ခန်းတစ်ခန်းထဲ အထည့်ခံထားရရုံမကသေးချေ။ ဗန်ပိုင်းယားကောင်က သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော အဖော်ဖြစ်နေသေး၏။ သူဒီမှာ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေသည်က တော်ပေဦးမည်။
“ဟင်း မင်းကဉာဏ်ကောင်းသားပဲ” ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်၏ လေသံက ထေ့ငေါ့ပြောင်လှောင်နေဟန်အပြည့်ဖြင့်။ သဘာဝမဆန်သည့် မျက်လုံးနက်နက်တစ်စုံက အကျဉ်းခန်းနှစ်ခုကို ကျော်ကာ ရော့ဘ်ကို ကြည့်နေသည်။ လူသားမဆန်သည့် အကြည့်က ထိုသတ္တဝါကို ပိုမိုနီးကပ်နေသယောင် ထင်မှတ်မှားစေသည်။ “မုဆိုး၊ ငါထင်တာမှားလား”
ရော့ဘ် ထိုကောင်ကို အကြည့်စူးစူးတစ်ချက်ပို့လိုက်ကာ သူ့လက်တွေကို နာသည်အထိ တင်းတင်းဆုတ်လိုက်မိသည်။ သူ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်မရှိသည့် အခြေအနေပြန်ရောက်ရန် မျှော်လင့်မိသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအခြေအနေက လူတစ်စုက သူ့ဓားနှင့်ဖုန်းကို လုသွားခဲ့သည့်အချိန်ကစကာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။ ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်က သံတိုင်များကို ကျော်ကာ သူ့ကိုအန္တရာယ်မပြုနိုင်သည်က သေချာသော်လည်း သူ့လက်ထဲလက်နက်တစ်ခုရှိလျှင် ပိုစိတ်ချရမည်။
“ရေမန်းနဲ့ နှစ်သတ်ပစ်ရမဲ့ ဗန်ပိုင်းယားကောင်၊ ငါက မကောင်းဆိုးဝါးတွေနဲ့ စကားမပြောဘူး”
ထိုဗန်ပိုင်းယားက လက်မခံသလို မျက်ခွံကိုလှန်ပြလိုက်သေးသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက ထိုကောင်ကို အမှန်တကယ်လူတစ်ယောက်ဟုပင် ထင်ရစေသည်။
“မင်းကတော့ လာနောက်နေတာပဲ” သူ့သွားကြားက လေသံဖြင့် ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သော်လည်း ရော့ဘ်လည်း ကြားရသည်။ ထိုကောင်တွေက သူတို့လိုအပ်လျှင် လိုသလို တိုးနိုင်သည်ကို ရော့ဘ်သိပြီးဖြစ်၍ ထိုစကားလုံးများက သူကြားရအောင် တမင်ပြောခြင်းဟုထင်သည်။
သူ့လျှာသူကိုက်လိုက်ကာ ရန်စသည်ကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် ငြင်းဆန်လိုက်၏။
“မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
ရော့ဘ် ဗန်ပိုင်းယားကောင်၏ အသံကြောင့် လန့်သွားရသည်။
လွန်ခဲ့သည့် နာရီပိုင်းအလိုက သူထောင်ထဲကထွက်၍ရအောင် နည်းလမ်းရှာမည့်အစီအစဉ်ကို လက်လျှော့လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။ ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်ပြောသည်က မှန်သည်။ ထွက်ရန် အခြားနည်းလမ်းမရှိချေ။ သူတို့ကို ဖမ်းဆီးထားသူများက အနားတွင် ရှိနေလျှင်ပင် အော်ဟစ်ဆူပူသံများကို မတုံ့ပြန်လာပေ။ ထိုသတ္တဝါကောင်၏ ခွန်အားနှင့် ထွက်လို့ရမည်ဆိုလျှင် ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်က ထောင်ဖောက်သွားပြီးဖြစ်လောက်သည်။ ရော့ဘ်၏ အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးက ဗန်ပိုင်းယားနှင့် မုဆိုးကို အတူလော့ချထားသည်အား အစီအစဉ်ကောင်းဟုထင်သည့် ထိုသေနာကောင်များပြန်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ တိုက်ခိုက်ရန်ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံးအစီအစဉ်ဟု ဆိုမရသော်လည်း သူ့အခုလောလောဆယ်ရသည့် စိတ်ကူးက ဤတစ်ခုပင်ရှိသည်။
သူ့ခေါင်းကို နောက်က အုတ်နံရံကိုမှီကာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး ထိုသတ္တဝါကောင်ကို လျစ်လျူရှုထားဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။
“အိုး။ လာစမ်းပါ။ ဟန်တာ။ ငါ့ကို တကယ်စကားမပြောဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့။ မင်းသတိထားမိမလားတော့မသိပေမဲ့ ဒီမှာ လူအများကြီးမရှိဘူး။ မင်းနဲ့ငါပဲရှိတာ။ တခြားစကားပြောစရာလူမရှိဘူး”
“စကားမပြောဘူး။ ငါ့အတွက် အဆင်ပြေတယ်” ရော့ဘ် မျက်လုံးပင် ဖွင့်မကြည့်ဖြစ်ပေ။ သူ့မုဆိုးဗီဇက ထိုဗန်ပိုင်းယားကို သတိမထားဘဲမနေရန် သတိပေးနေသော်လည်း လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ရန်သူကို မျက်စိဒေါက်ထောက်ကြည့်နေရမည်ဆိုသည့် စိတ်ရောပင်။ သံတိုင်များရှိနေသရွေ့ သူ ထိုအကြောင်း စိုးရိမ်ရမည်မထင်။
“ဟုတ်ပြီလေ။ ဒီနေ့။ မနက်ဖြန်တော့ ဟုတ်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ပတ်နှစ်ပတ်ပြီးရင် ဘယ်သူအနားမှာပဲရှိရှိ စကားတစ်လုံးနှစ်လုံးပြောရတာကို ပျော်နေလိမ့်မယ်။ မကောင်းတဲ့အဖော်က အဖော်မရှိတာထက်တော့ တော်သေးတယ်ဆိုပြီး”
တစ်ပတ်၊ နှစ်ပတ်။ ဖာ့ခ်။ နာရီအနည်းငယ်ပဲရှိသေးသည်ကိုပင် ရော့ဘ်ခေါင်းခြောက်နေပြီ။
သူ ထိုဗန်ပိုင်းယားကို အဖက်မလုပ်ရန် သတိမရခင်မှာပဲ သူ့ပါးစပ်က ထုတ်မေးမိသွားသည်။
“ဒီမှာရောက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
“နှစ်လ တစ်ပတ်နဲ့ ၂၇ နာရီ” ရော့ဘ်၏မျက်လုံးများက ပြူးသွားရသည်။ ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်ဆီက အသံတိုးတိုးနှင့် နှစ်သက်သဘောကျဟန် ရယ်သံတစ်ချက်ကြားရသည်။ “ဘာလဲ။ မင်းပဲမေးတာလေ”
အချိန်ကို အတိအကျပြောနိုင်ခြင်းကတော့ အဆင်ပြေသည်။ ရော့ဘ်က သူဒီနေရာတွင် ရောက်နေသည်က နှစ်နာရီ (သို့မဟုတ်)ငါးနာရီလားဆိုသည်ကိုပင် မသေချာလှ။ နောက်အပတ်အနည်းငယ်တွင် ကြာချိန်နာရီကို မဆိုထားနှင့်၊ သူလနှင့်နှစ်ကိုပင် ခွဲခြားမတတ်ဖြစ်လာမည်ကိုတော့ သေချာသည်။ လူသားဆန်မှုနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆုံးရှုံးရအပြီးတွင် အချိန်နာရီကို ပြောနိုင်သည်က တန်ဖိုးတော့မရှိပေ။
ရော့ဘ် ထိုဗန်ပိုင်းယား၏ ထောင်သွင်းခံထားရသည့်ကြာချိန်ကို အရစ်ရှည်မနေချင်ပေ။
“ဒီတော့ ငါ့ကို မင်းနာမည်ပြောပြမှာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဟန်တာလို့ပဲ ဆက်ခေါ်နေရမှာလား။ ပျင်းစရာကောင်းလွန်းတယ်”
“ဘာမှမခေါ်ရင် ပိုကောင်းတယ်” ရော့ဘ်ပြန်ပြောလိုက်သော်လည်း အစောကကဲ့သို့ သူ့အသံက မပြင်းထန်တော့ပေ။ သူမေးခွန်းကို ချိန်ဆလိုက်၏။ သို့သော် ဗန်ပိုင်းယားကောင်ကို သူ့နာမည်ပြော၍ အန္တရာယ်ဖြစ်မည်လည်းမဟုတ်ချေ။ သူတို့လွတ်သည်နှင့် ထိုသတ္တဝါကောင်က ဘာမှလုပ်နိုင်မည်လည်းမဟုတ်။ သူ ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်၏ မခုန်တော့သည့်နှလုံးကို သတ္တုချောင်းနှင့် ထိုးသွင်းလိုက်မည်ပင်။ “ငါက ရော့ဘ်”
“အာ၊ ရောဘတ်ရဲ့အတိုကောက်လား”
ရော့ဘ် နာကျင်သလို တစ်ချက်ညည်းလိုက်မိသည်။ သူ့အဖေသာ သူ့ကို ရောဘတ်ဟုခေါ်တတ်သည်။ ထိုအဖေက အရက်အနည်းငယ်ဝင်သည်နှင့် ကလေးများကို ကန်ကြောက်တတ်သည့် မကောင်းဆိုးဝါးပင်။
“ရော့ဘ်ရဲ့အတိုကောက်”
“အဲ့ဒါဆို ရော့ဘ်ပဲကိုး” ထိုဗန်ပိုင်းယားက ရော့ဘ်ခေါင်းနောက်က ဆံပင်တွေပင် ထောင်လာရသည့် ရင်းနှီးဖော်ရွေမှုမျိုးနှင့် ဆိုလာသည်။ “တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်လို့ ပြောချင်ပေမဲ့ အလိမ်အညာနဲ့ စနှုတ်ဆက်ရတာက မကောင်းဘူး။ ငါ့နာမည်က ဒန်နီရယ်”
ဟုတ်တာပေါ့။
“လူသားနာမည်ပြောတာနဲ့ပဲ ငါက မင်းကို မကောင်းဆိုးဝါးလို့ မမြင်တော့ဘူးထင်နေတာလား။ အလုပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး ဗန်ပိုင်းယားကောင်။”
သူက အတည်ပြောနေသော်လည်း ထိုကောင်ထံမှ ရယ်သံတစ်ချက်ထွက်လာသည်။ “ဘုရားရေ မင်းကပင်ပန်းစရာပဲ။ မင်းရဲ့ မုဆိုးဝါဒတွေဘာတွေကို ပျက်အောင်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ငါ့နာမည်လေးပဲ ပြောပြတာ” ထိုဗန်ပိုင်းယားက ပြုံးလိုက်သည့်အခါ သူ့သွားများက အလင်းရောင်မှိန်ဖျော့ဖျော့တွင် ထင်းခနဲ။ “ဆောရီး ငါ့အမေက ဗလက်လို့ခေါ်ဖို့ မတွေးမိဘူး။ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့အမြင်နဲ့ ပိုကိုက်မယ် ထင်တယ်”
“ဖာ့ခ် သွားစမ်းပါ” ရော့ဘ် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဗန်ပိုင်းယားများက ဟာသဉာဏ်ရှိသည်ကို သူမသိခဲ့မိချေ။ သူ့ဟာသဉာဏ်က ဆိုးတော့ဆိုးရွားသည်။ သို့သော်ငြား ဒါကသူသိဖို့လည်း မလိုသည့်အရာပင်။
ရော့ဘ်က ဖုန်တက်နေသည့်မွေ့ရာဟောင်းအပေါ် အိပ်ပျော်ရန် ကြိုးစားနေချိန်တွင်ဖြစ်သည်။ ရေတစ်ဘူးနှင့် အာလူးထောင်းပုံပေါ်သည့် လင်ပန်းတစ်ခုကို သူသတိမထားမိခဲ့သည့် တံခါးပေါက်အတွင်းက တွန်းထိုးပေးလာသည်။ သူတို့ဝင်လာချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်မရတော့ပေ။
ကြည့်ရဆိုးသလို အရသာကလည်းဆိုးလှ၏။ သို့တိုင်အောင် သူ့ဗိုက်က အတော်ဆာနေသောကြောင့် စားလိုက်ရသည်။ ယခင်က စားချင်နေသည့် အရည်ရွှမ်းရွှမ်းအသားထူထူမဆိုထားနှင့်။ သူ့ကို ပန်းသီးစိတ်တစ်စိတ်အမြဲကျွေးသည့် သက်လတ်ပိုင်းစားပွဲထိုးအမျိုးသမီးချက်လေ့ရှိသော ပီဇာတူးတူးကပင် ယခုအချိန်တွင် စား၍ကောင်းနေလိမ့်မည်။
သူ့ကို ကြည့်နေသည့် ဗန်ပိုင်းယားကောင်ဆီ စွေကြည့်လိုက်မိ၏။
“မင်းအတွက် စားစရာမပေးဘူးလား” တုံးလှသည့်မေးခွန်းဟု သူ့ဦးနှောက်က သဘောမပေါက်ခင်အထိ သူပါးစပ်ထဲသို့ အစားအပြည့်သွပ်လိုက်ရင်း လှမ်းမေးလိုက်မိသည်။
“ဟင့်အင်း။ အခုလောလောဆယ်တော့ ဖော်ရွေလှတဲ့ အိမ်ရှင်တွေက ငါ့ကိုကျွေးဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး”
ရော့ဘ် အာလူးထောင်းနောက်တစ်ဇွန်းကို အငမ်းမရစားလိုက်ပြီးမှ ထိုဗန်ပိုင်းယားက သူ့ကိုပြောသည့်စကားကို သဘောပေါက်သည်။ “နေပါဦး။ ‘အခုလောလောဆယ်ဆိုတာ ဘာပြောတာလဲ’ ဒီရောက်နေတာဘယ်လောက်ရှိပြီဆို။ နှစ်လ” သူမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
ဗန်ပိုင်းယားက ပခုံးတွန့်ပြသည်။ “ငါတို့တွေက အစာမရှိဘဲ ခဏတော့ နေနိုင်တယ်။ ကိစ္စမရှိပါဘူး”
ဂရုမစိုက်သလို ပြောနေသံက တမင်ဖိပြောနေသလို ထင်ရသည်။
ရော့ဘ် ဗန်ပိုင်းယားများအကြောင်း အချက်အလက်တစ်ခုနှစ်ခုတော့သိသည်။ သူသိသင့်သလောက်တော့ အများကြီးမဟုတ်လောက်ပေ။ ဒဏ္ဍာရီက မည်သည့်နေရာတွင်ဆုံးကာ အမှန်တရားက မည်သည်တွင်စသည်ကို ပြောရန်ခက်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုသွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်များကို အမဲလိုက်သတ်ဖြတ်ကာ အသတ်မခံရန် ကြိုးစားရသည့်အချိန်အတွင်း ထိုသူတို့ကို သူ လေ့လာထားရ၏။ သူတို့သွေးမရှိဘဲ နေနိုင်သည့်အချိန်ကာလက အကန့်အသတ်ရှိမှန်းလည်း သူသိသည်။ ထိုအချိန်ကာလက ရာစုနှစ်များထက် နှစ်လများနှင့် ပိုနီးစပ်သည်။
“ခဏပဲ။အမြဲမဟုတ်ဘူး” သူပြောလိုက်မိသည်။
တိတ်ဆိတ်မှုသာ အဖြေပြန်ရသည်ကိုကြည့်လျှင် ထိုဗန်ပိုင်းယားက ယခုတစ်ခေါက်တော့ စကားပြောချင်စိတ်ရှိပုံမတူ။
“မင်းအကြောင်း ငါ့ကိုပြောပြ” ဗန်ပိုင်းယားက ပြောလာသည်။
ရော့ဘ် ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ခြစ်ကာဆော့နေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။
သူတိတ်ဆိတ်စွာ နေရန်ကြိုးပမ်းမှုကို လက်လျှော့ခဲ့ပြီးပြီ။ ဗန်ပိုင်းယားကောင်က သူ့ကို မည်သည့်အချိန်ရောက်နေသည့်အကြောင်း ပြောပြနေမှရမည်။ ခြောက်ရက်။ ခြောက်ရက်၊ သုံးနာရီနှင့်…ဖာ့ခ် သူနောက်ဆုံးမေးချိန်ကစပြီး ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ။ ခန့်မှန်းရန်က မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပြတင်းပေါက်မရှိ နာရီမရှိသည့် အခန်းထဲတွင်ပိတ်မိနေခြင်းက အချိန်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။ အနည်းဆုံး လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့်တော့ မဖြစ်နိုင်။
ခြောက်ရက်က သောက်ရမ်းကြာမြင့်လွန်းသည်။ ရက်ခြောက်ဆယ်ဟုပင် ထင်ရသည်။
သူ ထိုသွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်နှင့် စကားစမြည်ပြောချင်သည်လို့တော့ မဆိုလိုပေ။
“ငါက ဘာလို့မင်းပြောသလို လုပ်ရမှာလဲ”
ဗန်ပိုင်းယားကောင်က ဟမ့်ခနဲအသံပြုလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဖုန်အလူးလူးထနေသည့် နံရံပေါ်မှီလိုက်သည်။ “ငါပျင်းလို့။ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းနေရင်တောင် စိတ်ထဲမှာပဲသိနေရတာ ပျော်စရာမကောင်းဘူး။ ပြီးတော့ ဗိုက်ဆာနေတာကနေ အာရုံလွှဲဖို့လည်းလိုတယ်။ လာပါ ရော့ဘ်ရာ။ ငါပြောတာနားထောင်စမ်းပါ”
ရော့ဘ် သူ့နာမည်ခေါ်ခံလိုက်ရစဉ် ခေါင်းကဆံမွေးများပင် ထောင်လာမိသည်။ ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်ခေါ်လိုက်သံက သူတို့တွေက သူငယ်ချင်းများကဲ့သို့ တရင်းတနှီး။
“ဟုတ်ပြီ။ မင်းက ဘာသိချင်လို့လဲ” သူ့အကြောင်း တစ်ခုမှ ပြောပြချင်စိတ်မရှိသော်လည်း သူမေးလိုက်သည်။ ဤသည်က မုဆိုးများ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုသိချင်၍ မျှားသည့် ပရိယာယ်တစ်ခုပင်ဖြစ်ရမည်။ ထိုဆင်ထားသည့်ထောင်ချောက်ထဲ သူကျမည်မဟုတ်ပေ။
“မသိဘူး။ မင်းရဲ့အကြိုက်ဆုံးဇာတ်လမ်း။ ဒါမှမဟုတ် သောကြာနေ့ညမှာဘာလုပ်လဲတို့။ ဗန်ပိုင်းယားတွေကို အမှောင်ထဲမှာ လိုက်ထိုးသတ်တာကလွဲပြီးပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ကလေးဘဝကအကြောင်းတို့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ ခုနကပြောသလိုပဲ ငါပျင်းနေလို့”
ရော့ဘ် သူ့လျှာကို သူကိုက်ထားချင်သည်။ သူတကယ်ထိန်းထားချင်သည်။ သောက်ဗန်ပိုင်းယားကောင်တစ်ကောင်ကို သူ့ဘဝအကြောင်း ပြောပြစရာမလိုပေ။ ထိုကေင်နှလုံးသားကို ထိုးသွင်းရန် ချွန်မြမြလက်နက်တစ်ခုနှင့် ရေမန်းတစ်ပုလင်းကလွဲပြီး ဤသွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်ကို သူအကြွေးတင်မနေပေ။
သို့သော် သူ့ဒေါသက အရှိန်အဟုန်အပြည့် မြစ်တစ်စင်းဖြင့် တူကာ သူ့ကိုယ်သူမရပ်တန့်နိုင်ခင်၌ပင် ပါးစပ်မှ စကားလုံးများကထွက်လာတော့သည်။ “ငါ့ကလေးဘဝအကြောင်း သိချင်တယ်ပေါ့။ ဟမ်။ အိပ်ရာဝင်ပုံပြင်တွေနဲ့ မင်းကို ဖျော်ဖြေပေးဖို့လား။ ကောင်းပြီလေ။ ငယ်ငယ်တုန်းက ငါ့အမေအသတ်ခံခဲ့ရတယ်။ ငါကရှစ်နှစ် ငါ့အစ်ကိုက ဆယ့်နှစ်နှစ်။ မမျှော်လင့်ထားလောက်အောင် ဆိုးဝါးတဲ့ ကိစ္စတွေက အဲဒီအချိန်က စတာပဲ”
သူ့ခြေထောက်ကို ဖုန်ထဲကန်ထည့်လိုက်ရာ သူ့ဒူးတစ်လျှောက် နာကျင်မှုက စီးဆင်းလာသည်။ ထိုဆိုးရွားသည့် အမှတ်တရများကို မမှတ်မိရန် သူတမင်ကန်လိုက်ခြင်းပင်။ သူတစ်ခုခုကို ကန်ကျောက်ချင်နေသည်။ သို့မဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ချင်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူက ဗီရိုလောက်အခန်းလေးထဲတွင် သောက်သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်နှင့် ပိတ်မိနေ၏။
ထိုကောင်က သူ့ကိုကြည့်နေသည်ကို ခံစားရသည်။ သူ့အကြည့်က လည်ပင်းတစ်လျှောက် လျှပ်စီးကြောင်းစီးနေသလိုပင် တဆစ်ဆစ်ခံစားလာရသည်။
“ဗန်ပိုင်းယားမလား။ မင်းအမေကိုသတ်တာ”
ရော့ဘ် ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်ကို အကြည့်စူးစူးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ “ဘာလို့ ဒီလိုပြောနိုင်တာလဲ” သူ့ကို တစ်ခုမှဖော်ထုတ်ခွင့်မပေးနိုင်ပေ။ ဗန်ပိုင်းယားအကြောင်း သူသိသည်ထက် ထိုဗန်ပိုင်းယားက သူ့အကြောင်းပိုသိသွားနိုင်သည်။
“မင်းရဲ့ဒေါသ၊ အမုန်း၊ တစ်နေရာရာကတော့ လာရမှာပေါ့”
ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါက ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပဲ။ ပြီးတော့ မှားတာလည်း မဟုတ်ဘူး။
“အင်း။ ငါက ဒေါသကြီးတဲ့ကောင်မလို့လည်းဖြစ်နိုင်တာပဲ” ရော့ဘ် စိတ်မသက်မသာနှင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ့ဒေါသအရှိန်အဟုန်က တဖြည်းဖြည်းလျော့ကျသွားကာ သူ့စိတ်သူပြန်လည်တည်ဆောက်ရန်လည်း ပင်ပန်းလွန်းလှပြီ။
ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်၏ စူးရှနက်မှောင်စွာ ကြည့်နေပုံက သူ့ကို စိတ်မသက်မသာခံစားရစေသည်။ ထိုအကြည့်တွင် ကိုယ်ချင်းစာနာသည့်အရိပ်အယောင်လည်းပါနေသည်။ ရော့ဘ်၏ လက်မခံလိုကာ ဘာလုပ်ရမည်မှန်းမသိသည့်စိတ်ကို နားလည်သည့်ဟန်။
“အကြောင်းပြချက်ကောင်းတစ်ခုမှ မရှိဘဲနဲ့တော့ ဘယ်သူကမှ ဒေါသမထွက်ပါဘူး” ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်က ဆိုသည်။
ရော့ဘ်မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ ထိုသည်ကမှန်ကန်ရဲ့လား သူမသေချာပေ။ သူ့ဘဝတွင် ဒေါသကြီးသည့် လူမျိုးစုံ တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်။ ဘားတွင် မကျေမနပ်ချက်များအကုန် တတွတ်တွတ်ရေရွတ်နေတတ်သည့်လူများ၊ သူနှင့်ကြုံခဲ့ရသည့် မုဆိုးများ၊ ကျောင်းတွင် သူ့ကို ကန်ခဲ့သည့်ကလေးများ၊ ထို့အပြင် ရော့ဘ်အမေရှိစဉ်တည်းက အမြဲဒေါသထွက်နေတတ်သည့် သူ့အဖေ။ သူ့တွင် အကြောင်းပြချက်များစွာတော့ရှိခဲ့သည်။ မြောက်မြားစွာသော အကြောင်းများရှိခဲ့သည်တော့ သေချာသည်။ အကြောင်းပြချက်ကောင်းဟူ၍ သတ်မှတ်ရန်တော့ လူများ၏ အထင်အမြင်ပေါ် မူတည်လိမ့်မည်။
“မင်းတို့သောက်သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်တွေကို မုန်းဖို့ အကြောင်းပြချက်မလိုဘူး။ ငါ့ဘဝက ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် လူတွေကို လိုက်ကိုက်ခိုင်းတာထက် မင်းတို့ကောင်တွေကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ်ပဲပြောင်းပစ်မယ်”
ဟုတ်ပါ့မလား။ သူမယုံကြည်သည့်စကားများကို သူ့ကိုယ်သူယုံကြည်ဟန် ရိုက်သွင်းမိသည်။ သူဝန်ခံသည်ထက်စာလျှင် သူ့လျှာသူကိုက်ကာ သတ်သေမည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်ပြောသည်က မှန်သည်။ အခြေအနေတွေသာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်ခဲ့လျှင် ရော့ဘ် ဗန်ပိုင်းယားတစ်ကောင်ကို လက်နက်တစ်ခုဖြင့် အသက်ဆယ့်နှစ်နှစ်တွင် သတ်ခဲ့ရမည်မဟုတ်သလို ဆယ့်ခုနစ်နှစ်တွင်လည်း အမဲလိုက်ရန် အိမ်က ထွက်ခဲ့ရမည်မဟုတ်။ သေချင်လောက်အောင် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသည့် စိတ်ရှုပ်ဖွယ် မြေအောက်ခန်းထောင်ထဲတွင်လည်း ပိတ်မိနေမည် မဟုတ်ချေ။
သူ့အတွေးများကြောင့် သူသိချင်နေသည့်မေးခွန်းကို မေးမိသွားသည်။
“ဟေး ဗန်ပိုင်းယားကောင်။ မင်းဗိုက်ဆာရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ”
ခဏကြာသည်အထိ အဖြေပြန်မရသောကြောင့် သူ့ကို မတုံ့ပြန်တော့ဟုပင် ရော့ဘ်ထင်မိသွားသည်။ သူ့တဲ့တိုးဆန်မှုကြောင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရခြင်းကိုတော့ သူမဝန်ခံလိုပေ။
သူ့ကိုယ်သူ အားတင်းရုန်းကန်ပြီး တစ်ဖက်အခန်းအနားသို့ ကပ်သွားလိုက်သည်။ ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်က သူ့ကို လှမ်းမထိနိုင်အောင် အကွာအဝေးအချို့ကိုတော့ ခြားထားမိ၏။ သူ့နေရာတွင်သာ သူနေနေသည့် ဗန်ပိုင်းယားကောင်က သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
“လူတွေဆာလာရင် ဖြစ်တဲ့အတိုင်းပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းလာပြီး နောက်ဆုံးသတိလစ်သွားမယ်။ ပြီးရင်တော့ သေပြီး ဖုန်မှုန့်ဖြစ်သွားမယ်။ လူတွေထက်တော့ တော်တော်နှေးတာပေါ့။ ဒီတော့ မင်း နည်းနည်းပိုစောင့်လိုက်တာနဲ့ ဒီထောင်မှာ ဖုန်မှုန့်နည်းနည်းနဲ့ပဲ အတူနေရတော့မှာ” သူ့ နှုတ်ခမ်းထက်ရှိ အပြုံးက သက်သောင့်သက်သာမဖြစ်နေပေ။ ထိုဗန်ပိုင်းယားက ထပ်ပြောသည်။ “အဲဒီအချိန်အထိတော့ ငါ့နာမည်ကိုခေါ်ဖို့ ပြောလို့ရဦးမှာပေါ့”
ရော့ဘ် နှာခေါင်းရှုတ်လိုက်မိသည်။ “မဖြစ်နိုင်တာတွေမပြောစမ်းနဲ့”
“ငါ အသက်ရှူစရာမလိုတာက ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ”
ရော့ဘ် သူ့ကိုယ်သူမထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်မိသည်။
(ဒီမှာ ရော့ဘ်က Don’t hold your breath ဆိုပြီး မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာတွေကို မပြောစမ်းနဲ့လို့ ပြောလိုက်တာပါ။ အဲဒါကြောင့် သူက အသက်ရှူစရာမလိုဘူးဆိုပြီး ပြန်ပြောတာ)
လူအုပ်စုလိုက် ထုထောင်းခံခဲ့ရသည့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များက တစ်ပတ်လောက်အကြာတွင် အဝါဖျော့ဖျော့ဒဏ်ရာတစ်ခုနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှုကိုသာ ထိခိုက်ကျန်ခဲ့ကာ မနာကျင်ကိုက်ခဲနေတော့ပေ။ သူနှိုးဆွမိလျှင်တော့ နာကျင်မှုက တဆစ်ဆစ်ပင်။ ထိုလူမိုက်များ သူ့ကို နိုင်သွားသည်က တစ်ခုခုမှားနေ၍ပင်ဖြစ်ရမည်။ နှစ်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သူကမျှ သူ့ကို မနိုင်ခဲ့ဖူး။ ကိုယ်လိုသူလိုလူသားများဆိုလျှင် ပိုတောင်ဝေးသေးသည်။ သူ ဂရုတစိုက်မရှိခဲ့၍သာ ရှုံးခဲ့ရခြင်းဖြစ်ရာ ဒေါသတချောင်းချောင်းထွက်လာရ၏။
ဗန်ပိုင်းယားကောင်နှင့်သူက မေးခွန်းနှစ်ဆယ်ကို အပြန်အလှန်မေးနေကြ၍ ယခုသူအလှည့်ရောက်လာသည်။
“မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီထဲရောက်လာတာလဲ။ သူတို့က မင်းထက် အင်အားကြီးတာလည်းမဟုတ်ဘူး”
သူအပြင်ပြန်ရောက်ပြီး အမဲလိုက်သည့်အခါ သုံးရန်အသုံးဝင်နိုင်သည်။ သူက သူ့သားကောင်ကို အချိန်မဆွဲဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနည်းလမ်းဖြင့် လိုက်လေ့ရှိသော်လည်း လက်ပေါက်ကပ်သည့် ခက်ခက်ခဲခဲအကောင်များကို လိုက်သည့်အခါ အသုံးဝင်လာနိုင်သည်။
ဗန်ပိုင်းယားကောင်က ပခုံးတွန့်ပြသည်။ “ငါ့ကို လှည့်စားသွားတယ်”
“ဒါက အဖြေမဟုတ်ဘူး”
“ပြောရရင် ဇာတ်လမ်းက အရှည်ကြီးပဲ။ ငါ့အာရုံက တခြားရောက်သွားလို့ပဲဆိုပါတော့။ ငါ့ကိုယုံ။ မင်းကြိုးစားကြည့်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဗန်ပိုင်းယားက သူ့ကိုယ်သူလှောင်ပြောင်နေသလို အသံဖြင့် ခြောက်ကပ်ကပ်ရယ်သည်။
ရော့ဘ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူက အလှောင်ခံရသည့် ခံစားချက်ကို မနှစ်မြို့မိ။ “မင်းက ဘယ်လိုသိလဲ”
မျက်လုံးနက်နက်များက သူ့ကိုအတွင်းပိုင်းထိ ထိုးထွင်းကြည့်နေသလို ခံစားရသည်။
သူတို့က မျက်နှာချင်းဆိုင် နံရံနှစ်ဖက်ကို မှီထားကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထောင်အတွင်းရှိအကွာအဝေးက ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော်လည်း ရော့ဘ် ထိုအကြည့်ကို သေချာခံစားရသည်။ အထိအတွေ့တစ်ခုလို လေးလံလှ၏။
“ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်” ရော့ဘ်လိုချင်သည့်အဖြေကို ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်က မပေးတော့မှန်း အတည်ပြုသလို ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ညဘက်ရောက်သည့်အချိန်တွင် မီးများကို ပိတ်လေ့ရှိသည်။ ရော့ဘ်ကတော့ ညဘက်ဟုထင်သော်လည်း အချိန်ကို သေချာသိနိုင်သည့်နည်းမရှိ၍ သူတို့ကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားသူများက ဆော့ကစားနေသည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ရော့ဘ် မျက်နှာပြင်ကို မော့ကြည့်ရင်း အိပ်ပျော်ရန်ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ရက်ပေါင်းများစွာခေါင်းကိုက်နေပြီး ဟမ်ဘာဂါစားချင်နေသည့်စိတ်နှင့် ဘီယာတစ်ဘူးနှစ်ဘူးသောက်ချင်သည့်စိတ်က ပိုပြင်းထန်လာနေသည်။
သူအိပ်ပျော်ရန် လက်လျှေ့ာမိလိုက်သည်အထိ သူ့အသိစိတ်က အဆုံးစွန်သို့ တွန်းပို့ခံရကာ ရူးသွပ်စေသည်။
“ဟေ့ ဗန်ပိုင်းယားကောင်”
လှုပ်ရှားသံ (သို့မဟုတ်) အသံတိုးတိုးတစ်ချက်ပင် ပြန်မကြားရပေ။ သူသာသေချာမသိလျှင် သူ့ထောင်ဖော်က အိပ်ပျော်နေသည်ဟု ထင်မိဦးမည်။ သို့သော်လည်း ဗန်ပိုင်းယားများက မအိပ်ချေ။ လူသစ်မုဆိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ သိခဲ့ရသည့် ပထမဆုံးသင်ခန်းစာပင်ဖြစ်သည်။ သူ သေလုနီးပါးပင်ဖြစ်ခဲ့သေး၏။
“မင်း ငါ့စကားကို ကြားနိုင်တာကို ငါသိတယ်” သူကျယ်ကျယ်ပြောလိုက်သည်။ သူမတ်တတ်ထလိုက်ကာ သူ့ခြေထောက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း တစ်ဖက်က လှုပ်ရှားမှုကို သိရန် ကြိုးစားကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမရှိပေ။ သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်များ လင်းနို့အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည့် ရှေးပုံပြင်ဟောင်းများက အမှန်ဖြစ်နိုင်သည်။
မဖြစ်နိုင်။ ရူးသွပ်သည့်အတွေးတစ်ခုမှန်း ရော့ဘ်သိသော်လည်း သူ့အလိုလိုတွေးမိသွားခြင်းပင်။ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် အမှောင်ထုက သူ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသည်။
“ဒန်နီရယ်၊ မင်း ဘယ်မှာလဲ”
“ဒီမှာ” အသံက ရော့ဘ်ထင်ထားသည်ထက် ပိုနီးကပ်နေသည်။
ရုတ်တရက် အလင်းရောင်တစ်ခုက အမှောင်ကို ဖြတ်သွား၍ ရော့ဘ် ထိတ်လန့်တကြားအော်မိသွားသည်။ သူ့မျက်လုံးများကို နေသားကျရန် တစ်စက္ကန့်နှစ်စက္ကန့်မျှ အချိန်ယူရပြီးမှ ထိုဗန်ပိုင်းယားက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားခြားထားသည့်နေရာနားတွင် ရပ်နေသည်ကိုမြင်ရသည်။ သူ့လက်များက သံတိုင်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ့လက်ထဲကမီးခြစ်ကလည်း တောက်လောက်နေသည်။
လိမ္မော်ရောင်မီးရောင်က ဗန်ပိုင်းယားမျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သည့် အရိပ်အသက်ပေါ်စေကာ ရုတ်တရက် လူအဖြစ်ရှိစဉ်ကပုံစံက စဉ်းစားရန် လွယ်လူသွားသည်။ ခပ်နက်နက်ဆံပင်၊ ရှက်ရွံ့နေဟန် နီရဲရဲမျက်နှာနှင့် မထီလေးစားမျက်နှာပေးတို့ဖြင့် ကြည့်ကောင်းနေခဲ့လိမ့်မည်။ ရော့ဘ် သူ့ကိုသာ ကလပ်တွင်တွေ့မိပါက ချဉ်းကပ်မိခဲ့နိုင်သည်။
သေလိုက်ပါတော့။ ရော့ဘ် မျက်တောင်ခတ်ရင်း ထိုဗန်ပိုင်းယားကို အကြည့်စူးစူးတစ်ချက်ပို့လိုက်ကာ ထိုအတွေးကို ပယ်ဖျောက်ဖို့ကြိုးစားလိုက်၏။
“ငါဘယ်သွားမယ်လို့ မင်းက ထင်လို့လဲ။ ပျံသွားတယ်လို့လား”
ရော့ဘ်ထင်ခဲ့သည်နှင့် နီးစပ်သောကြောင့် သူဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ့လျှာသူသာကိုက်လိုက်ကာ တိတ်တိတ်နေလိုက်သည်။ သူ့တိတ်ဆိတ်မှုက ဝန်ခံသလို ဖြစ်သွားသည် ထင်သည်။ ဗန်ပိုင်းယားကောင်က ရယ်လာသည်။
“တကယ်ကြီးလား။ ငါသာ အဲ ဒီလိုလုပ်နိုင်ရင် အစောထဲက ထွက်သွားပြီပေါ့”
ရော့ဘ် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ “လုပ်နိုင်ရင်လည်း လုပ်နိုင်မှာပေါ့။ ရေရှည်အကျိုးရဖို့အတွက် စဉ်းစားနေတာလည်းဖြစ်နိုင်တာပဲ” မဖြစ်နိုင်မှန်း သူလည်းသိသည်။ ထိုဗန်ပိုင်းယား ဒေါသထွက်မည်လား ခုခံမည်လားဆိုသည့် တုံ့ပြန်မှုကို သူ သိချင်၍သာ ပြောလိုက်ခြင်းပင်။
ထင်ရှားစွာပင် ထိုဗန်ပိုင်းယားကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်ရန်က ထိုထက် ပိုကြိုးစားရန် လိုလိမ့်မည်။ သူတုံ့ပြန်မှုက မျက်လုံးများကို ကစားလိုက်ခြင်းပင်။ “အား ဟုတ်ပါပြီ။ မင်းငါ့ကို မိသွားပြီ။ နေရာက ကောင်းလွန်းလို့ ငါဒီမှာပဲနေနေတာ။ မြင်ကွင်းက အရမ်းကောင်းတဲ့အပြင်၊ ခေတ်မီတဲ့ အထောက်အကူပစ္စည်းတွေ၊ အရသာရှိလွန်းတဲ့ အစားအသောက်တွေနဲ့ TripAdvisor မှာ ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်ရထားလို့သာ နေနေတာ”
သူ့အသံနေအသံထားက အတည်ပြောနေသည့်ပုံမပေါက်ဘဲ ရယ်ချင်နေသည့်ပုံရှိသည်။ ရော့ဘ် သူ့အား AB သွေးဖန်ခွက်တစ်ခွက်ကို ဇိမ်နှင့် မြည်းသောက်နေရင်း ရှေးကျနေသည့် ခုံတစ်ခုတွင်ထိုင်နေကာ အသည်းအသန်စာကွန်ပျူတာရိုက်နေသည့်ပုံကို မြင်ယောင်ကြည့်လို့ရသည်။ ထိုသူက စကားလုံးကြီးကြီးမားမားများနှင့် ပြင်းထန်သည့် သုံးသပ်စကားပြောကာ သူ့စိတ်မသက်မသာဖြစ်ရမှုအတွက် လျော်ကြေးပင် တောင်းလိမ့်မည်။
ယခုလောလောဆယ်တွင်တော့ ရော့ဘ် သူကိုယ်ပိုင်သုံးသပ်ချက်အတွက် စာလုံးအချို့ရွေးချယ်ထားသည်။ အထူးသဖြင့် ဆိုးရွားလွန်းလှသည့် အစားအသောက်အတွက်။
“အရမ်းကောင်းလွန်းတဲ့ အဖော်ကို မင်းမေ့သွားတယ်” ရော့ဘ်လည်း မနေနိုင်ဘဲ သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်ကို ဝင်နောက်မိ၏။
“အဲဒီလောက်ကြီး မဆိုးပါဘူး”
ဗန်ပိုင်းယားကောင်က သူ့ကို ချစ်ခင်ကြင်နာဟန်နှင့် လှောင်ပြောင်ဟန် ရောယှက်နေသည့် အပြုံးသေးသေးဖြင့် ပြန်ကြည့်သည်။ ထိုထိုးထွင်းကြည့်နေသည့် အကြည့်စူးစူးကြောင့် ရော့ဘ်ပင် နေရခက်လာရသည်။ သူ့ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ကာ ဖုန်မှုန့်များကို ခြေထောက်ဖြင့် ထိုးဆွလိုက်မိ၏။
“မင်းဘာမေးချင်လို့လဲ” ထိုဗန်ပိုင်းယားက အချိန်အတော်ကြာငြိမ်သက်နေပြီးမှ မေးလာသည်။
ရော့ဘ်ပြန်မော့ကြည့်လိုက်စဉ်တွင် ထိုဗန်ပိုင်းယားက သူ့ကိုကြည့်နေဆဲပင်။ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အရေးမကြီးဘူး”
ယုတ္တိကျကျ စဉ်းစားတတ်သည့်လူများဆိုလျှင် ဒီအတိုင်းထားလိုက်မည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်က လူလည်းမဟုတ်သလို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်အောင်လည်း မစဉ်းစား။ “အရေးပါလို့ပဲ မင်းက စကားစပြောတာမဟုတ်ဘူးလား။” သူကထောက်ပြ၏။ “မနက်နှစ်နာရီမှာ”
“ဒီအတိုင်း ပျင်းလို့။ အိပ်လို့မရဘူး။ ပြန်စဉ်းစားစရာ မှတ်ဉာဏ်တွေလည်း မှတ်မှတ်ရရမရှိဘူး” ရော့ဘ်က ပြောလိုက်သည်။
ဗန်ပိုင်းယားကောင်က သူ့ကို အစွယ်များဖြင့် ပြုံးပြလာသည်။ ဒါက သူ့အတွက် အောင်မြင်မှုကြီးတစ်ခုရသလို ခံစားချက်မျိုး မဖြစ်ပေါ်သင့်ပေ။ ရော့ဘ်စိတ်ထဲ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမိသလိုပင် ခံစားနေရသည်။
သူဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ‘ချစ်လှစွာသောဒိုင်ယာရီ၊ ဒီနေ့ ငါအူကြောင်ကြောင်လုပ်ရပ်တစ်ချို့လုပ်ခဲ့တာ ငါ့ဗန်ပိုင်းယားသူငယ်ချင်းက ပြုံးသွားတယ်’ သူ့ဦးနှောက်က ပျက်သွားတာဖြစ်မည်။ ချက်ချင်း သူ့စိတ်သူပြန်ထိန်းဖို့လိုနေသည်။
ထို့ကြောင့်လည်း သူမမေးသင့်မှန်း သိသော်လည်း မေးချင်နေသည့် မေးခွန်းကို မေးလိုက်မိခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။
“လူတစ်ယောက်ကို ပထမဆုံးသတ်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကို မင်းမှတ်မိလား”
ဒီတစ်ခါတော့ သူအကြည့်မလွှဲမိ။ သူ ထိုဗန်ပိုင်းယားအကြည့်ကိုသာ ပြန်ကြည့်နေမိသည်။ သူ့မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းလာပြီး အပြုံးက သူ့မျက်နှာပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က ရွှင်မြူးနေသည့်အရိပ်အယောင်များက တစ်စက္ကန့်အတွင်း ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက်။
“ငါ လူတွေကို တစ်ခါမှ မသတ်ခဲ့ဖူးဘူး။”
ရော့ဘ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။ “ဟုတ်တာပေါ့။ မင်းမသတ်ဖူးဘူး”
“မင်းက ငါတို့အကုန်လုံးကို လူတွေလည်ပင်းကို ညှစ်ပြီး၊ နှလုံးကို မနက်စာအဖြစ်စားတဲ့ လူသတ်ကောင်တွေလို့ ထင်နေတာကို သိပေမဲ့ အဲ့လိုလုပ်တဲ့ကောင်တွေက စောစောအသတ်ခံရတာများတယ်။ သတ်လို့ ဘာမှလည်းမဖြစ်လာဘူး။ လူသတ်ရတာကြိုက်ရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။ ငါတို့အများစုက သွေးသောက်ပြီး လူတွေကို အရှင်အတိုင်းပဲ ထားခဲ့တာ။ လူသေတွေ စုပုံမနေရင် မုဆိုးတွေ မျက်စိအောက်က ထွက်ပြေးဖို့ ပိုလွယ်တယ်။ နောက်အကြိမ်တွေအတွက်လည်း သွေးသောက်ဖို့ ရှာရလွယ်တယ်။ နှစ်ဖက်လုံး အကျိုးရှိတဲ့ကိစ္စပဲ”
သူ့အသံတွင် ခံစားချက်မရှိဘဲ ပုံမှန်လိုပြောနေခြင်းက ရော့ဘ်ကို တစ်ခုခုဖြင့် ပစ်ပေါက်ချင်စိတ်ပေါ်လာစေသည်။ ထိုလူယုတ်မာများလုပ်ခဲ့သည်ကို သူမြင်တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ။ ပထမဆုံးတန်းတွင် ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်များ လူသတ်မှုကျူးလွန်သည်များကို သူမျက်မြင်ကြုံခဲ့ရသည်။
“သောက်အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ” သူတံတွေးထွေးလိုက်၏။ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူဘာလုပ်နေမှန်း သတိမဝင်ခင်မှာပင် ထောင်ခန်း၏ အလယ်သို့ ရောက်သွားမိသည်။ “အဲဒီသောက်အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေကို ငါယုံမယ်ထင်နေ_”
ဗန်ပိုင်းယားကောင်က သူပြောနေသည်ကိုပင် ဆုံးအောင် ပြောခွင့်မပေး။ “ဘာလို့လဲ။ ငါတို့ကို သတ်ရင် အပြစ်ရှိတဲ့စိတ်ဝင်မှာ စိုးလို့လား”
မဖြစ်နိုင်တာတွေ…
“အပြစ်ရှိတဲ့စိတ်...။ မင်းကများ ပြောရဲသေးတယ်။ မင်းက သေပြီးသားပဲ။ ရာစုနှစ်ဝက်လောက်တည်းက သေသွားတာကို သတ်လို့မရဘူးလား။ အခုမင်းကို သတ်ရမလား”
ရော့ဘ် သူနီးကပ်လွန်းနေသည်ကို သတိမပြုမိပေ။ အန္တရာယ်များလောက်အောင် အနားကပ်လွန်းနေသည်။ သူ့လက်မောင်းကို မီးလာဟပ်မှ သူသတိဝင်လာ၏။
ထိုဗန်ပိုင်းယားက သူ့ကို ဆွဲယူပြီး သူ့လည်ပင်းကို ချိုးရသည်က လွယ်ကူမှန်း သတိပြန်မရခင် ရော့ဘ်နောက်ပြန်ဆုတ်သင့်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်သာ အကြောင်းရင်းကို မေးလာခဲ့လျှင် သူလည်းမသိဟု ဖြေမိလိမ့်မည်။ ထိုစိတ်ထဲက အော်ဟစ်နေသည့်အသံကို အာရုံမထားဘဲ ထိုဗန်ပိုင်းယားကောင်ကို ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလို ဘာကြောင့် စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်လဲ သူလည်းမသိပေ။ ဆုပ်ထားသည့် လက်သီးမှ မီးခြစ်ဆံလှုပ်ရှားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့လည်ပင်းက အကိုက်ခံရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် အကြောင်းရင်းကိုလည်း သူ မသိချေ။
“မသေနိုင်တာ။ သေသွားတာမဟုတ်ဘူး။ လူတွေလို မျှော်လင့်ချက်အမှားတွေ အသုံးမကျတဲ့ ခံစားချက်တွေ မရှိတော့တာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ဖုန်မှုန့်ဖြစ်သွားရင် လွမ်းနေမဲ့သူငယ်ချင်းတွေ။ ငါတို့က နာကျင်မှုကို မခံစားရဘူးဆိုတာတွေ။ ငါ မင်းကိုပြောမယ် ရော့ဘ်။ သုံးလလောက်အစာမစားရတာနဲ့တင် သေလောက်အောင် ခံစားနေရပြီ။ ငါ့မှာ အတွေ့အကြုံမရှိပေမဲ့လည်း နှလုံးကို အစူးချွန်ချွန်နဲ့ ထိုးဖောက်ခံရတာက အဲဒီထက် ပိုကောင်းမယ်လို့တော့ မထင်ဘူး”
ထို့နောက် သူကပြန်ဆုတ်သွားသည်။ မြန်လွန်းသောကြောင့် ရော့ဘ်ပင်မတုံ့ပြန်နိုင်။ သို့သော်လည်း ရော့ဘ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမည့်အစား သူက လှည့်လိုက်ရင်း ခုံကို ကန်ချလိုက်သည်။ ခုံက သူ့အားကြောင့် တွ့န်လိမ်သွားသည်။ ရော့ဘ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူရောက်ကတည်းက တွေ့ကြုံခဲ့ရသည့် ထိုဗန်ပိုင်းယား၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် အမူအရာနှင့် ကွာခြားလှသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ကာ ရော့ဘ်အကြည့်မလွှဲနိုင်ခဲ့။ ဘေးကင်းမည့် သူ့အိပ်ရာနားကိုပင် သူမဆုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုဗန်ပိုင်းယားက သူ့ဘက်အကြည့်ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးထဲက ဒေါသမာန်က အခြားဗန်ပိုင်းယားများကို အပေါ်ခံစားရသည့် အကြောက်တရားနှင့် ကွာခြားသည်။ ရော့ဘ်မြင်မိသည်က သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသည့် လူသားဆန်သည့် နက်နက်နဲနဲခံစားချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုအရာက ပိုကောင်းသည်လား၊ပိုဆိုးသည်လားတော့ သူလည်းမသိပေ။
“ဒါနဲ့ မင်းသိလား” ဗန်ပိုင်းယားက ဆက်ပြောသည်။ သူ့လေသံက သွားစွယ်ချွန်ချွန်များလို စူးရှနေသည်။ “မင်းအမေအတွက် လက်စားချေချင်တာ ငါသဘောပေါက်တယ်။ မင်းဒေါသထွက်ပြီး လက်လွန်တာကိုလည်း ငါနားလည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြင်လောကကို ဘာမှမပျက်စီးစေတဲ့ သူရဲကောင်းကြီးလိုလို ထင်နေတာကိုတော့ ရပ်သင့်တယ်။ ကမ္ဘာကြီးက အဖြူနဲ့အမည်း၊ အကောင်းနဲ့အဆိုးပဲရှိတယ်လို့ ငါမယုံဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါယုံရင်လည်း မင်းက ကောင်းတဲ့အဖွဲ့ထဲတော့ မပါဘူး”
ရော့ဘ် တစ်ချက်ရယ်လိုက်ရင်း အံ့အားသင့်လွန်း၍ ဒေါသပင် မထွက်လာနိုင်တော့ပေ။ “အိုကေလေ။ ဗန်ပိုင်းယားက ငါ့ကို လူဆိုးကောင်လို့ ပြောနေတယ်။ ကောင်းသားပဲ”
သို့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် သူ့အသံက ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့နေသည်ကို ပြန်ကြားရသည်။
ရော့ဘ်လည်း ဟီးရိုတစ်ယောက်မဟုတ်မှန်း သူ့ကိုယ်သူသိသည်။ သူကလူတစ်ယောက်ပင်။ ဗန်ပိုင်းယားတွေကို မျိုးဖြုတ်ခြင်းက မှန်ကန်သည့်အရာဟု သူထင်ကောင်းထင်မိနိုင်သည်။ လူတစ်ယောက်ကတော့ သူတို့ကို ဘေးကင်းအောင်လုပ်ပေးမည့် လူလိုသည်ဟု ထင်မိနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအရာက သူအမဲလိုက်နေရသည့် အကြောင်းရင်းမဟုတ်။ ကြိုက်နှစ်သက်သောကြောင့်သာ သူအမဲလိုက်ခြင်းပင်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရင်ထဲတွင်တောက်လောင်နေသည့် ခဏလောက် ဖြေဖျောက်နိုင်၍ပင်။
ဒါက သူ့ကိုလူကောင်းလည်း မဖြစ်စေ။ လူဆိုးလည်း မဖြစ်သွားစေပေ။ သူအမဲလိုက်နေသည့် သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်များနှင့် အတူတူဟူသည့် ခံစားချက်ကတော့ သူ့ကိုလက်ခံရခက်ခဲစေသည်။
“ထားလိုက်ပါတော့။ ငါလည်း အိပ်တော့မယ်”
ရော့ဘ် အကျဉ်းထောင်ကျဉ်းလေး၏ အစွန်ကို သွားလိုက်ရင်း လှဲချလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကာ ဗန်ပိုင်းယားကောင်က သူ့ကိုပြန်ဖြေသည်ကို စောင့်နေလိုက်၏။ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှကြာသည့်အခါ မီးခြစ်ဆံမှ အလင်းရောင်က ငြိမ်းသွားပြီး အမှောင်ထုက ကျရောက်လာပြန်သည်။
“ဆောရီး” ဗန်ပိုင်းယား၏ အသံက တိုးလျလွန်းပြီး အဝေးရောက်နေသည့်အတိုင်းပင်။ “ငါ_ အဆာလွန်ပြီး ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာကို သောက်ရမ်းစိတ်ကုန်နေတာ။ တစ်ခါတလေ နံရံတွေက ငါ့ကို လာပိတ်ထားသလိုပဲ။ မင်းအပေါ်ကို တမင်ဒေါသပုံချတာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို စကားတော့ဆက်ပြောပါ”
သူ့အသံက…
သူအသံက အလွန်သနားဖို့ကောင်းနေပြီး ရော့ဘ် သူ့အပေါ် သနားစိတ်မဝင်လာချင်ပေ။ သို့သော်လည်း အထီးကျန်လွန်းကာ အရာရာနှင့် အဆက်ဖြတ်ခံထားရသောကြောင့် မည်သည့်အဆက်အဆံမျိုးကိုမဆို အားပါးတရလက်ခံမိသည့် အခြေအနေကိုလည်း နားလည်သည်။ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဤငရဲတွင်းတွင် အတူပိတ်မိနေကြသည်။ ရော့ဘ်က သူလိုချင်လျှင်ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည့် အခြေအနေသို့ ပြန်သွားနိုင်မည်မထင်ပေ။
“ရတယ်။ အိပ်ရအောင်။ ဟမ်…ငါအိပ်ပြီ။ မင်းကတော့ မင်းတို့နားတဲ့အခါ လုပ်ကြတဲ့ ဘာကြောက်စရာကောင်းတဲ့အရာတွေကိုပဲလုပ်လုပ်”
ထိုစကားက ဗန်ပိုင်းယားကောင်ကို ပြန်ပြုံးလာအောင် လုပ်သည့် သနားစရာ ရူးမိုက်မိုက်ကြိုးစားမှုတစ်ခုပင်။ သူအောင်မြင်သလားတော့ မပြောနိုင်ပေ။ သံတိုင်တွေအခြားတစ်ဖက်က တစ်ဖက်သူ၏မျက်နှာကို မဆိုထားနှင့်၊ ရော့ဘ် သူ့မျက်နှာရှေ့ကလက်ကိုပင် မမြင်နိုင်အောင် မည်းမှောင်နေသည်။
“ဂွတ်နိုက် ရော့ဘ်”
ရော့ဘ် အသံတိုးတိုးတစ်ချက်ပြုလိုက်ရင်း သူ့ကျောကို တစ်ဖက်ထောင်ခန်းဘက် ကျောပေးလိုက်၏။ အိပ်ရာမှ စပရင်က သူရွေ့လျားလိုက်၍ လှုပ်ခါသွားသည်။ မှောင်နေသည့်အပြင် ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့အတွေးများက ဟိုသည်ရောက်နေသည့်အခါ အိပ်ဖို့ရန် ပို၍ခက်ခဲလာရသည်။
နေ့ရက်များက တဖြည်းဖြည်းကုန်ဆုံးသွားကာ ရက်သတ္တပတ်သို့ ရောက်လာသည်။
တစ်ခါတလေ ရော့ဘ်က သူရူးသွားပြီဟုထင်မိသည်။ ထိုနေ့စဉ်တစ်နေ့တာက ထိုအတိုင်းပဲလည်ပတ်နေခြင်းက အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ပိတ်မိမှုကို ကြောက်ရွံ့သည့်စိတ်လိုပင် သူ့ကို ရူးသွပ်မတတ်ဖြစ်စေသည်။ မနက်ခင်းတွင် ရေခဲတမျှအေးစက်သည့် ရေဖြင့် ရေချိုး၊ ဆိုးရွားသည့် အစားအသောက်များကို နေ့စဉ်အချိန်မှန်မှန် တစ်နေ့နှစ်ကြိမ်စားကာ ထိုကြားက အဆုံးမရှိသည့် နာရီများတွင် ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘဲ ဟိုဟိုသည်သည် တွေးရင်း စကားများသည်။ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သည်ကလည်း ဤအခန်းထဲမှ ထွက်လို့မရသည့်အခါ ဘာမှမကျိုးမရှိဖြစ်လိမ့်မည်ကို သူသေချာသည်။ အိပ်ထမတင်အခါနှစ်ရာလုပ်ခြင်းက သူ့ကို အကူအညီဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု သူမထင်။
“မင်းဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်” ဒန်နီယယ်က ပြောလိုက်သည်။
“အခု အတွေးတွေပါဖတ်နေပြီပေါ့။ ဒါက twilight မှာပဲရှိတဲ့ ရူးမိုက်မိုက်စွမ်းရည် မဟုတ်ဘူးလား”
အမှန်တကယ်သာ ထိုစွမ်းအားရှိလျှင်တော့ တကယ်ကောင်းလိမ့်မည်။ သူတို့ကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားသူများ လိုချင်သည့်အရာကို သိနိုင်လိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်လည်း ထွက်ပြေးနိုင်မည့် လမ်းတစ်ခုခုရနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း သူ့ကို စိတ်ဖတ်မည်ကိုတော့ သူမလိုလား။ သူတို့တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အသားကျလာသည်ကိုပင် ဖုံးကွယ်ရန် ခက်ခဲလာသည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ဒါတွေအကုန်လုံးက မှန်တယ်။ ငါတို့က နေရောင်ထဲမှာဆို ပိုလင်းတယ်။” ထိုဟာသက စိတ်ခံစားချက်မပါသလိုဖြစ်နေကာ ဒန်နီရယ်၏ အပြုံးကလည်း မူလထက်ပို၍ ဖျော့တော့နေ၏။
ရော့ဘ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူသတိမထားမိရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဒန်နီရယ်က သူ့မျက်စိရှေ့တင် ပျောက်ကွယ်စပြုလာသည်။ ရွေ့ရှားမှုများက နှေးကွေးလာပြီး ယခင်ကလောက်လည်း သိပ်မပြုံးတော့။ စကားများကလည်း တွန်းအားပေးနေသလို။
ဒါကအရေးမပါသင့်ပေ။ သူဝမ်းသာသင့်သည်။ ဗန်ပိုင်းယားတစ်ကောင်လျော့နည်းသွားမည့် ကိစ္စပင်။ သို့သော်လည်း ထိုအတွေးကသူ့ကို သက်သောင့်သက်သာမဖြစ်စေဘဲ သူ့စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်လာမိသည်။ သူဒန်နီရယ်ကို သံယောဇဉ်တွယ်နေသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ဒီအခန်းမည်းကြီးထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်း မနေချင်ရုံသာ။
“တစ်နေ့ကျရင်တော့ မင်းငါ့ကိုပြပေါ့” သူ ဟာသအဖြစ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် ဒန်နီရယ်၏ ပါးစပ်ထောင့်စွန်းက ကွေးညွတ်သွားကာ အိပ်ရာနားက နံရံကိုမှီရင်း သူ့မျက်လုံးနက်နက်များကတော့ အဝေးတစ်နေရာကို ရောက်နေသည်။ “အင်း ကောင်းပြီလေ”
ဒန်နီရယ်က ယိုင်သွားပြီး သံတိုင်ကို အမှီပြုထားသည်ကို ရော့ဘ်မြင်လိုက်ရပြီးသည့်နေ့မှ သူစိတ်ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်မိသည်။
သူအိပ်မပျော်သည့်ညတွင် ထိုအကြောင်းကို အိမ်ရာပေါ်လှိမ့်လိုက်လှည့်လိုက်လုပ်ရင်း တွေးနေမိ၏။ သူရူးသွားပြီဖြစ်သည့်အကြောင်း အပြင်သို့ရောက်လျှင် အရူးထောင်သို့သွားသင့်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ့အသိစိတ်က ပြောနေသည်ကို နားထောင်မိရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ့မုဆိုးဗီဇကို နိုးထလာစေရန် နှိုးဆွရင်း ရင်ဘတ်ထဲတွင် သံချောင်းထိုးစိုက်ခံရသည့်ဗန်ပိုင်းယားကသာ ကောင်းကြောင်း ကြိုးစားခဲ့သေးသည်။ ယခုအထိလည်း သူ့စိတ်ထဲတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက ယုံကြည်နေသေးသည်။
သို့သော်လည်း ဒန်နီရယ်ပြောသည်ကမှန်ပြီး ရော့ဘ်က ကောင်းသည့်လူတစ်ယောက် မဟုတ်လျှင်ပင် သူက တစ်ယောက်ယောက်သေတော့မည်ကို ထိုင်ကြည့်နေတတ်သူမဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဒန်နီရယ်လို စကားစမြည်ပြောရသည်ကို နှစ်သက်ကာ အရေမရအဖတ်မရဗန်ပိုင်းယားဝတ္ထုများ ဖတ်ရသည်ကို သဘောကျပြီး မသေနိုင်သည့်ဘဝတွင် လူတစ်ယောက်ကို မသတ်ခဲ့ဖူးနိုင်သည့် သူမျိုးကိုပင်။ ထို့အပြင် သူနှင့်ကိုက်သည့် ဟာသဉာဏ်ကောင်းရှိကာ သူတွေ့ခဲ့ဖူးသမျှဗန်ပိုင်းယားများတွင် ကြည့်အကောင်းဆုံးအပြုံးလည်း ရှိသေး၏။ သို့မဟုတ် အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူတွေ့ဖူးခဲ့သမျှသူများအားလုံးထဲတွင်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
ဒန်နီရယ်ကို မနှစ်မြို့ရန်က ခက်ခဲလှပြီး ရော့ဘ် ထိုသို့ကြိုးစားရသည်ကို ငြီးငွေ့နေပြီ။
သူတစ်ဖက် အကျဉ်းခန်းနားသို့ တိုးသွားလိုက်ရင်း သူ့နှလုံးသားက ရင်ဘတ်ထဲက ခုန်ထွက်လုမတတ်ဖြစ်နေသည်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ “ဟေး ဒီကိုလာခဲ့”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဒန်နီရယ်က ထလာသည်။ သူ့အသားအရေက မူလထက် ဖြူဖျော့နေပြီး ဖောက်မြင်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးအောက်က အမဲကွက်များက သူ့ကိုချူချာသည့်ပုံပေါက်စေသည်။
အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ကာ ရော့ဘ် သူ့လက်ကို သံတိုင်များကြားလျှိုလိုက်ရင်း လက်ကောက်ဝတ်အတွင်းပိုင်းကို အပေါ်ထောင်လိုက်သည်။ သူသေချာထုတ်မပြောချင်သော်လည်း သူ့ရည်ရွယ်ချက်က အတော်အတန်ထင်ရှားသည်ဟု ထင်သည်။
သို့သော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ သေချာမထင်ရှား၍ ထင်သည်။ ဒန်နီရယ်က သူ့တွင် ဒုတိယခေါင်းတစ်လုံး ပေါက်လာသလို ကြည့်နေသည်။
“လာစမ်းပါ ငါစိတ်ပြန်မပြောင်းခင်” ရော့ဘ် ဒန်နီရယ်၏ အကြည့်စူးစူးအောက်တွင် သက်တောင့်သက်သာမရှိလှ။ “ငါရူးသွားလို့ပဲဖြစ်မယ်” သူ ခပ်တိုးတိုးရေရွတ်မိလိုက်သည်။
သူတွေးထားပြီးသော်လည်း ဒန်နီရယ်က သူ့လက်ကို ကိုင်လာသည့်အခါ လန့်သွားမိသေးသည်။ အေးစက်စက်လက်ချောင်းများက ရော့ဘ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လျော့ရိလျော့ရဲလာကိုင်ပြီးမှ နည်းနည်းအောက်ကို လျှောချသွားသည်။
“သေချာလို့လား” သူမေးလာသည့်အခါ ရော့ဘ်ကြည့်လိုက်မိသည်က မှားသည်။
မီးများကဖွင့်ထားချိန် အနီးကပ်ကြည့်ရသည့်အခါ ဒန်နီရယ်၏ မျက်လုံးများက အနက်မဟုတ်။ အစိမ်းရောင်ရင့်ရင့်ဖြစ်သည်။ ယခုလို အားနည်းနေသည့်အချိန်မှာပင် အကြည့်က အသက်ပါသည်။ ရော့ဘ်မသေချာတော့သည့်အရာက များနေသော်လည်း ယခုအချိန် သူသိသည့်အရာတစ်ခုက ဒန်နီရယ်ကို သူမသေစေချင်ပေ။
သူတံတွေးမျိုချလိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
စက္ကန့်များစွာကြာပြီးသည့်နောက်၌ ဒန်နီရယ်က ရော့ဘ်လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူတို့လက်ချောင်းများကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ပါးစပ်က ရော့ဘ်လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရောက်လာကာ ကွဲနေသည့်နှုတ်ခမ်းပါးက သူ့အသားအရေတစ်လျှောက် ပွတ်ဆွဲသွားရာ ရော့ဘ်အသိစိတ်က လက်ကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်ရန် အော်ဟစ်နေသည်။ ထိုအသိစိတ်ကို လျစ်လျူရှုရခြင်းက ထင်သည်ထက်လွယ်ကူသည်။ သူငြိမ်ငြိမ်သာနေ,နေကာ ရော့ဘ်ကအစွယ်များထုတ်ရင်း ကိုက်ချလိုက်သည်ကို ကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် နာကျင်မှုနှင့် စူးရှမှုကို ခံစားရသည်။
တစ်စက္ကန့်၊ နှစ်စက္ကန့်လောက် သေမလိုနာကျင်အပြီးတွင် ထပ်မနာတော့ပေ။
ရော့ဘ် နွေးထွေးပေါ့ပါးနေသလို ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားရသော်လည်း မကောင်းသည်တော့မဟုတ်ပေ။ အရက်အလွံအကျွံသောက်ထားသော်လည်း ခေါင်းထဲတွင် ကြည်လင်နေသေးသည့်အချိန်လို၊ မူးတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်သာရောက်နေသည့် အခြေအနေလိုဖြစ်နေသည်။ ခေါင်းထဲကတစ်နေရာတွင် အခြေနေကမကောင်း၍ စိုးရိမ်ရမည့်အရာများ ရှိသေးသော်လည်း မည်သည့်အရာမှန်းမေ့သွားသလို ခံစားချက်မျိုးဖြစ်သည်။ ခံစားချက်ကောင်းသ၍တော့ အရေးမကြီးပေ။
သူရှေ့တိုးမိလိုက်ကာ သူ့ခေါင်းကို သံတိုင်ကိုမှီရင်း ထိုအာရုံတွင် နစ်မျောနေမိသည်။ ခံစားချက်ကကောင်းနေ၍ အကုန်လုံးကလည်း ခံစားလို့ကောင်းနေသည်။ သူ့လက်က ခပ်ဖြည်းဖြည်းဖိခံထားပြီး၊ သူ့လက်မောင်းက တုန်တုန်ယင် နိုးဆွခံရမှုက နိုးထလာချင်သယောင်။
သူထိုသည်ကို ထိန်းထားရန် ကြိုးစားမိသော်လည်း လက်တွေ့ဘဝက သူ့ပေါ့ပါးနေသည့်ခံစားချက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်သည်။
“_အဆင်ပြေလား။ ရော့ဘ်။ ငါပြောတာကြားလား”
သူ့လည်ပင်းနောက်က လက်တစ်ဖက်၏ အထိအတွေ့က နူးညံ့လှသည်။ တစ်ခုခုမှားနေသော်လည်း ဘာမှန်း ရော့ဘ်စဉ်းစားမရပေ။
တဖြည်းဖြည်း ဒန်နီရယ်၏မျက်နှာကို သူအာရုံစိုက်နိုင်သွား၏။
“ဟေး ကြိုဆိုပါတယ်”
ရော့ဘ် သူ့အမြင်အာရုံကြည်လင်လာသည်အထိ မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်နေမိသည်။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲဟု သူမေးမိတော့မည့်အချိန်မှာပင် သူသတိရလာသည်။ Shit အဲ့တာက တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပဲ။
ဒန်နီရယ်၏ သွားများကိုက်ခဲ့သည့် အရာနှစ်ခုကို သူငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုဒဏ်ရာနှစ်ခုက သေချာပင်အရာမထင်တော့။ သူတွေ့နေကျ စက်ဆုပ်ဖွယ်သွေးထွက်သံယို ဗန်ပိုင်းယားများ စားသောက်ကြခြင်းနှင့် ကွာခြားသည်။ ဒန်နီရယ်၏ လက်ချောင်းများက ပိုနွေးထွေးလာကာ ကျန်းမာရေးကောင်းသည့် လူသားတစ်ယောက်လို အသားအရေနီးပါးဖြစ်လာသည်။ ထိုသူ့လက်က သူ့လက်ကို ဆက်လက်ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်က သူ့လည်ပင်းကို ကူထားပေး၏။
ရော့ဘ် သူ့သွားက သွေးကြောများကို ဖောက်ဝင်သွားသည့် ခံစားချက်နှင့် မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်သတိရကာ ဒန်နီရယ်နှင့် သူ့အထိအတွေ့၏ ဝေးရာသို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်မိသည်။
“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်” သူပြောလိုက်သော်လည်း အမှန်တကယ်က မဟုတ်ပေ။ သူ့အငယ်လေးက ထောင်နေပြီး ခေါင်းကလည်း ကိုက်နေသေးသည်။
ရော့ဘ်က သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ချိန်တွင် သူ့ပါးစပ်ထောင့်က သွေးတစ်စက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ကောင်းတယ်၊ ငါလုပ်စရာတစ်ခုရှိလို့” ထိုသူကပြောလာသည်။
ထို့နောက် သူက အကျဉ်းထောင်တံခါးဝတွင် အမြန်လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူ့ကိုကြည့်ရင်း ရော့ဘ် ခေါင်းပင်မူးနောက်လာရသည်။ သံတိုင်က အသံမြည်လာကာ ကွဲထွက်သွား၏။ ထို့နောက် ရော့ဘ်သိသည့်အရာက လူတစ်ယောက်အရွယ်အပေါက်ဝတစ်ခုကို တွေ့ရကာ ဒန်နီရယ်က ဖျတ်ခနဲ ပျောက်သွားတော့သည်။
ဘာတွေလဲ။
ရော့ဘ် အကျဉ်းခန်းအလွတ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိကာ သူမြင်ခဲ့ရသည်ကအမှန်လား (သို့မဟုတ်) သွေးဆုံးရှုံးသွား၍ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေသည်လားဆိုသည်ကို သူမသေချာပေ။
ဒန်နီရယ်ပြန်လာမည်ဟု သူမထင်မိသောကြောင့် မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူ့အကျဉ်းခန်းတံခါးပေါက်မှ ဆူညံသံကြားရသည့်အခါ ရော့ဘ်လန့်ဖျပ်သွားမိရင်း နောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။
ဒန်နီရယ်က သူ့ကို ရယ်ချင်နေသလို ကြည့်လာသည်။ သူ့အပြုံးက ရော့ဘ်အတွေးကို သိနေသလိုပင်။
“ဒီတော့ မင်းထွက်လာဦးမှာလား”
ထိုသူနှင့် ပတ်သက်သည့် အရင်က သူမခံစားရခဲ့သည့် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို သူရနေသည်။ ရော့ဘ် သူ့ကိုစတွေ့တွေ့ချင်းမှစကာ ယခုအကြိမ်ကတော့ သားရဲတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသလိုပင်။ ထိုအကြောင်းကို ရော့ဘ်မေ့သွားခြင်းတော့ မဟုတ်ချေ။ သူ့စိတ်တစ်နေရာတွင် အမြဲရှိနေသော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုကို သိရသည်နှင့် လက်တွေ့မြင်ရသည်က ကွာခြားသည်။
ထိုအတွေးက သူ့ကို တွန့်ဆုတ်မှုဖြစ်စေသင့်ပြီး သူ့တွင် မရှိသည့် သံချောင်းကို ရှာဖွေသင့်သည်။ သူ့ကို သေမတတ်ကြောက်လန့်စေသင့်သည်။ သို့ရာတွင် ဘာတစ်ခုမှ မဖြစ်လာချေ။
သူမျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်သက်သာရာရမှုကို ဖုံးကွယ်လိုက်၏။ “မင်းသွေးနည်းနည်းသောက်ရုံနဲ့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လို့ရတာကို ဘာလို့ ငါ့ကို သောက်စကားတစ်ခွန်းမှ မဟတာလဲ။ ငါတို့ လွန်ခဲ့တဲ့လပေါင်းများစွာလောက်ထဲက လွတ်နေလောက်ပြီ”
“တကယ်ပြောနေတာလား။ ငါ့မှာ နာမည်ရှိတာကိုတောင် မင်းလပေါင်းများစွာ ဂရုစိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ တစ်ကိုက်လောက် သွေးတောင်းသောက်ရင် မတိုက်နိုင်ဘူးလို့ တွေးမိတဲ့ ငါ့ကိုခွင့်လွှတ်ပါ”
သူပြောတာက မှန်သည်။ ဒန်နီရယ်က ရော့ဘ်အကြံပြုသည်ကို စောင့်နေသည်လားဟုပင် သူအတွေးဝင်လာမိသည်။ ခင်မင်ရင်းနှီးဖွယ်ကောင်းသည့် စကားစမြည်ပြောခြင်းများက ထိုအကြောင်းကြောင့်လား။ သို့သော်လည်း “ငါ့ကိုစကားမပြောဘဲနဲ့တော့ မနေပါနဲ့” ဆိုသည့် ဒန်နီရယ်၏ ကွဲအက်အက်အသံကို သူ့စိတ်ထဲက မထုတ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ရော့ဘ်ကို သေချာရဲ့လားဟု အံ့ဩစွာဖြင့် မေးနေသည့်အသံကိုရောပင်။ ထိုတစ်ခုမျှ အတုအယောင်မဖြစ်နိုင်သည့်အပြင် ရော့ဘ် အဆင်အခြင်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အနားကပ်မိသည့် အကြိမ်ရေများစွာကလည်း ရှိသေးသည်။
“မင်းပြောတာလည်း ဟုတ်ပါတယ်” သူထိုစကားလုံးများကို မနည်းထုတ်ပြောလိုက်ရသည်။
ဒန်နီရယ်၏အပြုံးက ပိုမိုကြီးမားလာကာ သူ့သွားများကိုပင် မြင်လာရသည်။ သူ့ပါးပြင်ပေါ်ကသွေးစက်ကို မသုတ်ရသေးပေ။ ရော့ဘ်မျက်လုံးများက ထိုနေရာကိုပင် ရောက်ရောက်သွား၏။
“လာပါ၊ ဒီကထွက်ရအောင်” ဒန်နီရယ်က သူ့ကိုပျက်စီးနေသည့်တံခါးနှင့် ထိုအနောက်က အမှောင်ထုဘက် မေးထိုးပြသည်။ “အခု ဘယ်သူမှ ဒီမှာမရှိဘူး။ ငါတို့မသွားခင် သူတို့ပြန်ရောက်လာရင်တော့ သူတို့ကို မသတ်ဘူးလို့ ကတိမပေးနိုင်ဘူး”
“ငါ့ကို လက်နက်တစ်ခုပေး။ သူတို့ကို သတ်ဖို့ မင်းကို ငါကူပေးမယ်” ရော့ဘ်ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဤအကျဉ်းထောင်က မြေအောက်ခန်းကဲ့သို့ အခန်းဘက် ဦးတည်သွားကာ လှေကားထစ်မှ တက်လိုက်စဉ်တွင် တစ်ဖက်ပိတ်နေသည့် အပေါက်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ဒန်နီရယ်က ထိုအရာကို စက္ကူတစ်ရွက်ကို ဆွဲဖြဲသလို ဆွဲဖြုတ်ပစ်လိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင် အပြင်သို့ ရောက်သွားကာ သစ်တောတစ်ခုအလယ်တွင် ရောက်သွားသည်။ ရှည်လျားထွေပြားလှကာ အဆုံးမသတ်နိုင်ပေ။ သူတို့လမ်းလျှောက်ရသည်က ကြာလွန်း၍ ရော့ဘ်ခြေထောက်ပင် ထုံသလိုဖြစ်လာပြီး ခြေဖဝါးကလည်း နာကျင်လာသည်။
သူ့အသားအရေပေါ် ကျရောက်လာသည့် နေရောင်ခြည်နှင့် လေကောင်းလေသန့်က ခံစား၍ကောင်းလှသည်။ သို့သော်လည်း လွတ်လပ်မှုအတွက် ရော့ဘ်ကြည်နူးနေမှုက သစ်ပင်များကြားသွားလာကာ အကိုင်းအခက်များက မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်ပြီး ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့စက်ဝိုင်းအတွင်း သွားနေသလို ခံစားလာရ၍ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။
“အာ သောက်ရမ်းကြာတာပဲ” သူညည်းညူလိုက်မိသည်။
ဒန်နီရယ်က ရယ်၏။ သူ့ကြည့်ရသည်မှာ လပေါင်းများစွာ ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့်လူနှင့်ပင် မတူဘဲ သူ့မျက်နှာက ကြည်လင်နေသည်။ “လမ်းပေါ်ရောက်ဖို့ ဆယ်မိနစ်လောက်ပဲ လိုတော့တယ်။ မင်းအချိန်မဖြုန်းနေရင် ဒီထက်တောင်ပိုမြန်နိုင်တယ်”
ရော့ဘ် သူ့ကို လက်နှင့်တွန်းလိုက်မိသည်။ ဖာ့ခ်ဒန်နီရယ်။
လူတိုင်းက သူ့ကိုကြောက်စရာစွမ်းအားနဲ့ ဗန်ပိုင်းယားလို ခံနိုင်ရည်မရှိနေ။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါလူဖြစ်နေတာက မင်းကို မသက်မသာဖြစ်စေလို့။ ငါ့ကို အားဖြည့်အချိုရည်လို သောက်တုန်းကတော့ မင်းမကျေမနပ်ဖြစ်တာ မကြားရဘူးလားလို့” သူ့နောက်ကျောကို သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်ခဏမှီလိုက်ကာ သူ့ခြေထောက်ကို အနားပေးလိုက်သည်။ “ငါ အသက်လေးခဏရှူပါရစေဦး ဟုတ်ပြီလား”
“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား”
ဒန်နီရယ်၏ အမူအရာက ထူးဆန်းနေကာ ခဏကြာမှ ရော့ဘ် ထိုသူမျက်ခုံးကြုတ်ကာ အကြည့်တို့က စိတ်ပူနေဟန်ပေါက်သည်ကို သူသဘောပေါက်သည်။ မပြေဘူး။ သေလောက်အောင် အဆင်ပြေမနေဘူးဟု သူပြန်ပြောလုနီးပါးပင်။ သူမြေအောက်ခန်းထဲတွင် လေးလလောက် အချုပ်ခံခဲ့ရပြီး ဗိုက်ဆာနေသည့် ဗန်ပိုင်းယားကို သွေးတိုက်အပြီး ယခု သူတို့တောအုပ်ထဲတွင် နာရီပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းသွားလာနေရသည်။ သူအဆင်ပြေသည်နှင့် အလွန်အလှမ်းဝေးနေသည်။
သို့သော်လည်း ဒန်နီရယ်၏ စိုးရိမ်တကြီးအကြည့်က မထုတ်နိုင်သည့်စူးတစ်ချောင်းလို သို့မဟုတ် အစွယ်ထိပ်က သူ့အသားအရေကို ဖောက်ထွင်းသလို ရော့ဘ်ကို ခံစားရစေသည်။ သူဘာလုပ်ရမည်မှန်းပင် မသိတော့။ အားနည်းချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြသခြင်းက နှစ်သိမ့်မှုကို တောင်းခံနေသလို ခံစားရသည်။
“ပြေတယ်” နောက်ထပ်မေးခွန်းများ ထပ်မမေးလာရန် သူပိတ်ပြောလိုက်မိသည်။
ဒန်နီရယ်ကို စွေကြည့်လိုက်ရင်း သူ့ခေါင်းကို သစ်ခေါက်ပေါ်မှီထားလိုက်သည်။ နေရောင်မရသည့်အကြောင်း မကျေမနပ်ရေရွတ်မိချင်သော်လည်း သူ့အကြည့်က ဒန်နီရယ်၏ ပါးစပ်နားက သွေးစက်နားကို ရောက်သွားပြန်သည်။ အချိန်ကြာလာ၍ ခြောက်သွေ့လာကာ အရင်ကထက် ပိုနက်မှောင်လာသလိုပင်။ လူတွေကြားပြီး တစ်ယောက်ယောက်က မမေးလာခင် ထိုအရာကို သူ အရင်သုတ်သင့်သည်။
“မင်းရဲ့ ဒီနားမှာ သွေးနည်းနည်း…” သူ ဒန်နီရယ်၏ ပါးပြင်ကို ညွှန်ပြလိုက်၏။ သူအချက်ပြသည်ကိုတော့ နားလည်မည် ထင်သည်။
နားလည်သော်လည်း ထိုအကွက်က မပြောင်သေး။ ဒန်နီရယ် သူ့ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သော်လည်း အစက်ရာက ကျန်နေသေးကာ သူ့လက်ကို သူကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်နေသည်။
ဒန်နီရယ် သူ့မျက်လုံးများကို ကစားလိုက်မိသည်။ ဟမ့်ခနဲအသံပြုကာ သူရှေ့တိုးလိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ဒန်နီရယ်ပါးပေါ်တင်ကာ သွေးပေနေသည့် အသားအရေပေါ် သူ့လက်ညှိုးဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
သူ့လက်ကို မဖယ်မိရသေးခင်မှာပင် ဒန်နီရယ်၏လက်က ဖျက်ကနဲ ရော့ဘ်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲယူပြီး အားနည်းနည်းဖြင့် ပြန်တွန်းလို့မရနိုင်လောက်အောင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လာ၏။
ချက်ချင်း အက်ဒရီနယ်ဂလင်းကဟော်မုန်းများ စီးဆင်းဖြတ်သန်းသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ ရော့ဘ် သူ့လက်ထဲကလွတ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ဖြည်းဖြည်း၊ ငါက မင်းပါးကဟာကိုပဲ ပြောင်သွားအောင် သုတ်ပေးတာ”
သူ့လက်ဝါးက ဒန်နီရယ်၏ ပါးပြင်ပေါ် ရှိနေသေးသည်။ သွေးသောက်ရထားသည်က မကြာသေးသောကြောင့် သူ့အသားအရေပေါ်ရှိ နွေးထွေးမှုက မပျောက်သွားသေးချေ။ ရော့ဘ်၏ သွေးဖြစ်နေခြင်းက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်လား။ သို့သော်လည်း ကျေနပ်ခံစားမှုအထွဋ်အထိပ်ကို ရောက်ခဲ့ရသည့်မှတ်ဉာဏ်များက လတ်ဆတ်နေသေးကာ သူ့စိတ်အတွင်းမှ နွေးတေးတေး ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုကို သူငြင်းမရနိုင်ပေ။ နောက်ပြန်မဆုတ်ခင် သူ့လက်ချောင်းများကို တစ်က္ကန့်နှစ်စက္ကန့်မျှ ခပ်ဖွဖွပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လက်ပြန်ချရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဒန်နီရယ်၏လက်မှ ရုန်းထွက်လို့မရတော့ပေ။
“What the…”
ဒန်နီရယ် သူ့ကိုကြည့်နေပုံက သူ့စကားများကို လည်ချောင်းဝ၌ပင် ရပ်တန့်စေသည်။
“ငါ…တစ်ခုခု လုပ်တော့မယ်” သူ့တွန့်ဆုတ်ဆုတ်နှင့် နူးညံ့နေသည့်အသံနှင့် ဆာလောင်နေသည့်အကြည့်က မလိုက်ဖက်လှ။ “ငါ့ကို သံချောင်းနဲ့တော့ မထိုးနဲ့၊ ဟုတ်ပြီလား”
မင်းကို ဘာနဲ့ထိုးရမှာလား။ ရော့ဘ်မေးလိုက်ချင်သည်။ သူ့ကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားသည်မှ လွတ်မြောက်လျှင်ပင် သူ့တွင်ဘာလက်နက်တစ်ခုမှမရှိဘဲ တုံးနေသည့်သစ်ကိုင်းချောင်းတစ်ခုကို ဗန်ပိုင်းယားတစ်ကောင်ကို ထိုးခြင်းက ခပ်ညံ့ညံ့သည်းထိပ်ရင်ဖိုဇာတ်လမ်းများတွင်သာ အလုပ်ဖြစ်လိမ့်မည်။
ထို့နောက် ဒန်နီရယ်က သူ့အနား တဖြည်းဖြည်းတိုးလာသည်။ နီးကပ်လွန်း၍ သူ့ဆီစွဲကပ်နေသည့် သံနံ့ဖျော့ဖျော့ကိုပင် ရော့ဘ်ခံစားရသည်။ ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြင် မျှော်လင့်မှုက မုန်တိုင်းမစခင် တည်ငြိမ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
သူ့လည်ပင်းကို ကိုက်ခံရမည်ဟု ထင်သော်လည်း ဒန်နီရယ်၏ပါးစပ်က သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ် ပူနွေးစွာ ကျရောက်လာသည်။
အနမ်းတစ်ခုပင်မဟုတ်ပဲ အချိန်အတော်ကြာအောင် သူတို့နှုတ်ခမ်းများကို ထိတွေ့ထားကာ ဒန်နီရယ်၏ လက်ချောင်းများက ရော့ဘ်လက်ကောက်ဝတ်က သွေးလွှတ်ကြောကို ပွတ်သပ်နေရင်း သူတို့ခန္ဓာကိုယ်များကလည်း ထိကပ်လာသည်။ ရော့ဘ်နှလုံးခုန်သံက အရှိန်ပြင်းပြင်းရှိလှပြီး သူ့သွေးများက နားထင်အထိ ရောက်လာကာ သူ့ကိုလှုပ်ရှားစေရန် တွန်းအားပေးလိုက်၏။
သူ့ကျန်လက်တစ်ဖက်နှင့် ဒန်နီရယ်၏ ရှပ်အင်္ကျီကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ တတ်နိုင်သလောက် အနားကပ်ကပ်သွားမိသည့်အခါ ရင်ဘတ်နှစ်ခုက ထိတွေ့သွားသည်။ သူပါးစပ်ဖွင့်ကာ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပြန်နမ်းလိုက်ရင်း ဒန်နီရယ်၏ နှုတ်ခမ်းကို ပွင့်သွားအောင်ကိုက်လိုက်ပြီး ထိုချွန်ထက်သည့်သွားစွယ်များကို အငမ်းမရနမ်းလိုက်သည်။ နာကျင်စူးရှမှုကိုပင် သတိမပြုမိဘဲ သူ့လျှာပေါ်ရှိနွေးထွေးနေသည့် သွေးအရသာကိုသာ သတိထားမိသည်။
ဒန်နီရယ်က တိုးရှရှအသံတစ်ချက်ပြုလိုက်ချိန်တွင် ရော့ဘ်၏ အငယ်ကောင်က ထကြွလာသည်။ သူ ဒန်နီရယ်ကို ပိုမိုပြင်းထန်မွတ်သိပ်စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်မိရင်း လအတော်ကြာ သူတို့ကြားရှိခဲ့သည့်တင်းမာမှုက ပွက်ပွက်ဆူလာသည်။
ရော့ဘ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်က တင်းကျပ်မှုက ပြေလျော့သွားသည်။ ဒန်နီရယ်၏လက်က ရော့ဘ်မျက်နှာကို ညင်ညင်သာသာထိတွေ့နေသည်။ သူ့စိတ်တစ်နေရာရာတွင် ဒန်နီရယ်က သူ့ကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ပြီး ရော့ဘ်ပြန်မခုခံနိုင်ခင် သူ့ကိုသတ်သွားနိုင်သည်ကို သိနေသည်။ သူအရင်က တစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးခဲ့။ လူတွေကို သူတို့ကိုယ်သူတို့ပစ်ဝင်ချင်လာစေရန် ခေါင်းမူးနောက်စေသည့် စွမ်းအားတစ်မျိုး ဗန်ပိုင်းယားများတွင်ရှိခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် မျက်လုံးစိမ်းစိမ်း အပြုံးချိုချို ကြင်ကြင်နာနာနှင့် ခပ်တုံးတုံးဒန်နီရယ်တွင်သာ ရှိခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသူကတော့ ရွေးချယ်စရာမရှိမှ သူ့ကို နာကျင်အောင်လုပ်လိမ့်မည်ဟု ထင်သည်။ ထိုအခါတွင်တောင်မှ နာကျင်စေလိမ့်မည်ဟု မပြောနိုင်။
ဒန်နီရယ်၏ခြေထောက်က သူ့ခြေထောက်ကြားက သူ့အငယ်ကောင်ကို ပွတ်ဆွဲလာချိန်တွင် သူ့အကောင်က တင်းမာနေပြီဖြစ်သည်။
ဒန်နီရယ်က နမ်းနေသည်ကို ရပ်လိုက်ကာ ရော့ဘ်၏ လည်ပင်းတစ်လျှောက် နမ်းသွားသည်။ ထိုနူညံ့ညံ့အရေပြားတစ်လျှောက် စိုစွတ်ကာ နွေးထွေးလာသည်။ ရော့ဘ်ညည်းညူရင်း သူ့ပါးစပ်က ကျိန်ဆဲသံအထပ်ထပ်ထွက်လာသည်။
“လာစမ်းပါ၊ ဖာ့ခ် လုပ်တော့” သူ ဒန်နီရယ်၏ပေါင်ကို အရှက်မရှိဆွဲယူမိကာ တိုက်တွန်းလိုက်၏။ သူ့ရင်ဘတ်တွင်တင်းကျပ်လာကာ ရှက်ရွံ့မှုနှင့်နိုးထမှုက အတူရောထွေးလျက် ပူလောင်နေသည်။ သူဘာလိုချင်သည်ကိုပင် မသေချာတော့။ ဒန်နီရယ်ကိုက်သည်ကိုခံလိုခြင်း (သို့) သူ့အငယ်ကောင်ကိုလား။ အလိုဆန္ဒပြီးမြောက်လိုခြင်းလား (သို့) ကောင်းကင်ပေါ်ရောက်နေသည့် ခံစားချက်လား။
ဒန်နီရယ်က သူ့အသားအရေကို ပွတ်သပ်နေသည်။ သူ့သွားများက ရော့ဘ်၏လည်ပင်းနား အသာထိတွေ့နေရင်း ဆော့ကစားနေ၏။ အရေပြားကို ပွန်းပဲ့ရန်အထိ မကြမ်းသော်လည်း ထိုသည်က အရေးတော့မကြီးပေ။ ရော့ဘ် ပန်းဖွားအကဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်(စတားအားကစားသမားဆိုပိုမှန်မည်)နှင့် နမ်းနေရင်း ဘောင်းဘီထဲပြီးမြောက်သွားသည့် ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေးတစ်ယောက်လို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရှက်ဖို့ကောင်းလှသော်လည်း ဒါက အချိန်အတော်ကြာအတွင်း သူပြီးမြောက်ခဲ့သည့်အထဲတွင် အကောင်းဆုံးအချိန်ဖြစ်နေသည်။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာချိန်မရှိသည့် မြေအောက်ခန်းထဲ ပိတ်မိနေခြင်းကြောင့်ပဲတော့ မဟုတ်ပေ။
ဒန်နီရယ်၏ညည်းတွားသံက ရော့ဘ်၏လည်ပင်းနားတွင် အသံတစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ကြားလိုက်မကြားလိုက်ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ရော့ဘ် သူ့သွေးလွှတ်ကြောများတစ်လျှောက် တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားရကာ သူ့လည်ပင်းနှင့်ခေါင်းကို ပိုဆန့်လိုက်မိသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက အထိမခံဖြစ်လာသည်။ ထိုစူးရှရှသွားစွယ်များက သူ့အရေပြားကိုထိုးဖောက်ရန် တစ်လက်မအလိုတွင်ရှိနေသည်ဟူသည့် အသိစိတ်က သူ့ကိုအထိဋ်အထိပ်မရောက်ရောက်အောင် တွန်းပို့နေသည်။
“shit” ဒန်နီရယ်က တစ်ချက်ရယ်သည်။ သူ့အသံကကွဲအက်နေ၏။ သူတစ်ယောက်တည်း ပြီးမြောက်သွားခြင်းတော့မဟုတ်နိုင်ပေ။ ပိုကောင်းသည်လား ပိုဆိုးသည်လားတော့ သူလည်းမသေချာလှ။
“မင်းအရင်ကမေးဖူးတာကို ဖြေရရင်…ငါဒီလိုမျိုး အဖမ်းခံခဲ့ရတာ”
“ဟမ်” ရော့ဘ်၏ ဦးနှောက်က ဒန်နီရယ်ပြောနေသည်ကို သဘောပေါက်ရန်အထိ အလုပ်မလုပ်သေး။
ဒန်နီရယ်က သူ့နားကခွာကာ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်သည်။ “အချုပ်ခန်းထဲ ဘယ်လိုရောက်သွားတဲ့အကြောင်း မင်းမေးထားတာလေ။ ငါ ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ လုပ်နေတုန်း စိတ်ပျံ့နေတဲ့အချိန် သူက ငါ့ကို ရေမန်းလိုရေတစ်ခုခုနဲ့ ပက်လိုက်တာ။”
ဒါက…ရော့ဘ် မျှော်လင့်ထားသလိုမျိုးတော့မဟုတ်။ အကြောင်းရင်းတစ်ချို့ကြောင့် သူဒေါသထွက်လာမိသည်။ သူ့စိတ်ထဲပေါ်လာသည်က ကာကွယ်ချင်စိတ် (သို့မဟုတ်) ပိုင်ဆိုင်ချင်စိတ်လားတော့ သူမသိ။ ဘယ်တစ်ခုက သူ့ကို ပိုဒေါသထွက်စေမည်လဲ။ “မင်းရဲ့အကြိုက်က တော်တော်ဆိုးတာပဲ”
“ငါကတော့ အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်တယ်” ဒန်နီရယ်က အပြုံးသေးသေးတစ်ခုဖြင့် ပြောလာသည်။
သူ့မျက်လုံးများတွင် အဓိပ္ပာယ်မျိုးစုံရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ နူးညံ့လှသည့် ခံစားချက်များကိုလည်း တွေ့ရ၏။ လေးလံများပြားလွန်းသောကြောင့် ရော့ဘ်နောက်ပြန်လှည့်ရင်း တစ်ချိုးတည်း ထွက်ပြေးချင်လာမိသည်။ ဖာ့ခ်။ ဒန်နီရယ်က ဘယ်သူ ဘာ ဆိုတာကို ဖယ်ထားဦးတော့။ သူ အရင်ကတစ်ခါမျှမဖြစ်ခဲ့ဖူးသည့် လေးနက်မှုမျိုးကို ခံစားနေရသည်။
သူ ဘာကြောင့် တောင်တွေဘက် မပြေးမိဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေရလည်း မသိ။ “အခုဘာဖြစ်မှာလဲ” လို့ မေးမိသွားသည့်အကြောင်းရင်းကိုလည်း သူမသိ။
ဒန်နီရယ်က သူ့ကို အသံတိတ် ပြန်ကြည့်လာသည်။ “ငါလည်း မသိဘူး။ အိမ်ပြန်မယ်၊ ရေချိုးမယ်၊ စားစရာတစ်ခုခုရှာမယ်” သူက တစ်ချက်ပြုံးပြသည်။ “ဒီလိုအစဉ်အတိုင်းတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
အချိန်ကိုက်ပင် ရော့ဘ်၏ဗိုက်က အသံထွက်လာသည်။ “ငါရောပဲ။ shit ဟမ်ဘာဂါကောင်းကောင်းကန်းကန်းလေးစားရဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါမှမဟုတ်လည်း အသားကင်ကောင်းကောင်းလေး။ ပြီးတော့ ဘီယာတစ်လုံးလောက်ရော။ အဝတ်တွေကိုတော့ အရင်လဲရမယ်။ ဒီသောက်ဝတ်တွေက ညစ်ပတ်နေပြီ”
ဒန်နီရယ်က ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လောက်အကွာ သူ့နေရာတွင်သာနေနေကာ အထိအတွေ့အမျိုးမျိုးကို ရှောင်ရှားရန် သင့်တော်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးက ရော့ဘ်ကို အပေါ်အောက်ကြည့်နေဟန်က ချိန်ဆနေသလိုနှင့် အထိအတွေ့တစ်ခုလို တင်ကျန်ခဲ့လေဟန်။ “ငါ့နေရာနဲ့ ဘလော့ဂ်တစ်ခုလောက်အကွာမှာ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုရှိတယ်။ မင်းဝတ်ဖို့အတွက် ရှပ်အင်္ကျီနဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီတစ်ထည်လောက် ငှားပေးလို့ရတယ်”
“ဟုတ်တာပေါ့” ရော့ဘ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။ “ဒီအတိုင်းသာဆိုရင် ငါက မင်းရဲ့အစာဖြစ်တော့မှာပဲ”
သူက နောက်ပြောင်ကျီစယ်ရင်းပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဒန်နီရယ်က ခပ်ကျယ်ကျယ်အော်ရယ်လာသည်။ သူ့စကားက နွေးထွေးကာ စစ်မှန်သည့် လေသံပါ၏။ “မင်းဖြစ်ချင်မှပါ”
သူ့လက်တွေကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်လိုက်မိရင်း ရော့ဘ်အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ “မသိတော့ဘူး။ ဒါက….”
သူ့အသံက တိတ်သွားသည်။ ဘာလဲဆိုသည်ကိုပင် သူစကားဖြင့်မပြောနိုင်တော့။ တုံးအသည်။ ရူးသွပ်သည်။ မိုက်ရူးရဲဆန်သည်။ သူလက်ခံယုံကြည်ခဲ့သည့် အရာအားလုံးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။
သို့ရာတွင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလွန်း၏။
“လာခဲ့တော့ ရော့ဘ်” ဒန်နီရယ်က သူ့ကို ခပ်ဖြည်းဖြည်းတွန်းသည်။ “ငါတို့လေးလတောင် အတူနေခဲ့ပြီးပြီပဲ။ တစ်ရက်လောက် ထပ်နေတော့ ဘာဖြစ်သွားမှာမလို့လဲ။ ပြီးတော့ အစားကောင်းတွေနဲ့။ ငါတို့ကို ပိတ်လှောင်ထားမဲ့ သံတိုင်တွေလည်းမရှိဘူး။ အိပ်ရာကောင်းကောင်းတစ်ခုလည်း ရှိသေး”
နောက်ထပ်တစ်ရက်ပဲ။ ရော့ဘ်တွေးလိုက်သည်။ ဒန်နီရယ်က ကျန်ဘဝတစ်လျှောက်လုံးအတွက် မေးနေခြင်းလည်းမဟုတ်။
ရော့ဘ် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးသည့်အရာတစ်ခုအတွက် မတောင်းဆိုသည်အထိ ဒန်နီရယ်က ကောင်းလွန်းနေသည်။ ထိုအစား သူခွင့်ပြုသည်အထိ စောင့်သည်။ ထိုအတွေးက သူကောင်းကောင်းအိပ်ရပြီး ခေါင်းကြည်သွားမည်ဟု တွေးမိသည့်အချိန် ဝင်လာသည်။
အဲဒီအချိန်ထိပဲ_
“ကောင်းပြီလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...ဘာလို့ မလက်ခံရမှာလဲ”
ဒန်နီရယ်၏အပြုံးက တောက်ပလာပြီး သွားစွယ်များက နေရောင်အောက်တွင် လင်းလက်နေ၏။ ထိုအပြုံးက ရော့ဘ်မြင်ဖူးသမျှထဲတွင်တော့ အလှဆုံးပင်။
Zawgyi
No shortage of blood
“လႊတ္စမ္း ေဟ့ေကာင္ေတြ။ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ မင္းတို႔ေနာင္တရေတာ့မွာ” ေရာ့ဘ္၏ေဒါသထြက္ေနသည့္အသံက အလုပ္လုပ္သည္ဟုေျပာရမည္။ သူေတာင္းဆိုသည့္အတိုင္း ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသည့္သူမ်ားက သူ႔ကို ညစ္ႏြမ္းေနသည့္ အခ်ဳပ္ခန္းတစ္ခန္းတြင္းသို႔ ပစ္ထည့္သည္။ ဟုတ္တာေပါ့။ သိပ္ကို အကူအညီျဖစ္သည့္လူမ်ားပင္။ ေရာ့ဘ္ၾကမ္းျပင္ေပၚက ကမန္းကတန္း ကုန္းထစဥ္မွာပင္ တံခါးက ဘန္းကနဲပိတ္သြား၍ သူ႔အဆဲသံမ်ားက တရစပ္ထြက္လာသည္။
“မင္းတို႔ ငါ့ကို ဒီေသာက္အခန္းထဲမွာပဲ ထားခဲ့လို႔မရဘူး” သူေအာ္ဟစ္လိုက္သည္။
မည္သူကမွ် ျပန္မေျဖေပ။ ေရာ့ဘ္၏အသက္ရႉသံျပင္းျပင္းႏွင့္ ဆုတ္ခြာသြားသည့္ေျခသံမ်ားအျပင္ အက်ဥ္းခန္းအျပင္တြင္ ဘာသံကိုမွ် မၾကားရေပ။
ေရာ့ဘ္က သူ႔ကိုယ္လုံးႏွင့္တံခါးကို ဝင္တိုက္ပစ္သည္။ သူ႔ပခုံးႏွင့္လက္တစ္ေလွ်ာက္ စူးရွစြာ နာက်င္သြားရေသာ္လည္း တံခါးက မူလအတိုင္းပင္ရွိေနသည္။ သူလက္သီးႏွင့္ တံခါးကိုထုရင္း ဆဲဆိုေအာ္ဟစ္ေနေသာ္လည္း ယခုေလးတင္မွ သူ႔ကို အခန္းထဲပစ္သြင္းခဲ့သည့္လူမ်ားက ျပန္မလာေတာ့ေပ။
“မင္းအားကို မင္းေခြၽတာသင့္တယ္” သူ႔ဘယ္ဘက္က အရိပ္ဆီမွ အသံၾကားလိုက္ရသည္။ “ငါ့နားကိုေရာပဲ။ ေအာ္ဟစ္ကန္ေၾကာက္ေနတာနဲ႔ ဘာမွထူးမွာမဟုတ္ဘူး”
ေရာ့ဘ္ ေခါင္းကို သူ႔ဘက္ လွည့္လိုက္သည္။ သူ႔မ်က္လုံးမ်ားက အေမွာင္ႏွင့္ အသားက်ၿပီးသြားသည့္အခါမွ ၾကားတြင္ ခိုင္ခံ့သည့္ သံတိုင္မ်ားျခားေနကာ သူ႔ေဘး၌ ေနာက္ထပ္အက်ဥ္းခန္းတစ္ခန္း ရွိေနသည္ကို သတိထားမိသြားသည္။ ထိုအထဲတြင္ လူတစ္ေယာက္က ေၾကာကို နံရံတြင္မွီထားရင္း ေျခဆန႔္ကာ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ထိုင္ေနသည္။ သူ႔ၾကည့္ရသည္က သက္ေတာင့္သက္သာရွိလြန္းေသာေၾကာင့္ ေရာ့ဘ္ကို ေဒါသထြက္ေစသည္။
“ဒီမွာေဟ့ေကာင္ ေနရင္းထိုင္ရင္း အခန္းတစ္ခုထဲပိတ္မိေနတာကို မင္းႀကိဳက္တယ္ဆိုရင္ ငါဘာမွမေျပာဘူး။ ငါကေတာ့ ဒီကရေအာင္ထြက္မွာ” ေရာ့ဘ္သံတိုင္မ်ားအနားကပ္ကာ သူ၏ ကံမေကာင္းလွသည့္အေဖာ္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။
တစ္ဖက္လူက ေမာ့ၾကည့္ၿပီးရယ္၏။ “ဒါဆိုရင္ မင္းက ဘယ္လိုလုပ္မလို႔လဲ။ တံခါးပြင့္သြားတဲ့အထိ ေအာ္ေနမလို႔လား။ ဒါဆိုရင္လည္း ကံေကာင္းပါေစ”
သူ႔အသက္က ေရာ့ဘ္ႏွင့္ ႐ြယ္တူေလာက္ပင္။ သူ႔ထက္ အနည္းငယ္ပင္ငယ္ဦးမည္။ ေခ်ာေမာထက္ျမက္လြန္းသပ္ရပ္လြန္း၍ ေရာ့ဘ္ တစ္ခါတေလ ညစ္ပတ္ေအာင္ လုပ္ပစ္ခ်င္သည့္ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ဆန္ဆန္လူမ်ိဳးပင္။ သူ႔ေမးေစ့က ေသခ်ာေျပာင္စင္ေအာင္ ရိတ္ထား၍ အခ်ဳပ္သားျဖစ္ေနသည္မွာ မၾကာေသးႏိုင္ရာ။ ထိုအမႈိက္သ႐ိုက္ေကာင္ေတြက သင္တုန္းဓားေတြ ေဝေပးျခင္းေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ေပ။
ထို႔ေနာက္ ထိုသူက ၿပဳံးျပလာသည္။ ၿပဳံးျပလိုက္ခ်ိန္တြင္ သူ႔သြားမ်ားက အကုန္ေပၚလာေတာ့သည္။ ထိုသူ၏ ရွည္လ်ားလွသည့္ အစြယ္ရွရွေတြက ခပ္ေဖြးေဖြး။
ေသလိုက္ပါေတာ့လား။
ေရာ့ဘ္ခ်က္ခ်င္း ေနာက္ဆုတ္လိုက္မိသည္။ သူ႔ကိုယ္သူႏွင့္ ထိုသတၱဝါအၾကား အကြာအေဝးတစ္ခု ျမန္ျမန္ျခားလိုက္မိသည္။
“ေသာက္ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ပဲ” သူစုတ္သပ္မိ၏။ “ဘုရားသခင္”
သူၾကမ္းျပင္ေပၚက ဖုန္ေတြကို ကန္လိုက္သည္။ သူ ယေန႔ကံဆိုးျခင္းက ထိုထက္ မဆိုးႏိုင္ေတာ့ဟု ထင္ထားခဲ့မိသည္။ သူ အေသအေၾကအကန္ခံရၿပီး အခ်ဳပ္ခန္းတစ္ခန္းထဲ အထည့္ခံထားရ႐ုံမကေသးေခ်။ ဗန္ပိုင္းယားေကာင္က သူ၏ တစ္ဦးတည္းေသာ အေဖာ္ျဖစ္ေနေသး၏။ သူဒီမွာ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနသည္က ေတာ္ေပဦးမည္။
“ဟင္း မင္းကဉာဏ္ေကာင္းသားပဲ” ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္၏ ေလသံက ေထ့ေငါ့ေျပာင္ေလွာင္ေနဟန္အျပည့္ျဖင့္။ သဘာဝမဆန္သည့္ မ်က္လုံးနက္နက္တစ္စုံက အက်ဥ္းခန္းႏွစ္ခုကို ေက်ာ္ကာ ေရာ့ဘ္ကို ၾကည့္ေနသည္။ လူသားမဆန္သည့္ အၾကည့္က ထိုသတၱဝါကို ပိုမိုနီးကပ္ေနသေယာင္ ထင္မွတ္မွားေစသည္။ “မုဆိုး၊ ငါထင္တာမွားလား”
ေရာ့ဘ္ ထိုေကာင္ကို အၾကည့္စူးစူးတစ္ခ်က္ပို႔လိုက္ကာ သူ႔လက္ေတြကို နာသည္အထိ တင္းတင္းဆုတ္လိုက္မိသည္။ သူ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မရွိသည့္ အေျခအေနျပန္ေရာက္ရန္ ေမွ်ာ္လင့္မိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုအေျခအေနက လူတစ္စုက သူ႔ဓားႏွင့္ဖုန္းကို လုသြားခဲ့သည့္အခ်ိန္ကစကာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့ေလၿပီ။ ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္က သံတိုင္မ်ားကို ေက်ာ္ကာ သူ႔ကိုအႏၲရာယ္မျပဳႏိုင္သည္က ေသခ်ာေသာ္လည္း သူ႔လက္ထဲလက္နက္တစ္ခုရွိလွ်င္ ပိုစိတ္ခ်ရမည္။
“ေရမန္းနဲ႔ ႏွစ္သတ္ပစ္ရမဲ့ ဗန္ပိုင္းယားေကာင္၊ ငါက မေကာင္းဆိုးဝါးေတြနဲ႔ စကားမေျပာဘူး”
ထိုဗန္ပိုင္းယားက လက္မခံသလို မ်က္ခြံကိုလွန္ျပလိုက္ေသးသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚက ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈက ထိုေကာင္ကို အမွန္တကယ္လူတစ္ေယာက္ဟုပင္ ထင္ရေစသည္။
“မင္းကေတာ့ လာေနာက္ေနတာပဲ” သူ႔သြားၾကားက ေလသံျဖင့္ ခပ္တိုးတိုးေျပာလိုက္ေသာ္လည္း ေရာ့ဘ္လည္း ၾကားရသည္။ ထိုေကာင္ေတြက သူတို႔လိုအပ္လွ်င္ လိုသလို တိုးႏိုင္သည္ကို ေရာ့ဘ္သိၿပီးျဖစ္၍ ထိုစကားလုံးမ်ားက သူၾကားရေအာင္ တမင္ေျပာျခင္းဟုထင္သည္။
သူ႔လွ်ာသူကိုက္လိုက္ကာ ရန္စသည္ကို ျပန္လည္တုံ႔ျပန္ရန္ ျငင္းဆန္လိုက္၏။
“မင္းနာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ”
ေရာ့ဘ္ ဗန္ပိုင္းယားေကာင္၏ အသံေၾကာင့္ လန႔္သြားရသည္။
လြန္ခဲ့သည့္ နာရီပိုင္းအလိုက သူေထာင္ထဲကထြက္၍ရေအာင္ နည္းလမ္းရွာမည့္အစီအစဥ္ကို လက္ေလွ်ာ့လိုက္ၿပီးျဖစ္သည္။ ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္ေျပာသည္က မွန္သည္။ ထြက္ရန္ အျခားနည္းလမ္းမရွိေခ်။ သူတို႔ကို ဖမ္းဆီးထားသူမ်ားက အနားတြင္ ရွိေနလွ်င္ပင္ ေအာ္ဟစ္ဆူပူသံမ်ားကို မတုံ႔ျပန္လာေပ။ ထိုသတၱဝါေကာင္၏ ခြန္အားႏွင့္ ထြက္လို႔ရမည္ဆိုလွ်င္ ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္က ေထာင္ေဖာက္သြားၿပီးျဖစ္ေလာက္သည္။ ေရာ့ဘ္၏ အေကာင္းဆုံးအခြင့္အေရးက ဗန္ပိုင္းယားႏွင့္ မုဆိုးကို အတူေလာ့ခ်ထားသည္အား အစီအစဥ္ေကာင္းဟုထင္သည့္ ထိုေသနာေကာင္မ်ားျပန္လာသည္အထိ ေစာင့္ဆိုင္းၿပီးမွ တိုက္ခိုက္ရန္ျဖစ္သည္။ အေကာင္းဆုံးအစီအစဥ္ဟု ဆိုမရေသာ္လည္း သူ႔အခုေလာေလာဆယ္ရသည့္ စိတ္ကူးက ဤတစ္ခုပင္ရွိသည္။
သူ႔ေခါင္းကို ေနာက္က အုတ္နံရံကိုမွီကာ မ်က္လုံးမွိတ္လိုက္ၿပီး ထိုသတၱဝါေကာင္ကို လ်စ္လ်ဴရႈထားဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္သည္။
“အိုး။ လာစမ္းပါ။ ဟန္တာ။ ငါ့ကို တကယ္စကားမေျပာဘူးလို႔ေတာ့ မေျပာနဲ႔။ မင္းသတိထားမိမလားေတာ့မသိေပမဲ့ ဒီမွာ လူအမ်ားႀကီးမရွိဘူး။ မင္းနဲ႔ငါပဲရွိတာ။ တျခားစကားေျပာစရာလူမရွိဘူး”
“စကားမေျပာဘူး။ ငါ့အတြက္ အဆင္ေျပတယ္” ေရာ့ဘ္ မ်က္လုံးပင္ ဖြင့္မၾကည့္ျဖစ္ေပ။ သူ႔မုဆိုးဗီဇက ထိုဗန္ပိုင္းယားကို သတိမထားဘဲမေနရန္ သတိေပးေနေသာ္လည္း လ်စ္လ်ဴရႈရန္ ႀကိဳးစားေနျခင္းျဖစ္သည္။ ရန္သူကို မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ေနရမည္ဆိုသည့္ စိတ္ေရာပင္။ သံတိုင္မ်ားရွိေနသေ႐ြ႕ သူ ထိုအေၾကာင္း စိုးရိမ္ရမည္မထင္။
“ဟုတ္ၿပီေလ။ ဒီေန႔။ မနက္ျဖန္ေတာ့ ဟုတ္မွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ တစ္ပတ္ႏွစ္ပတ္ၿပီးရင္ ဘယ္သူအနားမွာပဲရွိရွိ စကားတစ္လုံးႏွစ္လုံးေျပာရတာကို ေပ်ာ္ေနလိမ့္မယ္။ မေကာင္းတဲ့အေဖာ္က အေဖာ္မရွိတာထက္ေတာ့ ေတာ္ေသးတယ္ဆိုၿပီး”
တစ္ပတ္၊ ႏွစ္ပတ္။ ဖာ့ခ္။ နာရီအနည္းငယ္ပဲရွိေသးသည္ကိုပင္ ေရာ့ဘ္ေခါင္းေျခာက္ေနၿပီ။
သူ ထိုဗန္ပိုင္းယားကို အဖက္မလုပ္ရန္ သတိမရခင္မွာပဲ သူ႔ပါးစပ္က ထုတ္ေမးမိသြားသည္။
“ဒီမွာေရာက္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ”
“ႏွစ္လ တစ္ပတ္နဲ႔ ၂၇ နာရီ” ေရာ့ဘ္၏မ်က္လုံးမ်ားက ျပဴးသြားရသည္။ ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္ဆီက အသံတိုးတိုးႏွင့္ ႏွစ္သက္သေဘာက်ဟန္ ရယ္သံတစ္ခ်က္ၾကားရသည္။ “ဘာလဲ။ မင္းပဲေမးတာေလ”
အခ်ိန္ကို အတိအက်ေျပာႏိုင္ျခင္းကေတာ့ အဆင္ေျပသည္။ ေရာ့ဘ္က သူဒီေနရာတြင္ ေရာက္ေနသည္က ႏွစ္နာရီ (သို႔မဟုတ္)ငါးနာရီလားဆိုသည္ကိုပင္ မေသခ်ာလွ။ ေနာက္အပတ္အနည္းငယ္တြင္ ၾကာခ်ိန္နာရီကို မဆိုထားႏွင့္၊ သူလႏွင့္ႏွစ္ကိုပင္ ခြဲျခားမတတ္ျဖစ္လာမည္ကိုေတာ့ ေသခ်ာသည္။ လူသားဆန္မႈႏွင့္ စိတ္ဝိညာဥ္ကို ဆုံးရႈံးရအၿပီးတြင္ အခ်ိန္နာရီကို ေျပာႏိုင္သည္က တန္ဖိုးေတာ့မရွိေပ။
ေရာ့ဘ္ ထိုဗန္ပိုင္းယား၏ ေထာင္သြင္းခံထားရသည့္ၾကာခ်ိန္ကို အရစ္ရွည္မေနခ်င္ေပ။
“ဒီေတာ့ ငါ့ကို မင္းနာမည္ေျပာျပမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဟန္တာလို႔ပဲ ဆက္ေခၚေနရမွာလား။ ပ်င္းစရာေကာင္းလြန္းတယ္”
“ဘာမွမေခၚရင္ ပိုေကာင္းတယ္” ေရာ့ဘ္ျပန္ေျပာလိုက္ေသာ္လည္း အေစာကကဲ့သို႔ သူ႔အသံက မျပင္းထန္ေတာ့ေပ။ သူေမးခြန္းကို ခ်ိန္ဆလိုက္၏။ သို႔ေသာ္ ဗန္ပိုင္းယားေကာင္ကို သူ႔နာမည္ေျပာ၍ အႏၲရာယ္ျဖစ္မည္လည္းမဟုတ္ေခ်။ သူတို႔လြတ္သည္ႏွင့္ ထိုသတၱဝါေကာင္က ဘာမွလုပ္ႏိုင္မည္လည္းမဟုတ္။ သူ ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္၏ မခုန္ေတာ့သည့္ႏွလုံးကို သတၱဳေခ်ာင္းႏွင့္ ထိုးသြင္းလိုက္မည္ပင္။ “ငါက ေရာ့ဘ္”
“အာ၊ ေရာဘတ္ရဲ႕အတိုေကာက္လား”
ေရာ့ဘ္ နာက်င္သလို တစ္ခ်က္ညည္းလိုက္မိသည္။ သူ႔အေဖသာ သူ႔ကို ေရာဘတ္ဟုေခၚတတ္သည္။ ထိုအေဖက အရက္အနည္းငယ္ဝင္သည္ႏွင့္ ကေလးမ်ားကို ကန္ေၾကာက္တတ္သည့္ မေကာင္းဆိုးဝါးပင္။
“ေရာ့ဘ္ရဲ႕အတိုေကာက္”
“အဲ့ဒါဆို ေရာ့ဘ္ပဲကိုး” ထိုဗန္ပိုင္းယားက ေရာ့ဘ္ေခါင္းေနာက္က ဆံပင္ေတြပင္ ေထာင္လာရသည့္ ရင္းႏွီးေဖာ္ေ႐ြမႈမ်ိဳးႏွင့္ ဆိုလာသည္။ “ေတြ႕ရတာဝမ္းသာပါတယ္လို႔ ေျပာခ်င္ေပမဲ့ အလိမ္အညာနဲ႔ စႏႈတ္ဆက္ရတာက မေကာင္းဘူး။ ငါ့နာမည္က ဒန္နီရယ္”
ဟုတ္တာေပါ့။
“လူသားနာမည္ေျပာတာနဲ႔ပဲ ငါက မင္းကို မေကာင္းဆိုးဝါးလို႔ မျမင္ေတာ့ဘူးထင္ေနတာလား။ အလုပ္ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး ဗန္ပိုင္းယားေကာင္။”
သူက အတည္ေျပာေနေသာ္လည္း ထိုေကာင္ထံမွ ရယ္သံတစ္ခ်က္ထြက္လာသည္။ “ဘုရားေရ မင္းကပင္ပန္းစရာပဲ။ မင္းရဲ႕ မုဆိုးဝါဒေတြဘာေတြကို ပ်က္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ငါ့နာမည္ေလးပဲ ေျပာျပတာ” ထိုဗန္ပိုင္းယားက ၿပဳံးလိုက္သည့္အခါ သူ႔သြားမ်ားက အလင္းေရာင္မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့တြင္ ထင္းခနဲ။ “ေဆာရီး ငါ့အေမက ဗလက္လို႔ေခၚဖို႔ မေတြးမိဘူး။ ဒါဆိုရင္ မင္းရဲ႕အျမင္နဲ႔ ပိုကိုက္မယ္ ထင္တယ္”
“ဖာ့ခ္ သြားစမ္းပါ” ေရာ့ဘ္ ေလသံတိုးတိုးျဖင့္ ေရ႐ြတ္လိုက္သည္။
ဗန္ပိုင္းယားမ်ားက ဟာသဉာဏ္ရွိသည္ကို သူမသိခဲ့မိေခ်။ သူ႔ဟာသဉာဏ္က ဆိုးေတာ့ဆိုး႐ြားသည္။ သို႔ေသာ္ျငား ဒါကသူသိဖို႔လည္း မလိုသည့္အရာပင္။
ေရာ့ဘ္က ဖုန္တက္ေနသည့္ေမြ႕ရာေဟာင္းအေပၚ အိပ္ေပ်ာ္ရန္ ႀကိဳးစားေနခ်ိန္တြင္ျဖစ္သည္။ ေရတစ္ဘူးႏွင့္ အာလူးေထာင္းပုံေပၚသည့္ လင္ပန္းတစ္ခုကို သူသတိမထားမိခဲ့သည့္ တံခါးေပါက္အတြင္းက တြန္းထိုးေပးလာသည္။ သူတို႔ဝင္လာခ်ိန္တြင္ တိုက္ခိုက္ရန္ အခြင့္မရေတာ့ေပ။
ၾကည့္ရဆိုးသလို အရသာကလည္းဆိုးလွ၏။ သို႔တိုင္ေအာင္ သူ႔ဗိုက္က အေတာ္ဆာေနေသာေၾကာင့္ စားလိုက္ရသည္။ ယခင္က စားခ်င္ေနသည့္ အရည္႐ႊမ္း႐ႊမ္းအသားထူထူမဆိုထားႏွင့္။ သူ႔ကို ပန္းသီးစိတ္တစ္စိတ္အၿမဲေကြၽးသည့္ သက္လတ္ပိုင္းစားပြဲထိုးအမ်ိဳးသမီးခ်က္ေလ့ရွိေသာ ပီဇာတူးတူးကပင္ ယခုအခ်ိန္တြင္ စား၍ေကာင္းေနလိမ့္မည္။
သူ႔ကို ၾကည့္ေနသည့္ ဗန္ပိုင္းယားေကာင္ဆီ ေစြၾကည့္လိုက္မိ၏။
“မင္းအတြက္ စားစရာမေပးဘူးလား” တုံးလွသည့္ေမးခြန္းဟု သူ႔ဦးေႏွာက္က သေဘာမေပါက္ခင္အထိ သူပါးစပ္ထဲသို႔ အစားအျပည့္သြပ္လိုက္ရင္း လွမ္းေမးလိုက္မိသည္။
“ဟင့္အင္း။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဖာ္ေ႐ြလွတဲ့ အိမ္ရွင္ေတြက ငါ့ကိုေကြၽးဖို႔ စိတ္မဝင္စားဘူး”
ေရာ့ဘ္ အာလူးေထာင္းေနာက္တစ္ဇြန္းကို အငမ္းမရစားလိုက္ၿပီးမွ ထိုဗန္ပိုင္းယားက သူ႔ကိုေျပာသည့္စကားကို သေဘာေပါက္သည္။ “ေနပါဦး။ ‘အခုေလာေလာဆယ္ဆိုတာ ဘာေျပာတာလဲ’ ဒီေရာက္ေနတာဘယ္ေလာက္ရွိၿပီဆို။ ႏွစ္လ” သူမ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္မိသည္။
ဗန္ပိုင္းယားက ပခုံးတြန႔္ျပသည္။ “ငါတို႔ေတြက အစာမရွိဘဲ ခဏေတာ့ ေနႏိုင္တယ္။ ကိစၥမရွိပါဘူး”
ဂ႐ုမစိုက္သလို ေျပာေနသံက တမင္ဖိေျပာေနသလို ထင္ရသည္။
ေရာ့ဘ္ ဗန္ပိုင္းယားမ်ားအေၾကာင္း အခ်က္အလက္တစ္ခုႏွစ္ခုေတာ့သိသည္။ သူသိသင့္သေလာက္ေတာ့ အမ်ားႀကီးမဟုတ္ေလာက္ေပ။ ဒ႑ာရီက မည္သည့္ေနရာတြင္ဆုံးကာ အမွန္တရားက မည္သည္တြင္စသည္ကို ေျပာရန္ခက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္မ်ားကို အမဲလိုက္သတ္ျဖတ္ကာ အသတ္မခံရန္ ႀကိဳးစားရသည့္အခ်ိန္အတြင္း ထိုသူတို႔ကို သူ ေလ့လာထားရ၏။ သူတို႔ေသြးမရွိဘဲ ေနႏိုင္သည့္အခ်ိန္ကာလက အကန႔္အသတ္ရွိမွန္းလည္း သူသိသည္။ ထိုအခ်ိန္ကာလက ရာစုႏွစ္မ်ားထက္ ႏွစ္လမ်ားႏွင့္ ပိုနီးစပ္သည္။
“ခဏပဲ။အၿမဲမဟုတ္ဘူး” သူေျပာလိုက္မိသည္။
တိတ္ဆိတ္မႈသာ အေျဖျပန္ရသည္ကိုၾကည့္လွ်င္ ထိုဗန္ပိုင္းယားက ယခုတစ္ေခါက္ေတာ့ စကားေျပာခ်င္စိတ္ရွိပုံမတူ။
“မင္းအေၾကာင္း ငါ့ကိုေျပာျပ” ဗန္ပိုင္းယားက ေျပာလာသည္။
ေရာ့ဘ္ ေက်ာက္တုံးမ်ားေပၚတြင္ ျခစ္ကာေဆာ့ေနသည္ကို ရပ္လိုက္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။
သူတိတ္ဆိတ္စြာ ေနရန္ႀကိဳးပမ္းမႈကို လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဗန္ပိုင္းယားေကာင္က သူ႔ကို မည္သည့္အခ်ိန္ေရာက္ေနသည့္အေၾကာင္း ေျပာျပေနမွရမည္။ ေျခာက္ရက္။ ေျခာက္ရက္၊ သုံးနာရီႏွင့္…ဖာ့ခ္ သူေနာက္ဆုံးေမးခ်ိန္ကစၿပီး ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားၿပီလဲ။ ခန႔္မွန္းရန္က မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ ျပတင္းေပါက္မရွိ နာရီမရွိသည့္ အခန္းထဲတြင္ပိတ္မိေနျခင္းက အခ်ိန္ကို မခန႔္မွန္းႏိုင္ေခ်။ အနည္းဆုံး လူသားတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္။
ေျခာက္ရက္က ေသာက္ရမ္းၾကာျမင့္လြန္းသည္။ ရက္ေျခာက္ဆယ္ဟုပင္ ထင္ရသည္။
သူ ထိုေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ႏွင့္ စကားစျမည္ေျပာခ်င္သည္လို႔ေတာ့ မဆိုလိုေပ။
“ငါက ဘာလို႔မင္းေျပာသလို လုပ္ရမွာလဲ”
ဗန္ပိုင္းယားေကာင္က ဟမ့္ခနဲအသံျပဳလိုက္ၿပီး ေခါင္းကို ဖုန္အလူးလူးထေနသည့္ နံရံေပၚမွီလိုက္သည္။ “ငါပ်င္းလို႔။ မွတ္ဉာဏ္ေကာင္းေနရင္ေတာင္ စိတ္ထဲမွာပဲသိေနရတာ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဗိုက္ဆာေနတာကေန အာ႐ုံလႊဲဖို႔လည္းလိုတယ္။ လာပါ ေရာ့ဘ္ရာ။ ငါေျပာတာနားေထာင္စမ္းပါ”
ေရာ့ဘ္ သူ႔နာမည္ေခၚခံလိုက္ရစဥ္ ေခါင္းကဆံေမြးမ်ားပင္ ေထာင္လာမိသည္။ ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္ေခၚလိုက္သံက သူတို႔ေတြက သူငယ္ခ်င္းမ်ားကဲ့သို႔ တရင္းတႏွီး။
“ဟုတ္ၿပီ။ မင္းက ဘာသိခ်င္လို႔လဲ” သူ႔အေၾကာင္း တစ္ခုမွ ေျပာျပခ်င္စိတ္မရွိေသာ္လည္း သူေမးလိုက္သည္။ ဤသည္က မုဆိုးမ်ား၏ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ကိုသိခ်င္၍ မွ်ားသည့္ ပရိယာယ္တစ္ခုပင္ျဖစ္ရမည္။ ထိုဆင္ထားသည့္ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ သူက်မည္မဟုတ္ေပ။
“မသိဘူး။ မင္းရဲ႕အႀကိဳက္ဆုံးဇာတ္လမ္း။ ဒါမွမဟုတ္ ေသာၾကာေန႔ညမွာဘာလုပ္လဲတို႔။ ဗန္ပိုင္းယားေတြကို အေမွာင္ထဲမွာ လိုက္ထိုးသတ္တာကလြဲၿပီးေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ ကေလးဘဝကအေၾကာင္းတို႔။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္။ ခုနကေျပာသလိုပဲ ငါပ်င္းေနလို႔”
ေရာ့ဘ္ သူ႔လွ်ာကို သူကိုက္ထားခ်င္သည္။ သူတကယ္ထိန္းထားခ်င္သည္။ ေသာက္ဗန္ပိုင္းယားေကာင္တစ္ေကာင္ကို သူ႔ဘဝအေၾကာင္း ေျပာျပစရာမလိုေပ။ ထိုေကင္ႏွလုံးသားကို ထိုးသြင္းရန္ ခြၽန္ျမျမလက္နက္တစ္ခုႏွင့္ ေရမန္းတစ္ပုလင္းကလြဲၿပီး ဤေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ကို သူအေႂကြးတင္မေနေပ။
သို႔ေသာ္ သူ႔ေဒါသက အရွိန္အဟုန္အျပည့္ ျမစ္တစ္စင္းျဖင့္ တူကာ သူ႔ကိုယ္သူမရပ္တန႔္ႏိုင္ခင္၌ပင္ ပါးစပ္မွ စကားလုံးမ်ားကထြက္လာေတာ့သည္။ “ငါ့ကေလးဘဝအေၾကာင္း သိခ်င္တယ္ေပါ့။ ဟမ္။ အိပ္ရာဝင္ပုံျပင္ေတြနဲ႔ မင္းကို ေဖ်ာ္ေျဖေပးဖို႔လား။ ေကာင္းၿပီေလ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ငါ့အေမအသတ္ခံခဲ့ရတယ္။ ငါကရွစ္ႏွစ္ ငါ့အစ္ကိုက ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္။ မေမွ်ာ္လင့္ထားေလာက္ေအာင္ ဆိုးဝါးတဲ့ ကိစၥေတြက အဲဒီအခ်ိန္က စတာပဲ”
သူ႔ေျခေထာက္ကို ဖုန္ထဲကန္ထည့္လိုက္ရာ သူ႔ဒူးတစ္ေလွ်ာက္ နာက်င္မႈက စီးဆင္းလာသည္။ ထိုဆိုး႐ြားသည့္ အမွတ္တရမ်ားကို မမွတ္မိရန္ သူတမင္ကန္လိုက္ျခင္းပင္။ သူတစ္ခုခုကို ကန္ေက်ာက္ခ်င္ေနသည္။ သို႔မဟုတ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို သတ္ခ်င္ေနသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူက ဗီ႐ိုေလာက္အခန္းေလးထဲတြင္ ေသာက္ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္တစ္ေကာင္ႏွင့္ ပိတ္မိေန၏။
ထိုေကာင္က သူ႔ကိုၾကည့္ေနသည္ကို ခံစားရသည္။ သူ႔အၾကည့္က လည္ပင္းတစ္ေလွ်ာက္ လွ်ပ္စီးေၾကာင္းစီးေနသလိုပင္ တဆစ္ဆစ္ခံစားလာရသည္။
“ဗန္ပိုင္းယားမလား။ မင္းအေမကိုသတ္တာ”
ေရာ့ဘ္ ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္ကို အၾကည့္စူးစူးျဖင့္ စိုက္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ “ဘာလို႔ ဒီလိုေျပာႏိုင္တာလဲ” သူ႔ကို တစ္ခုမွေဖာ္ထုတ္ခြင့္မေပးႏိုင္ေပ။ ဗန္ပိုင္းယားအေၾကာင္း သူသိသည္ထက္ ထိုဗန္ပိုင္းယားက သူ႔အေၾကာင္းပိုသိသြားႏိုင္သည္။
“မင္းရဲ႕ေဒါသ၊ အမုန္း၊ တစ္ေနရာရာကေတာ့ လာရမွာေပါ့”
ဟုတ္တာေပါ့။ ဒါက ခန႔္မွန္းခ်က္သက္သက္ပဲ။ ၿပီးေတာ့ မွားတာလည္း မဟုတ္ဘူး။
“အင္း။ ငါက ေဒါသႀကီးတဲ့ေကာင္မလို႔လည္းျဖစ္ႏိုင္တာပဲ” ေရာ့ဘ္ စိတ္မသက္မသာႏွင့္ ေျပာလိုက္ေသာ္လည္း သူ႔ေဒါသအရွိန္အဟုန္က တျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့က်သြားကာ သူ႔စိတ္သူျပန္လည္တည္ေဆာက္ရန္လည္း ပင္ပန္းလြန္းလွၿပီ။
ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္၏ စူးရွနက္ေမွာင္စြာ ၾကည့္ေနပုံက သူ႔ကို စိတ္မသက္မသာခံစားရေစသည္။ ထိုအၾကည့္တြင္ ကိုယ္ခ်င္းစာနာသည့္အရိပ္အေယာင္လည္းပါေနသည္။ ေရာ့ဘ္၏ လက္မခံလိုကာ ဘာလုပ္ရမည္မွန္းမသိသည့္စိတ္ကို နားလည္သည့္ဟန္။
“အေၾကာင္းျပခ်က္ေကာင္းတစ္ခုမွ မရွိဘဲနဲ႔ေတာ့ ဘယ္သူကမွ ေဒါသမထြက္ပါဘူး” ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္က ဆိုသည္။
ေရာ့ဘ္မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္မိသည္။ ထိုသည္ကမွန္ကန္ရဲ႕လား သူမေသခ်ာေပ။ သူ႔ဘဝတြင္ ေဒါသႀကီးသည့္ လူမ်ိဳးစုံ ေတြ႕ႀကဳံခဲ့ရသည္။ ဘားတြင္ မေက်မနပ္ခ်က္မ်ားအကုန္ တတြတ္တြတ္ေရ႐ြတ္ေနတတ္သည့္လူမ်ား၊ သူႏွင့္ႀကဳံခဲ့ရသည့္ မုဆိုးမ်ား၊ ေက်ာင္းတြင္ သူ႔ကို ကန္ခဲ့သည့္ကေလးမ်ား၊ ထို႔အျပင္ ေရာ့ဘ္အေမရွိစဥ္တည္းက အၿမဲေဒါသထြက္ေနတတ္သည့္ သူ႔အေဖ။ သူ႔တြင္ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားစြာေတာ့ရွိခဲ့သည္။ ေျမာက္ျမားစြာေသာ အေၾကာင္းမ်ားရွိခဲ့သည္ေတာ့ ေသခ်ာသည္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ေကာင္းဟူ၍ သတ္မွတ္ရန္ေတာ့ လူမ်ား၏ အထင္အျမင္ေပၚ မူတည္လိမ့္မည္။
“မင္းတို႔ေသာက္ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ေတြကို မုန္းဖို႔ အေၾကာင္းျပခ်က္မလိုဘူး။ ငါ့ဘဝက ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ လူေတြကို လိုက္ကိုက္ခိုင္းတာထက္ မင္းတို႔ေကာင္ေတြကို ဖုန္မႈန႔္အျဖစ္ပဲေျပာင္းပစ္မယ္”
ဟုတ္ပါ့မလား။ သူမယုံၾကည္သည့္စကားမ်ားကို သူ႔ကိုယ္သူယုံၾကည္ဟန္ ႐ိုက္သြင္းမိသည္။ သူဝန္ခံသည္ထက္စာလွ်င္ သူ႔လွ်ာသူကိုက္ကာ သတ္ေသမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္ေျပာသည္က မွန္သည္။ အေျခအေနေတြသာ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ေရာ့ဘ္ ဗန္ပိုင္းယားတစ္ေကာင္ကို လက္နက္တစ္ခုျဖင့္ အသက္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္တြင္ သတ္ခဲ့ရမည္မဟုတ္သလို ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္တြင္လည္း အမဲလိုက္ရန္ အိမ္က ထြက္ခဲ့ရမည္မဟုတ္။ ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ဖြယ္ေကာင္းသည့္ စိတ္ရႈပ္ဖြယ္ ေျမေအာက္ခန္းေထာင္ထဲတြင္လည္း ပိတ္မိေနမည္ မဟုတ္ေခ်။
သူ႔အေတြးမ်ားေၾကာင့္ သူသိခ်င္ေနသည့္ေမးခြန္းကို ေမးမိသြားသည္။
“ေဟး ဗန္ပိုင္းယားေကာင္။ မင္းဗိုက္ဆာရင္ ဘာျဖစ္မွာလဲ”
ခဏၾကာသည္အထိ အေျဖျပန္မရေသာေၾကာင့္ သူ႔ကို မတုံ႔ျပန္ေတာ့ဟုပင္ ေရာ့ဘ္ထင္မိသြားသည္။ သူ႔တဲ့တိုးဆန္မႈေၾကာင့္ အျပစ္ရွိသလို ခံစားရျခင္းကိုေတာ့ သူမဝန္ခံလိုေပ။
သူ႔ကိုယ္သူ အားတင္း႐ုန္းကန္ၿပီး တစ္ဖက္အခန္းအနားသို႔ ကပ္သြားလိုက္သည္။ ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္က သူ႔ကို လွမ္းမထိႏိုင္ေအာင္ အကြာအေဝးအခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ ျခားထားမိ၏။ သူ႔ေနရာတြင္သာ သူေနေနသည့္ ဗန္ပိုင္းယားေကာင္က သူ႔ကို ေမာ့ၾကည့္သည္။
“လူေတြဆာလာရင္ ျဖစ္တဲ့အတိုင္းပဲ။ ခႏၶာကိုယ္အားနည္းလာၿပီး ေနာက္ဆုံးသတိလစ္သြားမယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ ေသၿပီး ဖုန္မႈန႔္ျဖစ္သြားမယ္။ လူေတြထက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေႏွးတာေပါ့။ ဒီေတာ့ မင္း နည္းနည္းပိုေစာင့္လိုက္တာနဲ႔ ဒီေထာင္မွာ ဖုန္မႈန႔္နည္းနည္းနဲ႔ပဲ အတူေနရေတာ့မွာ” သူ႔ ႏႈတ္ခမ္းထက္ရွိ အၿပဳံးက သက္ေသာင့္သက္သာမျဖစ္ေနေပ။ ထိုဗန္ပိုင္းယားက ထပ္ေျပာသည္။ “အဲဒီအခ်ိန္အထိေတာ့ ငါ့နာမည္ကိုေခၚဖို႔ ေျပာလို႔ရဦးမွာေပါ့”
ေရာ့ဘ္ ႏွာေခါင္းရႈတ္လိုက္မိသည္။ “မျဖစ္ႏိုင္တာေတြမေျပာစမ္းနဲ႔”
“ငါ အသက္ရႉစရာမလိုတာက ေကာင္းတဲ့အခ်က္ပဲ”
ေရာ့ဘ္ သူ႔ကိုယ္သူမထိန္းႏိုင္ဘဲ ရယ္လိုက္မိသည္။
(ဒီမွာ ေရာ့ဘ္က Don’t hold your breath ဆိုၿပီး မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာေတြကို မေျပာစမ္းနဲ႔လို႔ ေျပာလိုက္တာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ သူက အသက္ရႉစရာမလိုဘူးဆိုၿပီး ျပန္ေျပာတာ)
လူအုပ္စုလိုက္ ထုေထာင္းခံခဲ့ရသည့္ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားက တစ္ပတ္ေလာက္အၾကာတြင္ အဝါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ဒဏ္ရာတစ္ခုႏွင့္ မိမိကိုယ္ကိုယ္ယုံၾကည္မႈကိုသာ ထိခိုက္က်န္ခဲ့ကာ မနာက်င္ကိုက္ခဲေနေတာ့ေပ။ သူႏႈိးဆြမိလွ်င္ေတာ့ နာက်င္မႈက တဆစ္ဆစ္ပင္။ ထိုလူမိုက္မ်ား သူ႔ကို ႏိုင္သြားသည္က တစ္ခုခုမွားေန၍ပင္ျဖစ္ရမည္။ ႏွစ္အေတာ္ၾကာသည္အထိ မည္သူကမွ် သူ႔ကို မႏိုင္ခဲ့ဖူး။ ကိုယ္လိုသူလိုလူသားမ်ားဆိုလွ်င္ ပိုေတာင္ေဝးေသးသည္။ သူ ဂ႐ုတစိုက္မရွိခဲ့၍သာ ရႈံးခဲ့ရျခင္းျဖစ္ရာ ေဒါသတေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္လာရ၏။
ဗန္ပိုင္းယားေကာင္ႏွင့္သူက ေမးခြန္းႏွစ္ဆယ္ကို အျပန္အလွန္ေမးေနၾက၍ ယခုသူအလွည့္ေရာက္လာသည္။
“မင္းက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဒီထဲေရာက္လာတာလဲ။ သူတို႔က မင္းထက္ အင္အားႀကီးတာလည္းမဟုတ္ဘူး”
သူအျပင္ျပန္ေရာက္ၿပီး အမဲလိုက္သည့္အခါ သုံးရန္အသုံးဝင္ႏိုင္သည္။ သူက သူ႔သားေကာင္ကို အခ်ိန္မဆြဲဘဲ ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းႏွင့္ သန႔္သန႔္ရွင္းရွင္းနည္းလမ္းျဖင့္ လိုက္ေလ့ရွိေသာ္လည္း လက္ေပါက္ကပ္သည့္ ခက္ခက္ခဲခဲအေကာင္မ်ားကို လိုက္သည့္အခါ အသုံးဝင္လာႏိုင္သည္။
ဗန္ပိုင္းယားေကာင္က ပခုံးတြန႔္ျပသည္။ “ငါ့ကို လွည့္စားသြားတယ္”
“ဒါက အေျဖမဟုတ္ဘူး”
“ေျပာရရင္ ဇာတ္လမ္းက အရွည္ႀကီးပဲ။ ငါ့အာ႐ုံက တျခားေရာက္သြားလို႔ပဲဆိုပါေတာ့။ ငါ့ကိုယုံ။ မင္းႀကိဳးစားၾကည့္ခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး” ဗန္ပိုင္းယားက သူ႔ကိုယ္သူေလွာင္ေျပာင္ေနသလို အသံျဖင့္ ေျခာက္ကပ္ကပ္ရယ္သည္။
ေရာ့ဘ္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္မိသည္။ သူက အေလွာင္ခံရသည့္ ခံစားခ်က္ကို မႏွစ္ၿမိဳ႕မိ။ “မင္းက ဘယ္လိုသိလဲ”
မ်က္လုံးနက္နက္မ်ားက သူ႔ကိုအတြင္းပိုင္းထိ ထိုးထြင္းၾကည့္ေနသလို ခံစားရသည္။
သူတို႔က မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ နံရံႏွစ္ဖက္ကို မွီထားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ေထာင္အတြင္းရွိအကြာအေဝးက ဆန႔္က်င္ဘက္ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ေရာ့ဘ္ ထိုအၾကည့္ကို ေသခ်ာခံစားရသည္။ အထိအေတြ႕တစ္ခုလို ေလးလံလွ၏။
“ခန႔္မွန္းၾကည့္လိုက္” ေရာ့ဘ္လိုခ်င္သည့္အေျဖကို ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္က မေပးေတာ့မွန္း အတည္ျပဳသလို ျပန္ေျပာလိုက္သည္။
ညဘက္ေရာက္သည့္အခ်ိန္တြင္ မီးမ်ားကို ပိတ္ေလ့ရွိသည္။ ေရာ့ဘ္ကေတာ့ ညဘက္ဟုထင္ေသာ္လည္း အခ်ိန္ကို ေသခ်ာသိႏိုင္သည့္နည္းမရွိ၍ သူတို႔ကို ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသူမ်ားက ေဆာ့ကစားေနသည္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ေရာ့ဘ္ မ်က္ႏွာျပင္ကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္ရန္ႀကိဳးစားသည္။ သို႔ေသာ္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာေခါင္းကိုက္ေနၿပီး ဟမ္ဘာဂါစားခ်င္ေနသည့္စိတ္ႏွင့္ ဘီယာတစ္ဘူးႏွစ္ဘူးေသာက္ခ်င္သည့္စိတ္က ပိုျပင္းထန္လာေနသည္။
သူအိပ္ေပ်ာ္ရန္ လက္ေလွ်႕ာမိလိုက္သည္အထိ သူ႔အသိစိတ္က အဆုံးစြန္သို႔ တြန္းပို႔ခံရကာ ႐ူးသြပ္ေစသည္။
“ေဟ့ ဗန္ပိုင္းယားေကာင္”
လႈပ္ရွားသံ (သို႔မဟုတ္) အသံတိုးတိုးတစ္ခ်က္ပင္ ျပန္မၾကားရေပ။ သူသာေသခ်ာမသိလွ်င္ သူ႔ေထာင္ေဖာ္က အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္ဟု ထင္မိဦးမည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဗန္ပိုင္းယားမ်ားက မအိပ္ေခ်။ လူသစ္မုဆိုးတစ္ဦးအေနျဖင့္ သူ သိခဲ့ရသည့္ ပထမဆုံးသင္ခန္းစာပင္ျဖစ္သည္။ သူ ေသလုနီးပါးပင္ျဖစ္ခဲ့ေသး၏။
“မင္း ငါ့စကားကို ၾကားႏိုင္တာကို ငါသိတယ္” သူက်ယ္က်ယ္ေျပာလိုက္သည္။ သူမတ္တတ္ထလိုက္ကာ သူ႔ေျခေထာက္ကို ေဝွ႔ယမ္းရင္း တစ္ဖက္က လႈပ္ရွားမႈကို သိရန္ ႀကိဳးစားၾကည့္လိုက္ေသာ္လည္း ဘာမွမရွိေပ။ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္မ်ား လင္းႏို႔အျဖစ္ ေျပာင္းလဲႏိုင္သည့္ ေရွးပုံျပင္ေဟာင္းမ်ားက အမွန္ျဖစ္ႏိုင္သည္။
မျဖစ္ႏိုင္။ ႐ူးသြပ္သည့္အေတြးတစ္ခုမွန္း ေရာ့ဘ္သိေသာ္လည္း သူ႔အလိုလိုေတြးမိသြားျခင္းပင္။ တိတ္ဆိတ္မႈႏွင့္ အေမွာင္ထုက သူ႔ကို စိတ္ရႈပ္ေထြးေစသည္။
“ဒန္နီရယ္၊ မင္း ဘယ္မွာလဲ”
“ဒီမွာ” အသံက ေရာ့ဘ္ထင္ထားသည္ထက္ ပိုနီးကပ္ေနသည္။
႐ုတ္တရက္ အလင္းေရာင္တစ္ခုက အေမွာင္ကို ျဖတ္သြား၍ ေရာ့ဘ္ ထိတ္လန႔္တၾကားေအာ္မိသြားသည္။ သူ႔မ်က္လုံးမ်ားကို ေနသားက်ရန္ တစ္စကၠန႔္ႏွစ္စကၠန႔္မွ် အခ်ိန္ယူရၿပီးမွ ထိုဗန္ပိုင္းယားက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားျခားထားသည့္ေနရာနားတြင္ ရပ္ေနသည္ကိုျမင္ရသည္။ သူ႔လက္မ်ားက သံတိုင္ကို ကိုင္ထားၿပီး သူ႔လက္ထဲကမီးျခစ္ကလည္း ေတာက္ေလာက္ေနသည္။
လိေမၼာ္ေရာင္မီးေရာင္က ဗန္ပိုင္းယားမ်က္ႏွာေပၚတြင္ ႏူးညံ့သည့္ အရိပ္အသက္ေပၚေစကာ ႐ုတ္တရက္ လူအျဖစ္ရွိစဥ္ကပုံစံက စဥ္းစားရန္ လြယ္လူသြားသည္။ ခပ္နက္နက္ဆံပင္၊ ရွက္႐ြံ႕ေနဟန္ နီရဲရဲမ်က္ႏွာႏွင့္ မထီေလးစားမ်က္ႏွာေပးတို႔ျဖင့္ ၾကည့္ေကာင္းေနခဲ့လိမ့္မည္။ ေရာ့ဘ္ သူ႔ကိုသာ ကလပ္တြင္ေတြ႕မိပါက ခ်ဥ္းကပ္မိခဲ့ႏိုင္သည္။
ေသလိုက္ပါေတာ့။ ေရာ့ဘ္ မ်က္ေတာင္ခတ္ရင္း ထိုဗန္ပိုင္းယားကို အၾကည့္စူးစူးတစ္ခ်က္ပို႔လိုက္ကာ ထိုအေတြးကို ပယ္ေဖ်ာက္ဖို႔ႀကိဳးစားလိုက္၏။
“ငါဘယ္သြားမယ္လို႔ မင္းက ထင္လို႔လဲ။ ပ်ံသြားတယ္လို႔လား”
ေရာ့ဘ္ထင္ခဲ့သည္ႏွင့္ နီးစပ္ေသာေၾကာင့္ သူဘာမွျပန္မေျပာဘဲ သူ႔လွ်ာသူသာကိုက္လိုက္ကာ တိတ္တိတ္ေနလိုက္သည္။ သူ႔တိတ္ဆိတ္မႈက ဝန္ခံသလို ျဖစ္သြားသည္ ထင္သည္။ ဗန္ပိုင္းယားေကာင္က ရယ္လာသည္။
“တကယ္ႀကီးလား။ ငါသာ အဲ ဒီလိုလုပ္ႏိုင္ရင္ အေစာထဲက ထြက္သြားၿပီေပါ့”
ေရာ့ဘ္ ပခုံးတြန႔္ျပလိုက္သည္။ “လုပ္ႏိုင္ရင္လည္း လုပ္ႏိုင္မွာေပါ့။ ေရရွည္အက်ိဳးရဖို႔အတြက္ စဥ္းစားေနတာလည္းျဖစ္ႏိုင္တာပဲ” မျဖစ္ႏိုင္မွန္း သူလည္းသိသည္။ ထိုဗန္ပိုင္းယား ေဒါသထြက္မည္လား ခုခံမည္လားဆိုသည့္ တုံ႔ျပန္မႈကို သူ သိခ်င္၍သာ ေျပာလိုက္ျခင္းပင္။
ထင္ရွားစြာပင္ ထိုဗန္ပိုင္းယားကို ေဒါသထြက္ေအာင္လုပ္ရန္က ထိုထက္ ပိုႀကိဳးစားရန္ လိုလိမ့္မည္။ သူတုံ႔ျပန္မႈက မ်က္လုံးမ်ားကို ကစားလိုက္ျခင္းပင္။ “အား ဟုတ္ပါၿပီ။ မင္းငါ့ကို မိသြားၿပီ။ ေနရာက ေကာင္းလြန္းလို႔ ငါဒီမွာပဲေနေနတာ။ ျမင္ကြင္းက အရမ္းေကာင္းတဲ့အျပင္၊ ေခတ္မီတဲ့ အေထာက္အကူပစၥည္းေတြ၊ အရသာရွိလြန္းတဲ့ အစားအေသာက္ေတြနဲ႔ TripAdvisor မွာ ၾကယ္ငါးပြင့္အဆင့္ရထားလို႔သာ ေနေနတာ”
သူ႔အသံေနအသံထားက အတည္ေျပာေနသည့္ပုံမေပါက္ဘဲ ရယ္ခ်င္ေနသည့္ပုံရွိသည္။ ေရာ့ဘ္ သူ႔အား AB ေသြးဖန္ခြက္တစ္ခြက္ကို ဇိမ္ႏွင့္ ျမည္းေသာက္ေနရင္း ေရွးက်ေနသည့္ ခုံတစ္ခုတြင္ထိုင္ေနကာ အသည္းအသန္စာကြန္ပ်ဴတာ႐ိုက္ေနသည့္ပုံကို ျမင္ေယာင္ၾကည့္လို႔ရသည္။ ထိုသူက စကားလုံးႀကီးႀကီးမားမားမ်ားႏွင့္ ျပင္းထန္သည့္ သုံးသပ္စကားေျပာကာ သူ႔စိတ္မသက္မသာျဖစ္ရမႈအတြက္ ေလ်ာ္ေၾကးပင္ ေတာင္းလိမ့္မည္။
ယခုေလာေလာဆယ္တြင္ေတာ့ ေရာ့ဘ္ သူကိုယ္ပိုင္သုံးသပ္ခ်က္အတြက္ စာလုံးအခ်ိဳ႕ေ႐ြးခ်ယ္ထားသည္။ အထူးသျဖင့္ ဆိုး႐ြားလြန္းလွသည့္ အစားအေသာက္အတြက္။
“အရမ္းေကာင္းလြန္းတဲ့ အေဖာ္ကို မင္းေမ့သြားတယ္” ေရာ့ဘ္လည္း မေနႏိုင္ဘဲ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ကို ဝင္ေနာက္မိ၏။
“အဲဒီေလာက္ႀကီး မဆိုးပါဘူး”
ဗန္ပိုင္းယားေကာင္က သူ႔ကို ခ်စ္ခင္ၾကင္နာဟန္ႏွင့္ ေလွာင္ေျပာင္ဟန္ ေရာယွက္ေနသည့္ အၿပဳံးေသးေသးျဖင့္ ျပန္ၾကည့္သည္။ ထိုထိုးထြင္းၾကည့္ေနသည့္ အၾကည့္စူးစူးေၾကာင့္ ေရာ့ဘ္ပင္ ေနရခက္လာရသည္။ သူ႔ေခါင္းကိုလွည့္လိုက္ကာ ဖုန္မႈန႔္မ်ားကို ေျခေထာက္ျဖင့္ ထိုးဆြလိုက္မိ၏။
“မင္းဘာေမးခ်င္လို႔လဲ” ထိုဗန္ပိုင္းယားက အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၿငိမ္သက္ေနၿပီးမွ ေမးလာသည္။
ေရာ့ဘ္ျပန္ေမာ့ၾကည့္လိုက္စဥ္တြင္ ထိုဗန္ပိုင္းယားက သူ႔ကိုၾကည့္ေနဆဲပင္။ “ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ အေရးမႀကီးဘူး”
ယုတၱိက်က် စဥ္းစားတတ္သည့္လူမ်ားဆိုလွ်င္ ဒီအတိုင္းထားလိုက္မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္က လူလည္းမဟုတ္သလို က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္ေအာင္လည္း မစဥ္းစား။ “အေရးပါလို႔ပဲ မင္းက စကားစေျပာတာမဟုတ္ဘူးလား။” သူကေထာက္ျပ၏။ “မနက္ႏွစ္နာရီမွာ”
“ဒီအတိုင္း ပ်င္းလို႔။ အိပ္လို႔မရဘူး။ ျပန္စဥ္းစားစရာ မွတ္ဉာဏ္ေတြလည္း မွတ္မွတ္ရရမရွိဘူး” ေရာ့ဘ္က ေျပာလိုက္သည္။
ဗန္ပိုင္းယားေကာင္က သူ႔ကို အစြယ္မ်ားျဖင့္ ၿပဳံးျပလာသည္။ ဒါက သူ႔အတြက္ ေအာင္ျမင္မႈႀကီးတစ္ခုရသလို ခံစားခ်က္မ်ိဳး မျဖစ္ေပၚသင့္ေပ။ ေရာ့ဘ္စိတ္ထဲ ဂုဏ္ယူဝင့္ႂကြားမိသလိုပင္ ခံစားေနရသည္။
သူဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ။ ‘ခ်စ္လွစြာေသာဒိုင္ယာရီ၊ ဒီေန႔ ငါအူေၾကာင္ေၾကာင္လုပ္ရပ္တစ္ခ်ိဳ႕လုပ္ခဲ့တာ ငါ့ဗန္ပိုင္းယားသူငယ္ခ်င္းက ၿပဳံးသြားတယ္’ သူ႔ဦးေႏွာက္က ပ်က္သြားတာျဖစ္မည္။ ခ်က္ခ်င္း သူ႔စိတ္သူျပန္ထိန္းဖို႔လိုေနသည္။
ထို႔ေၾကာင့္လည္း သူမေမးသင့္မွန္း သိေသာ္လည္း ေမးခ်င္ေနသည့္ ေမးခြန္းကို ေမးလိုက္မိျခင္းျဖစ္ႏိုင္သည္။
“လူတစ္ေယာက္ကို ပထမဆုံးသတ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကို မင္းမွတ္မိလား”
ဒီတစ္ခါေတာ့ သူအၾကည့္မလႊဲမိ။ သူ ထိုဗန္ပိုင္းယားအၾကည့္ကိုသာ ျပန္ၾကည့္ေနမိသည္။ သူ႔မ်က္လုံးမ်ားက က်ဥ္းေျမာင္းလာၿပီး အၿပဳံးက သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚက ႐ႊင္ျမဴးေနသည့္အရိပ္အေယာင္မ်ားက တစ္စကၠန႔္အတြင္း ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္။
“ငါ လူေတြကို တစ္ခါမွ မသတ္ခဲ့ဖူးဘူး။”
ေရာ့ဘ္ ႏွာေခါင္းရႈံ႕လိုက္မိသည္။ “ဟုတ္တာေပါ့။ မင္းမသတ္ဖူးဘူး”
“မင္းက ငါတို႔အကုန္လုံးကို လူေတြလည္ပင္းကို ညႇစ္ၿပီး၊ ႏွလုံးကို မနက္စာအျဖစ္စားတဲ့ လူသတ္ေကာင္ေတြလို႔ ထင္ေနတာကို သိေပမဲ့ အဲ့လိုလုပ္တဲ့ေကာင္ေတြက ေစာေစာအသတ္ခံရတာမ်ားတယ္။ သတ္လို႔ ဘာမွလည္းမျဖစ္လာဘူး။ လူသတ္ရတာႀကိဳက္ရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့။ ငါတို႔အမ်ားစုက ေသြးေသာက္ၿပီး လူေတြကို အရွင္အတိုင္းပဲ ထားခဲ့တာ။ လူေသေတြ စုပုံမေနရင္ မုဆိုးေတြ မ်က္စိေအာက္က ထြက္ေျပးဖို႔ ပိုလြယ္တယ္။ ေနာက္အႀကိမ္ေတြအတြက္လည္း ေသြးေသာက္ဖို႔ ရွာရလြယ္တယ္။ ႏွစ္ဖက္လုံး အက်ိဳးရွိတဲ့ကိစၥပဲ”
သူ႔အသံတြင္ ခံစားခ်က္မရွိဘဲ ပုံမွန္လိုေျပာေနျခင္းက ေရာ့ဘ္ကို တစ္ခုခုျဖင့္ ပစ္ေပါက္ခ်င္စိတ္ေပၚလာေစသည္။ ထိုလူယုတ္မာမ်ားလုပ္ခဲ့သည္ကို သူျမင္ေတြ႕ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ပထမဆုံးတန္းတြင္ ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္မ်ား လူသတ္မႈက်ဴးလြန္သည္မ်ားကို သူမ်က္ျမင္ႀကဳံခဲ့ရသည္။
“ေသာက္အဓိပၸါယ္မရွိတာေတြ” သူတံေတြးေထြးလိုက္၏။ မတ္တတ္ထရပ္လိုက္ၿပီး သူ႔ကိုယ္သူဘာလုပ္ေနမွန္း သတိမဝင္ခင္မွာပင္ ေထာင္ခန္း၏ အလယ္သို႔ ေရာက္သြားမိသည္။ “အဲဒီေသာက္အဓိပၸါယ္မရွိတာေတြကို ငါယုံမယ္ထင္ေန_”
ဗန္ပိုင္းယားေကာင္က သူေျပာေနသည္ကိုပင္ ဆုံးေအာင္ ေျပာခြင့္မေပး။ “ဘာလို႔လဲ။ ငါတို႔ကို သတ္ရင္ အျပစ္ရွိတဲ့စိတ္ဝင္မွာ စိုးလို႔လား”
မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ…
“အျပစ္ရွိတဲ့စိတ္...။ မင္းကမ်ား ေျပာရဲေသးတယ္။ မင္းက ေသၿပီးသားပဲ။ ရာစုႏွစ္ဝက္ေလာက္တည္းက ေသသြားတာကို သတ္လို႔မရဘူးလား။ အခုမင္းကို သတ္ရမလား”
ေရာ့ဘ္ သူနီးကပ္လြန္းေနသည္ကို သတိမျပဳမိေပ။ အႏၲရာယ္မ်ားေလာက္ေအာင္ အနားကပ္လြန္းေနသည္။ သူ႔လက္ေမာင္းကို မီးလာဟပ္မွ သူသတိဝင္လာ၏။
ထိုဗန္ပိုင္းယားက သူ႔ကို ဆြဲယူၿပီး သူ႔လည္ပင္းကို ခ်ိဳးရသည္က လြယ္ကူမွန္း သတိျပန္မရခင္ ေရာ့ဘ္ေနာက္ျပန္ဆုတ္သင့္သည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္သာ အေၾကာင္းရင္းကို ေမးလာခဲ့လွ်င္ သူလည္းမသိဟု ေျဖမိလိမ့္မည္။ ထိုစိတ္ထဲက ေအာ္ဟစ္ေနသည့္အသံကို အာ႐ုံမထားဘဲ ထိုဗန္ပိုင္းယားေကာင္ကို ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုလို ဘာေၾကာင့္ စူးစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္လဲ သူလည္းမသိေပ။ ဆုပ္ထားသည့္ လက္သီးမွ မီးျခစ္ဆံလႈပ္ရွားေနသည္ကို ၾကည့္ရင္း သူ႔လည္ပင္းက အကိုက္ခံရန္ အသင့္ျဖစ္ေနသည့္ အေၾကာင္းရင္းကိုလည္း သူ မသိေခ်။
“မေသႏိုင္တာ။ ေသသြားတာမဟုတ္ဘူး။ လူေတြလို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အမွားေတြ အသုံးမက်တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ မရွိေတာ့တာမဟုတ္ဘူး။ ငါတို႔ဖုန္မႈန႔္ျဖစ္သြားရင္ လြမ္းေနမဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ။ ငါတို႔က နာက်င္မႈကို မခံစားရဘူးဆိုတာေတြ။ ငါ မင္းကိုေျပာမယ္ ေရာ့ဘ္။ သုံးလေလာက္အစာမစားရတာနဲ႔တင္ ေသေလာက္ေအာင္ ခံစားေနရၿပီ။ ငါ့မွာ အေတြ႕အႀကဳံမရွိေပမဲ့လည္း ႏွလုံးကို အစူးခြၽန္ခြၽန္နဲ႔ ထိုးေဖာက္ခံရတာက အဲဒီထက္ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ေတာ့ မထင္ဘူး”
ထို႔ေနာက္ သူကျပန္ဆုတ္သြားသည္။ ျမန္လြန္းေသာေၾကာင့္ ေရာ့ဘ္ပင္မတုံ႔ျပန္ႏိုင္။ သို႔ေသာ္လည္း ေရာ့ဘ္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားမည့္အစား သူက လွည့္လိုက္ရင္း ခုံကို ကန္ခ်လိုက္သည္။ ခုံက သူ႔အားေၾကာင့္ တြ႕န္လိမ္သြားသည္။ ေရာ့ဘ္ တုန္လႈပ္သြားရသည္။ သူေရာက္ကတည္းက ေတြ႕ႀကဳံခဲ့ရသည့္ ထိုဗန္ပိုင္းယား၏ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးသည့္ အမူအရာႏွင့္ ကြာျခားလွသည့္ ပထမဆုံးအႀကိမ္ျဖစ္ကာ ေရာ့ဘ္အၾကည့္မလႊဲႏိုင္ခဲ့။ ေဘးကင္းမည့္ သူ႔အိပ္ရာနားကိုပင္ သူမဆုတ္ႏိုင္ခဲ့ေပ။
ထိုဗန္ပိုင္းယားက သူ႔ဘက္အၾကည့္ျပန္ေရာက္လာသည့္အခ်ိန္တြင္ သူ႔မ်က္လုံးထဲက ေဒါသမာန္က အျခားဗန္ပိုင္းယားမ်ားကို အေပၚခံစားရသည့္ အေၾကာက္တရားႏွင့္ ကြာျခားသည္။ ေရာ့ဘ္ျမင္မိသည္က သူ႔ကို ျပန္ၾကည့္ေနသည့္ လူသားဆန္သည့္ နက္နက္နဲနဲခံစားခ်က္တစ္ခုျဖစ္ၿပီး ထိုအရာက ပိုေကာင္းသည္လား၊ပိုဆိုးသည္လားေတာ့ သူလည္းမသိေပ။
“ဒါနဲ႔ မင္းသိလား” ဗန္ပိုင္းယားက ဆက္ေျပာသည္။ သူ႔ေလသံက သြားစြယ္ခြၽန္ခြၽန္မ်ားလို စူးရွေနသည္။ “မင္းအေမအတြက္ လက္စားေခ်ခ်င္တာ ငါသေဘာေပါက္တယ္။ မင္းေဒါသထြက္ၿပီး လက္လြန္တာကိုလည္း ငါနားလည္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အျပင္ေလာကကို ဘာမွမပ်က္စီးေစတဲ့ သူရဲေကာင္းႀကီးလိုလို ထင္ေနတာကိုေတာ့ ရပ္သင့္တယ္။ ကမာၻႀကီးက အျဖဴနဲ႔အမည္း၊ အေကာင္းနဲ႔အဆိုးပဲရွိတယ္လို႔ ငါမယုံဘူး။ ဒါေပမဲ့ ငါယုံရင္လည္း မင္းက ေကာင္းတဲ့အဖြဲ႕ထဲေတာ့ မပါဘူး”
ေရာ့ဘ္ တစ္ခ်က္ရယ္လိုက္ရင္း အံ့အားသင့္လြန္း၍ ေဒါသပင္ မထြက္လာႏိုင္ေတာ့ေပ။ “အိုေကေလ။ ဗန္ပိုင္းယားက ငါ့ကို လူဆိုးေကာင္လို႔ ေျပာေနတယ္။ ေကာင္းသားပဲ”
သို႔ေသာ္လည္း သူကိုယ္တိုင္ပင္ သူ႔အသံက ယုံၾကည္မႈကင္းမဲ့ေနသည္ကို ျပန္ၾကားရသည္။
ေရာ့ဘ္လည္း ဟီး႐ိုတစ္ေယာက္မဟုတ္မွန္း သူ႔ကိုယ္သူသိသည္။ သူကလူတစ္ေယာက္ပင္။ ဗန္ပိုင္းယားေတြကို မ်ိဳးျဖဳတ္ျခင္းက မွန္ကန္သည့္အရာဟု သူထင္ေကာင္းထင္မိႏိုင္သည္။ လူတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူတို႔ကို ေဘးကင္းေအာင္လုပ္ေပးမည့္ လူလိုသည္ဟု ထင္မိႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုအရာက သူအမဲလိုက္ေနရသည့္ အေၾကာင္းရင္းမဟုတ္။ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္သာ သူအမဲလိုက္ျခင္းပင္။ အနည္းဆုံးေတာ့ သူ႔ရင္ထဲတြင္ေတာက္ေလာင္ေနသည့္ ခဏေလာက္ ေျဖေဖ်ာက္ႏိုင္၍ပင္။
ဒါက သူ႔ကိုလူေကာင္းလည္း မျဖစ္ေစ။ လူဆိုးလည္း မျဖစ္သြားေစေပ။ သူအမဲလိုက္ေနသည့္ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္မ်ားႏွင့္ အတူတူဟူသည့္ ခံစားခ်က္ကေတာ့ သူ႔ကိုလက္ခံရခက္ခဲေစသည္။
“ထားလိုက္ပါေတာ့။ ငါလည္း အိပ္ေတာ့မယ္”
ေရာ့ဘ္ အက်ဥ္းေထာင္က်ဥ္းေလး၏ အစြန္ကို သြားလိုက္ရင္း လွဲခ်လိုက္သည္။ သူ႔မ်က္လုံးမ်ားကို မွိတ္လိုက္ကာ ဗန္ပိုင္းယားေကာင္က သူ႔ကိုျပန္ေျဖသည္ကို ေစာင့္ေနလိုက္၏။ စကၠန႔္အနည္းငယ္မွ်ၾကာသည့္အခါ မီးျခစ္ဆံမွ အလင္းေရာင္က ၿငိမ္းသြားၿပီး အေမွာင္ထုက က်ေရာက္လာျပန္သည္။
“ေဆာရီး” ဗန္ပိုင္းယား၏ အသံက တိုးလ်လြန္းၿပီး အေဝးေရာက္ေနသည့္အတိုင္းပင္။ “ငါ_ အဆာလြန္ၿပီး ဒီမွာ ပိတ္မိေနတာကို ေသာက္ရမ္းစိတ္ကုန္ေနတာ။ တစ္ခါတေလ နံရံေတြက ငါ့ကို လာပိတ္ထားသလိုပဲ။ မင္းအေပၚကို တမင္ေဒါသပုံခ်တာမဟုတ္ဘူး။ ငါ့ကို စကားေတာ့ဆက္ေျပာပါ”
သူ႔အသံက…
သူအသံက အလြန္သနားဖို႔ေကာင္းေနၿပီး ေရာ့ဘ္ သူ႔အေပၚ သနားစိတ္မဝင္လာခ်င္ေပ။ သို႔ေသာ္လည္း အထီးက်န္လြန္းကာ အရာရာႏွင့္ အဆက္ျဖတ္ခံထားရေသာေၾကာင့္ မည္သည့္အဆက္အဆံမ်ိဳးကိုမဆို အားပါးတရလက္ခံမိသည့္ အေျခအေနကိုလည္း နားလည္သည္။ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးက ဤငရဲတြင္းတြင္ အတူပိတ္မိေနၾကသည္။ ေရာ့ဘ္က သူလိုခ်င္လွ်င္ပင္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနသည့္ အေျခအေနသို႔ ျပန္သြားႏိုင္မည္မထင္ေပ။
“ရတယ္။ အိပ္ရေအာင္။ ဟမ္…ငါအိပ္ၿပီ။ မင္းကေတာ့ မင္းတို႔နားတဲ့အခါ လုပ္ၾကတဲ့ ဘာေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့အရာေတြကိုပဲလုပ္လုပ္”
ထိုစကားက ဗန္ပိုင္းယားေကာင္ကို ျပန္ၿပဳံးလာေအာင္ လုပ္သည့္ သနားစရာ ႐ူးမိုက္မိုက္ႀကိဳးစားမႈတစ္ခုပင္။ သူေအာင္ျမင္သလားေတာ့ မေျပာႏိုင္ေပ။ သံတိုင္ေတြအျခားတစ္ဖက္က တစ္ဖက္သူ၏မ်က္ႏွာကို မဆိုထားႏွင့္၊ ေရာ့ဘ္ သူ႔မ်က္ႏွာေရွ႕ကလက္ကိုပင္ မျမင္ႏိုင္ေအာင္ မည္းေမွာင္ေနသည္။
“ဂြတ္ႏိုက္ ေရာ့ဘ္”
ေရာ့ဘ္ အသံတိုးတိုးတစ္ခ်က္ျပဳလိုက္ရင္း သူ႔ေက်ာကို တစ္ဖက္ေထာင္ခန္းဘက္ ေက်ာေပးလိုက္၏။ အိပ္ရာမွ စပရင္က သူေ႐ြ႕လ်ားလိုက္၍ လႈပ္ခါသြားသည္။ ေမွာင္ေနသည့္အျပင္ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနၿပီး သူ႔အေတြးမ်ားက ဟိုသည္ေရာက္ေနသည့္အခါ အိပ္ဖို႔ရန္ ပို၍ခက္ခဲလာရသည္။
ေန႔ရက္မ်ားက တျဖည္းျဖည္းကုန္ဆုံးသြားကာ ရက္သတၱပတ္သို႔ ေရာက္လာသည္။
တစ္ခါတေလ ေရာ့ဘ္က သူ႐ူးသြားၿပီဟုထင္မိသည္။ ထိုေန႔စဥ္တစ္ေန႔တာက ထိုအတိုင္းပဲလည္ပတ္ေနျခင္းက အခန္းက်ဥ္းေလးထဲတြင္ ပိတ္မိမႈကို ေၾကာက္႐ြံ႕သည့္စိတ္လိုပင္ သူ႔ကို ႐ူးသြပ္မတတ္ျဖစ္ေစသည္။ မနက္ခင္းတြင္ ေရခဲတမွ်ေအးစက္သည့္ ေရျဖင့္ ေရခ်ိဳး၊ ဆိုး႐ြားသည့္ အစားအေသာက္မ်ားကို ေန႔စဥ္အခ်ိန္မွန္မွန္ တစ္ေန႔ႏွစ္ႀကိမ္စားကာ ထိုၾကားက အဆုံးမရွိသည့္ နာရီမ်ားတြင္ ဘာမွလုပ္စရာမရွိဘဲ ဟိုဟိုသည္သည္ ေတြးရင္း စကားမ်ားသည္။ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္သည္ကလည္း ဤအခန္းထဲမွ ထြက္လို႔မရသည့္အခါ ဘာမွမက်ိဳးမရွိျဖစ္လိမ့္မည္ကို သူေသခ်ာသည္။ အိပ္ထမတင္အခါႏွစ္ရာလုပ္ျခင္းက သူ႔ကို အကူအညီျဖစ္ေစလိမ့္မည္ဟု သူမထင္။
“မင္းဘာေတြးေနလဲဆိုတာ ငါသိတယ္” ဒန္နီယယ္က ေျပာလိုက္သည္။
“အခု အေတြးေတြပါဖတ္ေနၿပီေပါ့။ ဒါက twilight မွာပဲရွိတဲ့ ႐ူးမိုက္မိုက္စြမ္းရည္ မဟုတ္ဘူးလား”
အမွန္တကယ္သာ ထိုစြမ္းအားရွိလွ်င္ေတာ့ တကယ္ေကာင္းလိမ့္မည္။ သူတို႔ကို ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသူမ်ား လိုခ်င္သည့္အရာကို သိႏိုင္လိမ့္မည္။ သို႔မဟုတ္လည္း ထြက္ေျပးႏိုင္မည့္ လမ္းတစ္ခုခုရႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူ႔ကို စိတ္ဖတ္မည္ကိုေတာ့ သူမလိုလား။ သူတို႔တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ အသားက်လာသည္ကိုပင္ ဖုံးကြယ္ရန္ ခက္ခဲလာသည္။
“မဟုတ္ဘူး။ ဒါေတြအကုန္လုံးက မွန္တယ္။ ငါတို႔က ေနေရာင္ထဲမွာဆို ပိုလင္းတယ္။” ထိုဟာသက စိတ္ခံစားခ်က္မပါသလိုျဖစ္ေနကာ ဒန္နီရယ္၏ အၿပဳံးကလည္း မူလထက္ပို၍ ေဖ်ာ့ေတာ့ေန၏။
ေရာ့ဘ္မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္မိသည္။ သူသတိမထားမိရန္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း ဒန္နီရယ္က သူ႔မ်က္စိေရွ႕တင္ ေပ်ာက္ကြယ္စျပဳလာသည္။ ေ႐ြ႕ရွားမႈမ်ားက ေႏွးေကြးလာၿပီး ယခင္ကေလာက္လည္း သိပ္မၿပဳံးေတာ့။ စကားမ်ားကလည္း တြန္းအားေပးေနသလို။
ဒါကအေရးမပါသင့္ေပ။ သူဝမ္းသာသင့္သည္။ ဗန္ပိုင္းယားတစ္ေကာင္ေလ်ာ့နည္းသြားမည့္ ကိစၥပင္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုအေတြးကသူ႔ကို သက္ေသာင့္သက္သာမျဖစ္ေစဘဲ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ တုန္လႈပ္လာမိသည္။ သူဒန္နီရယ္ကို သံေယာဇဥ္တြယ္ေနသည္လည္း မဟုတ္ေပ။ ဒီအခန္းမည္းႀကီးထဲတြင္ သူတစ္ေယာက္တည္း မေနခ်င္႐ုံသာ။
“တစ္ေန႔က်ရင္ေတာ့ မင္းငါ့ကိုျပေပါ့” သူ ဟာသအျဖစ္ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။
ထိုစကားေၾကာင့္ ဒန္နီရယ္၏ ပါးစပ္ေထာင့္စြန္းက ေကြးၫြတ္သြားကာ အိပ္ရာနားက နံရံကိုမွီရင္း သူ႔မ်က္လုံးနက္နက္မ်ားကေတာ့ အေဝးတစ္ေနရာကို ေရာက္ေနသည္။ “အင္း ေကာင္းၿပီေလ”
ဒန္နီရယ္က ယိုင္သြားၿပီး သံတိုင္ကို အမွီျပဳထားသည္ကို ေရာ့ဘ္ျမင္လိုက္ရၿပီးသည့္ေန႔မွ သူစိတ္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိသည္။
သူအိပ္မေပ်ာ္သည့္ညတြင္ ထိုအေၾကာင္းကို အိမ္ရာေပၚလွိမ့္လိုက္လွည့္လိုက္လုပ္ရင္း ေတြးေနမိ၏။ သူ႐ူးသြားၿပီျဖစ္သည့္အေၾကာင္း အျပင္သို႔ေရာက္လွ်င္ အ႐ူးေထာင္သို႔သြားသင့္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သူ႔အသိစိတ္က ေျပာေနသည္ကို နားေထာင္မိရန္ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ သူ႔မုဆိုးဗီဇကို ႏိုးထလာေစရန္ ႏႈိးဆြရင္း ရင္ဘတ္ထဲတြင္ သံေခ်ာင္းထိုးစိုက္ခံရသည့္ဗန္ပိုင္းယားကသာ ေကာင္းေၾကာင္း ႀကိဳးစားခဲ့ေသးသည္။ ယခုအထိလည္း သူ႔စိတ္ထဲတစ္စိတ္တစ္ပိုင္းက ယုံၾကည္ေနေသးသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ဒန္နီရယ္ေျပာသည္ကမွန္ၿပီး ေရာ့ဘ္က ေကာင္းသည့္လူတစ္ေယာက္ မဟုတ္လွ်င္ပင္ သူက တစ္ေယာက္ေယာက္ေသေတာ့မည္ကို ထိုင္ၾကည့္ေနတတ္သူမဟုတ္ေပ။ အထူးသျဖင့္ ဒန္နီရယ္လို စကားစျမည္ေျပာရသည္ကို ႏွစ္သက္ကာ အေရမရအဖတ္မရဗန္ပိုင္းယားဝတၳဳမ်ား ဖတ္ရသည္ကို သေဘာက်ၿပီး မေသႏိုင္သည့္ဘဝတြင္ လူတစ္ေယာက္ကို မသတ္ခဲ့ဖူးႏိုင္သည့္ သူမ်ိဳးကိုပင္။ ထို႔အျပင္ သူႏွင့္ကိုက္သည့္ ဟာသဉာဏ္ေကာင္းရွိကာ သူေတြ႕ခဲ့ဖူးသမွ်ဗန္ပိုင္းယားမ်ားတြင္ ၾကည့္အေကာင္းဆုံးအၿပဳံးလည္း ရွိေသး၏။ သို႔မဟုတ္ အမွန္အတိုင္းေျပာရလွ်င္ သူေတြ႕ဖူးခဲ့သမွ်သူမ်ားအားလုံးထဲတြင္ပင္ ျဖစ္လိမ့္မည္။
ဒန္နီရယ္ကို မႏွစ္ၿမိဳ႕ရန္က ခက္ခဲလွၿပီး ေရာ့ဘ္ ထိုသို႔ႀကိဳးစားရသည္ကို ၿငီးေငြ႕ေနၿပီ။
သူတစ္ဖက္ အက်ဥ္းခန္းနားသို႔ တိုးသြားလိုက္ရင္း သူ႔ႏွလုံးသားက ရင္ဘတ္ထဲက ခုန္ထြက္လုမတတ္ျဖစ္ေနသည္ကို လ်စ္လ်ဴရႈထားလိုက္သည္။ “ေဟး ဒီကိုလာခဲ့”
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ” ဒန္နီရယ္က ထလာသည္။ သူ႔အသားအေရက မူလထက္ ျဖဴေဖ်ာ့ေနၿပီး ေဖာက္ျမင္လုနီးပါးျဖစ္ေနသည္။ သူ႔မ်က္လုံးေအာက္က အမဲကြက္မ်ားက သူ႔ကိုခ်ဴခ်ာသည့္ပုံေပါက္ေစသည္။
အသက္ျပင္းျပင္းတစ္ခ်က္ရႉလိုက္ကာ ေရာ့ဘ္ သူ႔လက္ကို သံတိုင္မ်ားၾကားလွ်ိဳလိုက္ရင္း လက္ေကာက္ဝတ္အတြင္းပိုင္းကို အေပၚေထာင္လိုက္သည္။ သူေသခ်ာထုတ္မေျပာခ်င္ေသာ္လည္း သူ႔ရည္႐ြယ္ခ်က္က အေတာ္အတန္ထင္ရွားသည္ဟု ထင္သည္။
သို႔ေသာ္လည္း ၾကည့္ရသည္မွာ ေသခ်ာမထင္ရွား၍ ထင္သည္။ ဒန္နီရယ္က သူ႔တြင္ ဒုတိယေခါင္းတစ္လုံး ေပါက္လာသလို ၾကည့္ေနသည္။
“လာစမ္းပါ ငါစိတ္ျပန္မေျပာင္းခင္” ေရာ့ဘ္ ဒန္နီရယ္၏ အၾကည့္စူးစူးေအာက္တြင္ သက္ေတာင့္သက္သာမရွိလွ။ “ငါ႐ူးသြားလို႔ပဲျဖစ္မယ္” သူ ခပ္တိုးတိုးေရ႐ြတ္မိလိုက္သည္။
သူေတြးထားၿပီးေသာ္လည္း ဒန္နီရယ္က သူ႔လက္ကို ကိုင္လာသည့္အခါ လန႔္သြားမိေသးသည္။ ေအးစက္စက္လက္ေခ်ာင္းမ်ားက ေရာ့ဘ္၏ လက္ေကာက္ဝတ္ကို ေလ်ာ့ရိေလ်ာ့ရဲလာကိုင္ၿပီးမွ နည္းနည္းေအာက္ကို ေလွ်ာခ်သြားသည္။
“ေသခ်ာလို႔လား” သူေမးလာသည့္အခါ ေရာ့ဘ္ၾကည့္လိုက္မိသည္က မွားသည္။
မီးမ်ားကဖြင့္ထားခ်ိန္ အနီးကပ္ၾကည့္ရသည့္အခါ ဒန္နီရယ္၏ မ်က္လုံးမ်ားက အနက္မဟုတ္။ အစိမ္းေရာင္ရင့္ရင့္ျဖစ္သည္။ ယခုလို အားနည္းေနသည့္အခ်ိန္မွာပင္ အၾကည့္က အသက္ပါသည္။ ေရာ့ဘ္မေသခ်ာေတာ့သည့္အရာက မ်ားေနေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္ သူသိသည့္အရာတစ္ခုက ဒန္နီရယ္ကို သူမေသေစခ်င္ေပ။
သူတံေတြးမ်ိဳခ်လိုက္ရင္း ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။
စကၠန႔္မ်ားစြာၾကာၿပီးသည့္ေနာက္၌ ဒန္နီရယ္က ေရာ့ဘ္လက္ေမာင္းကို ေျမႇာက္လိုက္ၿပီး သူတို႔လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို ရစ္ပတ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူ႔ပါးစပ္က ေရာ့ဘ္လက္ေကာက္ဝတ္တြင္ ေရာက္လာကာ ကြဲေနသည့္ႏႈတ္ခမ္းပါးက သူ႔အသားအေရတစ္ေလွ်ာက္ ပြတ္ဆြဲသြားရာ ေရာ့ဘ္အသိစိတ္က လက္ကို ျပန္ဆြဲယူလိုက္ရန္ ေအာ္ဟစ္ေနသည္။ ထိုအသိစိတ္ကို လ်စ္လ်ဴရႈရျခင္းက ထင္သည္ထက္လြယ္ကူသည္။ သူၿငိမ္ၿငိမ္သာေန,ေနကာ ေရာ့ဘ္ကအစြယ္မ်ားထုတ္ရင္း ကိုက္ခ်လိုက္သည္ကို ၾကည့္ေနမိသည္။
ထို႔ေနာက္ နာက်င္မႈႏွင့္ စူးရွမႈကို ခံစားရသည္။
တစ္စကၠန႔္၊ ႏွစ္စကၠန႔္ေလာက္ ေသမလိုနာက်င္အၿပီးတြင္ ထပ္မနာေတာ့ေပ။
ေရာ့ဘ္ ေႏြးေထြးေပါ့ပါးေနသလို ထူးဆန္းသည့္ ခံစားခ်က္ကို ခံစားရေသာ္လည္း မေကာင္းသည္ေတာ့မဟုတ္ေပ။ အရက္အလြံအကြၽံေသာက္ထားေသာ္လည္း ေခါင္းထဲတြင္ ၾကည္လင္ေနေသးသည့္အခ်ိန္လို၊ မူးေတာ့မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း လမ္းတစ္ဝက္သာေရာက္ေနသည့္ အေျခအေနလိုျဖစ္ေနသည္။ ေခါင္းထဲကတစ္ေနရာတြင္ အေျခေနကမေကာင္း၍ စိုးရိမ္ရမည့္အရာမ်ား ရွိေသးေသာ္လည္း မည္သည့္အရာမွန္းေမ့သြားသလို ခံစားခ်က္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ ခံစားခ်က္ေကာင္းသ၍ေတာ့ အေရးမႀကီးေပ။
သူေရွ႕တိုးမိလိုက္ကာ သူ႔ေခါင္းကို သံတိုင္ကိုမွီရင္း ထိုအာ႐ုံတြင္ နစ္ေမ်ာေနမိသည္။ ခံစားခ်က္ကေကာင္းေန၍ အကုန္လုံးကလည္း ခံစားလို႔ေကာင္းေနသည္။ သူ႔လက္က ခပ္ျဖည္းျဖည္းဖိခံထားၿပီး၊ သူ႔လက္ေမာင္းက တုန္တုန္ယင္ ႏိုးဆြခံရမႈက ႏိုးထလာခ်င္သေယာင္။
သူထိုသည္ကို ထိန္းထားရန္ ႀကိဳးစားမိေသာ္လည္း လက္ေတြ႕ဘဝက သူ႔ေပါ့ပါးေနသည့္ခံစားခ်က္ကို ဖ်က္ဆီးပစ္သည္။
“_အဆင္ေျပလား။ ေရာ့ဘ္။ ငါေျပာတာၾကားလား”
သူ႔လည္ပင္းေနာက္က လက္တစ္ဖက္၏ အထိအေတြ႕က ႏူးညံ့လွသည္။ တစ္ခုခုမွားေနေသာ္လည္း ဘာမွန္း ေရာ့ဘ္စဥ္းစားမရေပ။
တျဖည္းျဖည္း ဒန္နီရယ္၏မ်က္ႏွာကို သူအာ႐ုံစိုက္ႏိုင္သြား၏။
“ေဟး ႀကိဳဆိုပါတယ္”
ေရာ့ဘ္ သူ႔အျမင္အာ႐ုံၾကည္လင္လာသည္အထိ မ်က္ေတာင္ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္ေနမိသည္။ ဘာျဖစ္သြားတာလဲဟု သူေမးမိေတာ့မည့္အခ်ိန္မွာပင္ သူသတိရလာသည္။ Shit အဲ့တာက တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲ။
ဒန္နီရယ္၏ သြားမ်ားကိုက္ခဲ့သည့္ အရာႏွစ္ခုကို သူငုံ႔ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ထိုဒဏ္ရာႏွစ္ခုက ေသခ်ာပင္အရာမထင္ေတာ့။ သူေတြ႕ေနက် စက္ဆုပ္ဖြယ္ေသြးထြက္သံယို ဗန္ပိုင္းယားမ်ား စားေသာက္ၾကျခင္းႏွင့္ ကြာျခားသည္။ ဒန္နီရယ္၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ားက ပိုေႏြးေထြးလာကာ က်န္းမာေရးေကာင္းသည့္ လူသားတစ္ေယာက္လို အသားအေရနီးပါးျဖစ္လာသည္။ ထိုသူ႔လက္က သူ႔လက္ကို ဆက္လက္ဆုပ္ကိုင္ထားဆဲျဖစ္ကာ အျခားလက္တစ္ဖက္က သူ႔လည္ပင္းကို ကူထားေပး၏။
ေရာ့ဘ္ သူ႔သြားက ေသြးေၾကာမ်ားကို ေဖာက္ဝင္သြားသည့္ ခံစားခ်က္ႏွင့္ မွတ္ဉာဏ္မ်ားကို ျပန္သတိရကာ ဒန္နီရယ္ႏွင့္ သူ႔အထိအေတြ႕၏ ေဝးရာသို႔ ေျခတစ္လွမ္းဆုတ္လိုက္မိသည္။
“ငါ အဆင္ေျပပါတယ္” သူေျပာလိုက္ေသာ္လည္း အမွန္တကယ္က မဟုတ္ေပ။ သူ႔အငယ္ေလးက ေထာင္ေနၿပီး ေခါင္းကလည္း ကိုက္ေနေသးသည္။
ေရာ့ဘ္က သူ႔ကို ၿပဳံးျပလိုက္ခ်ိန္တြင္ သူ႔ပါးစပ္ေထာင့္က ေသြးတစ္စက္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။
“ေကာင္းတယ္၊ ငါလုပ္စရာတစ္ခုရွိလို႔” ထိုသူကေျပာလာသည္။
ထို႔ေနာက္ သူက အက်ဥ္းေထာင္တံခါးဝတြင္ အျမန္လႈပ္ရွားလိုက္ရာ သူ႔ကိုၾကည့္ရင္း ေရာ့ဘ္ ေခါင္းပင္မူးေနာက္လာရသည္။ သံတိုင္က အသံျမည္လာကာ ကြဲထြက္သြား၏။ ထို႔ေနာက္ ေရာ့ဘ္သိသည့္အရာက လူတစ္ေယာက္အ႐ြယ္အေပါက္ဝတစ္ခုကို ေတြ႕ရကာ ဒန္နီရယ္က ဖ်တ္ခနဲ ေပ်ာက္သြားေတာ့သည္။
ဘာေတြလဲ။
ေရာ့ဘ္ အက်ဥ္းခန္းအလြတ္ကို စိုက္ၾကည့္ေနမိကာ သူျမင္ခဲ့ရသည္ကအမွန္လား (သို႔မဟုတ္) ေသြးဆုံးရႈံးသြား၍ ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္ေနသည္လားဆိုသည္ကို သူမေသခ်ာေပ။
ဒန္နီရယ္ျပန္လာမည္ဟု သူမထင္မိေသာေၾကာင့္ မိနစ္အနည္းငယ္အၾကာတြင္ သူ႔အက်ဥ္းခန္းတံခါးေပါက္မွ ဆူညံသံၾကားရသည့္အခါ ေရာ့ဘ္လန႔္ဖ်ပ္သြားမိရင္း ေနာက္ဆုတ္လိုက္မိသည္။
ဒန္နီရယ္က သူ႔ကို ရယ္ခ်င္ေနသလို ၾကည့္လာသည္။ သူ႔အၿပဳံးက ေရာ့ဘ္အေတြးကို သိေနသလိုပင္။
“ဒီေတာ့ မင္းထြက္လာဦးမွာလား”
ထိုသူႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အရင္က သူမခံစားရခဲ့သည့္ အႏၲရာယ္အေငြ႕အသက္ကို သူရေနသည္။ ေရာ့ဘ္ သူ႔ကိုစေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းမွစကာ ယခုအႀကိမ္ကေတာ့ သားရဲတစ္ေကာင္ကို ေတြ႕လိုက္ရသလိုပင္။ ထိုအေၾကာင္းကို ေရာ့ဘ္ေမ့သြားျခင္းေတာ့ မဟုတ္ေခ်။ သူ႔စိတ္တစ္ေနရာတြင္ အၿမဲရွိေနေသာ္လည္း အေၾကာင္းတစ္ခုကို သိရသည္ႏွင့္ လက္ေတြ႕ျမင္ရသည္က ကြာျခားသည္။
ထိုအေတြးက သူ႔ကို တြန႔္ဆုတ္မႈျဖစ္ေစသင့္ၿပီး သူ႔တြင္ မရွိသည့္ သံေခ်ာင္းကို ရွာေဖြသင့္သည္။ သူ႔ကို ေသမတတ္ေၾကာက္လန႔္ေစသင့္သည္။ သို႔ရာတြင္ ဘာတစ္ခုမွ မျဖစ္လာေခ်။
သူမ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ စိတ္သက္သာရာရမႈကို ဖုံးကြယ္လိုက္၏။ “မင္းေသြးနည္းနည္းေသာက္႐ုံနဲ႔ တံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္လို႔ရတာကို ဘာလို႔ ငါ့ကို ေသာက္စကားတစ္ခြန္းမွ မဟတာလဲ။ ငါတို႔ လြန္ခဲ့တဲ့လေပါင္းမ်ားစြာေလာက္ထဲက လြတ္ေနေလာက္ၿပီ”
“တကယ္ေျပာေနတာလား။ ငါ့မွာ နာမည္ရွိတာကိုေတာင္ မင္းလေပါင္းမ်ားစြာ ဂ႐ုစိုက္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးေလ။ တစ္ကိုက္ေလာက္ ေသြးေတာင္းေသာက္ရင္ မတိုက္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေတြးမိတဲ့ ငါ့ကိုခြင့္လႊတ္ပါ”
သူေျပာတာက မွန္သည္။ ဒန္နီရယ္က ေရာ့ဘ္အႀကံျပဳသည္ကို ေစာင့္ေနသည္လားဟုပင္ သူအေတြးဝင္လာမိသည္။ ခင္မင္ရင္းႏွီးဖြယ္ေကာင္းသည့္ စကားစျမည္ေျပာျခင္းမ်ားက ထိုအေၾကာင္းေၾကာင့္လား။ သို႔ေသာ္လည္း “ငါ့ကိုစကားမေျပာဘဲနဲ႔ေတာ့ မေနပါနဲ႔” ဆိုသည့္ ဒန္နီရယ္၏ ကြဲအက္အက္အသံကို သူ႔စိတ္ထဲက မထုတ္ႏိုင္ေပ။ ထို႔အျပင္ ေရာ့ဘ္ကို ေသခ်ာရဲ႕လားဟု အံ့ဩစြာျဖင့္ ေမးေနသည့္အသံကိုေရာပင္။ ထိုတစ္ခုမွ် အတုအေယာင္မျဖစ္ႏိုင္သည့္အျပင္ ေရာ့ဘ္ အဆင္အျခင္ကင္းမဲ့စြာျဖင့္ အနားကပ္မိသည့္ အႀကိမ္ေရမ်ားစြာကလည္း ရွိေသးသည္။
“မင္းေျပာတာလည္း ဟုတ္ပါတယ္” သူထိုစကားလုံးမ်ားကို မနည္းထုတ္ေျပာလိုက္ရသည္။
ဒန္နီရယ္၏အၿပဳံးက ပိုမိုႀကီးမားလာကာ သူ႔သြားမ်ားကိုပင္ ျမင္လာရသည္။ သူ႔ပါးျပင္ေပၚကေသြးစက္ကို မသုတ္ရေသးေပ။ ေရာ့ဘ္မ်က္လုံးမ်ားက ထိုေနရာကိုပင္ ေရာက္ေရာက္သြား၏။
“လာပါ၊ ဒီကထြက္ရေအာင္” ဒန္နီရယ္က သူ႔ကိုပ်က္စီးေနသည့္တံခါးႏွင့္ ထိုအေနာက္က အေမွာင္ထုဘက္ ေမးထိုးျပသည္။ “အခု ဘယ္သူမွ ဒီမွာမရွိဘူး။ ငါတို႔မသြားခင္ သူတို႔ျပန္ေရာက္လာရင္ေတာ့ သူတို႔ကို မသတ္ဘူးလို႔ ကတိမေပးႏိုင္ဘူး”
“ငါ့ကို လက္နက္တစ္ခုေပး။ သူတို႔ကို သတ္ဖို႔ မင္းကို ငါကူေပးမယ္” ေရာ့ဘ္ေရ႐ြတ္လိုက္သည္။
ဤအက်ဥ္းေထာင္က ေျမေအာက္ခန္းကဲ့သို႔ အခန္းဘက္ ဦးတည္သြားကာ ေလွကားထစ္မွ တက္လိုက္စဥ္တြင္ တစ္ဖက္ပိတ္ေနသည့္ အေပါက္တစ္ခုဆီသို႔ ေရာက္သြားသည္။ ဒန္နီရယ္က ထိုအရာကို စကၠဴတစ္႐ြက္ကို ဆြဲၿဖဲသလို ဆြဲျဖဳတ္ပစ္လိုက္ၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ အျပင္သို႔ ေရာက္သြားကာ သစ္ေတာတစ္ခုအလယ္တြင္ ေရာက္သြားသည္။ ရွည္လ်ားေထြျပားလွကာ အဆုံးမသတ္ႏိုင္ေပ။ သူတို႔လမ္းေလွ်ာက္ရသည္က ၾကာလြန္း၍ ေရာ့ဘ္ေျခေထာက္ပင္ ထုံသလိုျဖစ္လာၿပီး ေျခဖဝါးကလည္း နာက်င္လာသည္။
သူ႔အသားအေရေပၚ က်ေရာက္လာသည့္ ေနေရာင္ျခည္ႏွင့္ ေလေကာင္းေလသန႔္က ခံစား၍ေကာင္းလွသည္။ သို႔ေသာ္လည္း လြတ္လပ္မႈအတြက္ ေရာ့ဘ္ၾကည္ႏူးေနမႈက သစ္ပင္မ်ားၾကားသြားလာကာ အကိုင္းအခက္မ်ားက မ်က္ႏွာကို ႐ိုက္ခတ္ၿပီး ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် သူတို႔စက္ဝိုင္းအတြင္း သြားေနသလို ခံစားလာရ၍ ေပ်ာက္ကြယ္သြားရသည္။
“အာ ေသာက္ရမ္းၾကာတာပဲ” သူညည္းညဴလိုက္မိသည္။
ဒန္နီရယ္က ရယ္၏။ သူ႔ၾကည့္ရသည္မွာ လေပါင္းမ်ားစြာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံထားရသည့္လူႏွင့္ပင္ မတူဘဲ သူ႔မ်က္ႏွာက ၾကည္လင္ေနသည္။ “လမ္းေပၚေရာက္ဖို႔ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပဲ လိုေတာ့တယ္။ မင္းအခ်ိန္မျဖဳန္းေနရင္ ဒီထက္ေတာင္ပိုျမန္ႏိုင္တယ္”
ေရာ့ဘ္ သူ႔ကို လက္ႏွင့္တြန္းလိုက္မိသည္။ ဖာ့ခ္ဒန္နီရယ္။
လူတိုင္းက သူ႔ကိုေၾကာက္စရာစြမ္းအားနဲ႔ ဗန္ပိုင္းယားလို ခံႏိုင္ရည္မရွိေန။
“ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ငါလူျဖစ္ေနတာက မင္းကို မသက္မသာျဖစ္ေစလို႔။ ငါ့ကို အားျဖည့္အခ်ိဳရည္လို ေသာက္တုန္းကေတာ့ မင္းမေက်မနပ္ျဖစ္တာ မၾကားရဘူးလားလို႔” သူ႔ေနာက္ေက်ာကို သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ေပၚခဏမွီလိုက္ကာ သူ႔ေျခေထာက္ကို အနားေပးလိုက္သည္။ “ငါ အသက္ေလးခဏရႉပါရေစဦး ဟုတ္ၿပီလား”
“မင္း အဆင္ေျပရဲ႕လား”
ဒန္နီရယ္၏ အမူအရာက ထူးဆန္းေနကာ ခဏၾကာမွ ေရာ့ဘ္ ထိုသူမ်က္ခုံးၾကဳတ္ကာ အၾကည့္တို႔က စိတ္ပူေနဟန္ေပါက္သည္ကို သူသေဘာေပါက္သည္။ မေျပဘူး။ ေသေလာက္ေအာင္ အဆင္ေျပမေနဘူးဟု သူျပန္ေျပာလုနီးပါးပင္။ သူေျမေအာက္ခန္းထဲတြင္ ေလးလေလာက္ အခ်ဳပ္ခံခဲ့ရၿပီး ဗိုက္ဆာေနသည့္ ဗန္ပိုင္းယားကို ေသြးတိုက္အၿပီး ယခု သူတို႔ေတာအုပ္ထဲတြင္ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းသြားလာေနရသည္။ သူအဆင္ေျပသည္ႏွင့္ အလြန္အလွမ္းေဝးေနသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ဒန္နီရယ္၏ စိုးရိမ္တႀကီးအၾကည့္က မထုတ္ႏိုင္သည့္စူးတစ္ေခ်ာင္းလို သို႔မဟုတ္ အစြယ္ထိပ္က သူ႔အသားအေရကို ေဖာက္ထြင္းသလို ေရာ့ဘ္ကို ခံစားရေစသည္။ သူဘာလုပ္ရမည္မွန္းပင္ မသိေတာ့။ အားနည္းခ်က္ကို ထုတ္ေဖာ္ျပသျခင္းက ႏွစ္သိမ့္မႈကို ေတာင္းခံေနသလို ခံစားရသည္။
“ေျပတယ္” ေနာက္ထပ္ေမးခြန္းမ်ား ထပ္မေမးလာရန္ သူပိတ္ေျပာလိုက္မိသည္။
ဒန္နီရယ္ကို ေစြၾကည့္လိုက္ရင္း သူ႔ေခါင္းကို သစ္ေခါက္ေပၚမွီထားလိုက္သည္။ ေနေရာင္မရသည့္အေၾကာင္း မေက်မနပ္ေရ႐ြတ္မိခ်င္ေသာ္လည္း သူ႔အၾကည့္က ဒန္နီရယ္၏ ပါးစပ္နားက ေသြးစက္နားကို ေရာက္သြားျပန္သည္။ အခ်ိန္ၾကာလာ၍ ေျခာက္ေသြ႕လာကာ အရင္ကထက္ ပိုနက္ေမွာင္လာသလိုပင္။ လူေတြၾကားၿပီး တစ္ေယာက္ေယာက္က မေမးလာခင္ ထိုအရာကို သူ အရင္သုတ္သင့္သည္။
“မင္းရဲ႕ ဒီနားမွာ ေသြးနည္းနည္း…” သူ ဒန္နီရယ္၏ ပါးျပင္ကို ၫႊန္ျပလိုက္၏။ သူအခ်က္ျပသည္ကိုေတာ့ နားလည္မည္ ထင္သည္။
နားလည္ေသာ္လည္း ထိုအကြက္က မေျပာင္ေသး။ ဒန္နီရယ္ သူ႔ပါးျပင္ကို ပြတ္သပ္လိုက္ေသာ္လည္း အစက္ရာက က်န္ေနေသးကာ သူ႔လက္ကို သူၾကည့္ရင္း မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၾကည့္ေနသည္။
ဒန္နီရယ္ သူ႔မ်က္လုံးမ်ားကို ကစားလိုက္မိသည္။ ဟမ့္ခနဲအသံျပဳကာ သူေရွ႕တိုးလိုက္ၿပီး သူ႔လက္ကို ဒန္နီရယ္ပါးေပၚတင္ကာ ေသြးေပေနသည့္ အသားအေရေပၚ သူ႔လက္ညႇိဳးျဖင့္ ပြတ္သပ္လိုက္သည္။
သူ႔လက္ကို မဖယ္မိရေသးခင္မွာပင္ ဒန္နီရယ္၏လက္က ဖ်က္ကနဲ ေရာ့ဘ္လက္ေကာက္ဝတ္ကို ဆြဲယူၿပီး အားနည္းနည္းျဖင့္ ျပန္တြန္းလို႔မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တင္းက်ပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္လာ၏။
ခ်က္ခ်င္း အက္ဒရီနယ္ဂလင္းကေဟာ္မုန္းမ်ား စီးဆင္းျဖတ္သန္းသည္ကို ခံစားလိုက္ရသည့္အခါ ေရာ့ဘ္ သူ႔လက္ထဲကလြတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားလိုက္သည္။
“ျဖည္းျဖည္း၊ ငါက မင္းပါးကဟာကိုပဲ ေျပာင္သြားေအာင္ သုတ္ေပးတာ”
သူ႔လက္ဝါးက ဒန္နီရယ္၏ ပါးျပင္ေပၚ ရွိေနေသးသည္။ ေသြးေသာက္ရထားသည္က မၾကာေသးေသာေၾကာင့္ သူ႔အသားအေရေပၚရွိ ေႏြးေထြးမႈက မေပ်ာက္သြားေသးေခ်။ ေရာ့ဘ္၏ ေသြးျဖစ္ေနျခင္းက သူ႔ကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္သင့္သည္ မဟုတ္လား။ သို႔ေသာ္လည္း ေက်နပ္ခံစားမႈအထြဋ္အထိပ္ကို ေရာက္ခဲ့ရသည့္မွတ္ဉာဏ္မ်ားက လတ္ဆတ္ေနေသးကာ သူ႔စိတ္အတြင္းမွ ေႏြးေတးေတး ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကည္ႏူးမႈကို သူျငင္းမရႏိုင္ေပ။ ေနာက္ျပန္မဆုတ္ခင္ သူ႔လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို တစ္ကၠန႔္ႏွစ္စကၠန႔္မွ် ခပ္ဖြဖြပြတ္သပ္လိုက္ၿပီး လက္ျပန္ခ်ရန္ ျပင္လိုက္ေသာ္လည္း ဒန္နီရယ္၏လက္မွ ႐ုန္းထြက္လို႔မရေတာ့ေပ။
“What the…”
ဒန္နီရယ္ သူ႔ကိုၾကည့္ေနပုံက သူ႔စကားမ်ားကို လည္ေခ်ာင္းဝ၌ပင္ ရပ္တန႔္ေစသည္။
“ငါ…တစ္ခုခု လုပ္ေတာ့မယ္” သူ႔တြန႔္ဆုတ္ဆုတ္ႏွင့္ ႏူးညံ့ေနသည့္အသံႏွင့္ ဆာေလာင္ေနသည့္အၾကည့္က မလိုက္ဖက္လွ။ “ငါ့ကို သံေခ်ာင္းနဲ႔ေတာ့ မထိုးနဲ႔၊ ဟုတ္ၿပီလား”
မင္းကို ဘာနဲ႔ထိုးရမွာလား။ ေရာ့ဘ္ေမးလိုက္ခ်င္သည္။ သူ႔ကို တင္းက်ပ္စြာဆုပ္ကိုင္ထားသည္မွ လြတ္ေျမာက္လွ်င္ပင္ သူ႔တြင္ဘာလက္နက္တစ္ခုမွမရွိဘဲ တုံးေနသည့္သစ္ကိုင္းေခ်ာင္းတစ္ခုကို ဗန္ပိုင္းယားတစ္ေကာင္ကို ထိုးျခင္းက ခပ္ညံ့ညံ့သည္းထိပ္ရင္ဖိုဇာတ္လမ္းမ်ားတြင္သာ အလုပ္ျဖစ္လိမ့္မည္။
ထို႔ေနာက္ ဒန္နီရယ္က သူ႔အနား တျဖည္းျဖည္းတိုးလာသည္။ နီးကပ္လြန္း၍ သူ႔ဆီစြဲကပ္ေနသည့္ သံနံ႔ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ကိုပင္ ေရာ့ဘ္ခံစားရသည္။ ထိတ္လန႔္မႈႏွင့္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈအျပင္ ေမွ်ာ္လင့္မႈက မုန္တိုင္းမစခင္ တည္ၿငိမ္ေနသကဲ့သို႔ ရွိသည္။
သူ႔လည္ပင္းကို ကိုက္ခံရမည္ဟု ထင္ေသာ္လည္း ဒန္နီရယ္၏ပါးစပ္က သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမ်ားေပၚ ပူေႏြးစြာ က်ေရာက္လာသည္။
အနမ္းတစ္ခုပင္မဟုတ္ပဲ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ သူတို႔ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို ထိေတြ႕ထားကာ ဒန္နီရယ္၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ားက ေရာ့ဘ္လက္ေကာက္ဝတ္က ေသြးလႊတ္ေၾကာကို ပြတ္သပ္ေနရင္း သူတို႔ခႏၶာကိုယ္မ်ားကလည္း ထိကပ္လာသည္။ ေရာ့ဘ္ႏွလုံးခုန္သံက အရွိန္ျပင္းျပင္းရွိလွၿပီး သူ႔ေသြးမ်ားက နားထင္အထိ ေရာက္လာကာ သူ႔ကိုလႈပ္ရွားေစရန္ တြန္းအားေပးလိုက္၏။
သူ႔က်န္လက္တစ္ဖက္ႏွင့္ ဒန္နီရယ္၏ ရွပ္အက်ႌကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ကာ တတ္ႏိုင္သေလာက္ အနားကပ္ကပ္သြားမိသည့္အခါ ရင္ဘတ္ႏွစ္ခုက ထိေတြ႕သြားသည္။ သူပါးစပ္ဖြင့္ကာ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းျပန္နမ္းလိုက္ရင္း ဒန္နီရယ္၏ ႏႈတ္ခမ္းကို ပြင့္သြားေအာင္ကိုက္လိုက္ၿပီး ထိုခြၽန္ထက္သည့္သြားစြယ္မ်ားကို အငမ္းမရနမ္းလိုက္သည္။ နာက်င္စူးရွမႈကိုပင္ သတိမျပဳမိဘဲ သူ႔လွ်ာေပၚရွိေႏြးေထြးေနသည့္ ေသြးအရသာကိုသာ သတိထားမိသည္။
ဒန္နီရယ္က တိုးရွရွအသံတစ္ခ်က္ျပဳလိုက္ခ်ိန္တြင္ ေရာ့ဘ္၏ အငယ္ေကာင္က ထႂကြလာသည္။ သူ ဒန္နီရယ္ကို ပိုမိုျပင္းထန္မြတ္သိပ္စြာ နမ္းရႈိက္လိုက္မိရင္း လအေတာ္ၾကာ သူတို႔ၾကားရွိခဲ့သည့္တင္းမာမႈက ပြက္ပြက္ဆူလာသည္။
ေရာ့ဘ္၏ လက္ေကာက္ဝတ္ေပၚက တင္းက်ပ္မႈက ေျပေလ်ာ့သြားသည္။ ဒန္နီရယ္၏လက္က ေရာ့ဘ္မ်က္ႏွာကို ညင္ညင္သာသာထိေတြ႕ေနသည္။ သူ႔စိတ္တစ္ေနရာရာတြင္ ဒန္နီရယ္က သူ႔ကို တင္းက်ပ္စြာဆုပ္ကိုင္ၿပီး ေရာ့ဘ္ျပန္မခုခံႏိုင္ခင္ သူ႔ကိုသတ္သြားႏိုင္သည္ကို သိေနသည္။ သူအရင္က တစ္ခါမွမျဖစ္ဖူးခဲ့။ လူေတြကို သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ပစ္ဝင္ခ်င္လာေစရန္ ေခါင္းမူးေနာက္ေစသည့္ စြမ္းအားတစ္မ်ိဳး ဗန္ပိုင္းယားမ်ားတြင္ရွိျခင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သို႔မဟုတ္ မ်က္လုံးစိမ္းစိမ္း အၿပဳံးခ်ိဳခ်ိဳ ၾကင္ၾကင္နာနာႏွင့္ ခပ္တုံးတုံးဒန္နီရယ္တြင္သာ ရွိျခင္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ ထိုသူကေတာ့ ေ႐ြးခ်ယ္စရာမရွိမွ သူ႔ကို နာက်င္ေအာင္လုပ္လိမ့္မည္ဟု ထင္သည္။ ထိုအခါတြင္ေတာင္မွ နာက်င္ေစလိမ့္မည္ဟု မေျပာႏိုင္။
ဒန္နီရယ္၏ေျခေထာက္က သူ႔ေျခေထာက္ၾကားက သူ႔အငယ္ေကာင္ကို ပြတ္ဆြဲလာခ်ိန္တြင္ သူ႔အေကာင္က တင္းမာေနၿပီျဖစ္သည္။
ဒန္နီရယ္က နမ္းေနသည္ကို ရပ္လိုက္ကာ ေရာ့ဘ္၏ လည္ပင္းတစ္ေလွ်ာက္ နမ္းသြားသည္။ ထိုႏူညံ့ညံ့အေရျပားတစ္ေလွ်ာက္ စိုစြတ္ကာ ေႏြးေထြးလာသည္။ ေရာ့ဘ္ညည္းညဴရင္း သူ႔ပါးစပ္က က်ိန္ဆဲသံအထပ္ထပ္ထြက္လာသည္။
“လာစမ္းပါ၊ ဖာ့ခ္ လုပ္ေတာ့” သူ ဒန္နီရယ္၏ေပါင္ကို အရွက္မရွိဆြဲယူမိကာ တိုက္တြန္းလိုက္၏။ သူ႔ရင္ဘတ္တြင္တင္းက်ပ္လာကာ ရွက္႐ြံ႕မႈႏွင့္ႏိုးထမႈက အတူေရာေထြးလ်က္ ပူေလာင္ေနသည္။ သူဘာလိုခ်င္သည္ကိုပင္ မေသခ်ာေတာ့။ ဒန္နီရယ္ကိုက္သည္ကိုခံလိုျခင္း (သို႔) သူ႔အငယ္ေကာင္ကိုလား။ အလိုဆႏၵၿပီးေျမာက္လိုျခင္းလား (သို႔) ေကာင္းကင္ေပၚေရာက္ေနသည့္ ခံစားခ်က္လား။
ဒန္နီရယ္က သူ႔အသားအေရကို ပြတ္သပ္ေနသည္။ သူ႔သြားမ်ားက ေရာ့ဘ္၏လည္ပင္းနား အသာထိေတြ႕ေနရင္း ေဆာ့ကစားေန၏။ အေရျပားကို ပြန္းပဲ့ရန္အထိ မၾကမ္းေသာ္လည္း ထိုသည္က အေရးေတာ့မႀကီးေပ။ ေရာ့ဘ္ ပန္းဖြားအကဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္(စတားအားကစားသမားဆိုပိုမွန္မည္)ႏွင့္ နမ္းေနရင္း ေဘာင္းဘီထဲၿပီးေျမာက္သြားသည့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္လို ခံစားလိုက္ရသည္။
ရွက္ဖို႔ေကာင္းလွေသာ္လည္း ဒါက အခ်ိန္အေတာ္ၾကာအတြင္း သူၿပီးေျမာက္ခဲ့သည့္အထဲတြင္ အေကာင္းဆုံးအခ်ိန္ျဖစ္ေနသည္။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာခ်ိန္မရွိသည့္ ေျမေအာက္ခန္းထဲ ပိတ္မိေနျခင္းေၾကာင့္ပဲေတာ့ မဟုတ္ေပ။
ဒန္နီရယ္၏ညည္းတြားသံက ေရာ့ဘ္၏လည္ပင္းနားတြင္ အသံတစ္ဝက္တစ္ပ်က္ႏွင့္ ၾကားလိုက္မၾကားလိုက္ျဖစ္ေနသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေရာ့ဘ္ သူ႔ေသြးလႊတ္ေၾကာမ်ားတစ္ေလွ်ာက္ တုန္ခါသြားသည္ကို ခံစားရကာ သူ႔လည္ပင္းႏွင့္ေခါင္းကို ပိုဆန႔္လိုက္မိသည္။ သူ႔တစ္ကိုယ္လုံးက အထိမခံျဖစ္လာသည္။ ထိုစူးရွရွသြားစြယ္မ်ားက သူ႔အေရျပားကိုထိုးေဖာက္ရန္ တစ္လက္မအလိုတြင္ရွိေနသည္ဟူသည့္ အသိစိတ္က သူ႔ကိုအထိဋ္အထိပ္မေရာက္ေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔ေနသည္။
“shit” ဒန္နီရယ္က တစ္ခ်က္ရယ္သည္။ သူ႔အသံကကြဲအက္ေန၏။ သူတစ္ေယာက္တည္း ၿပီးေျမာက္သြားျခင္းေတာ့မဟုတ္ႏိုင္ေပ။ ပိုေကာင္းသည္လား ပိုဆိုးသည္လားေတာ့ သူလည္းမေသခ်ာလွ။
“မင္းအရင္ကေမးဖူးတာကို ေျဖရရင္…ငါဒီလိုမ်ိဳး အဖမ္းခံခဲ့ရတာ”
“ဟမ္” ေရာ့ဘ္၏ ဦးေႏွာက္က ဒန္နီရယ္ေျပာေနသည္ကို သေဘာေပါက္ရန္အထိ အလုပ္မလုပ္ေသး။
ဒန္နီရယ္က သူ႔နားကခြာကာ ေျခတစ္လွမ္းဆုတ္သည္။ “အခ်ဳပ္ခန္းထဲ ဘယ္လိုေရာက္သြားတဲ့အေၾကာင္း မင္းေမးထားတာေလ။ ငါ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ လုပ္ေနတုန္း စိတ္ပ်ံ႕ေနတဲ့အခ်ိန္ သူက ငါ့ကို ေရမန္းလိုေရတစ္ခုခုနဲ႔ ပက္လိုက္တာ။”
ဒါက…ေရာ့ဘ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္။ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ သူေဒါသထြက္လာမိသည္။ သူ႔စိတ္ထဲေပၚလာသည္က ကာကြယ္ခ်င္စိတ္ (သို႔မဟုတ္) ပိုင္ဆိုင္ခ်င္စိတ္လားေတာ့ သူမသိ။ ဘယ္တစ္ခုက သူ႔ကို ပိုေဒါသထြက္ေစမည္လဲ။ “မင္းရဲ႕အႀကိဳက္က ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲ”
“ငါကေတာ့ အဆင္ေျပတယ္လို႔ ထင္တယ္” ဒန္နီရယ္က အၿပဳံးေသးေသးတစ္ခုျဖင့္ ေျပာလာသည္။
သူ႔မ်က္လုံးမ်ားတြင္ အဓိပၸာယ္မ်ိဳးစုံေရာင္ျပန္ဟပ္ေနသည္။ ႏူးညံ့လွသည့္ ခံစားခ်က္မ်ားကိုလည္း ေတြ႕ရ၏။ ေလးလံမ်ားျပားလြန္းေသာေၾကာင့္ ေရာ့ဘ္ေနာက္ျပန္လွည့္ရင္း တစ္ခ်ိဳးတည္း ထြက္ေျပးခ်င္လာမိသည္။ ဖာ့ခ္။ ဒန္နီရယ္က ဘယ္သူ ဘာ ဆိုတာကို ဖယ္ထားဦးေတာ့။ သူ အရင္ကတစ္ခါမွ်မျဖစ္ခဲ့ဖူးသည့္ ေလးနက္မႈမ်ိဳးကို ခံစားေနရသည္။
သူ ဘာေၾကာင့္ ေတာင္ေတြဘက္ မေျပးမိဘဲ တုံ႔ဆိုင္းေနရလည္း မသိ။ “အခုဘာျဖစ္မွာလဲ” လို႔ ေမးမိသြားသည့္အေၾကာင္းရင္းကိုလည္း သူမသိ။
ဒန္နီရယ္က သူ႔ကို အသံတိတ္ ျပန္ၾကည့္လာသည္။ “ငါလည္း မသိဘူး။ အိမ္ျပန္မယ္၊ ေရခ်ိဳးမယ္၊ စားစရာတစ္ခုခုရွာမယ္” သူက တစ္ခ်က္ၿပဳံးျပသည္။ “ဒီလိုအစဥ္အတိုင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့”
အခ်ိန္ကိုက္ပင္ ေရာ့ဘ္၏ဗိုက္က အသံထြက္လာသည္။ “ငါေရာပဲ။ shit ဟမ္ဘာဂါေကာင္းေကာင္းကန္းကန္းေလးစားရဖို႔ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါမွမဟုတ္လည္း အသားကင္ေကာင္းေကာင္းေလး။ ၿပီးေတာ့ ဘီယာတစ္လုံးေလာက္ေရာ။ အဝတ္ေတြကိုေတာ့ အရင္လဲရမယ္။ ဒီေသာက္ဝတ္ေတြက ညစ္ပတ္ေနၿပီ”
ဒန္နီရယ္က ေျခလွမ္းအနည္းငယ္ေလာက္အကြာ သူ႔ေနရာတြင္သာေနေနကာ အထိအေတြ႕အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေရွာင္ရွားရန္ သင့္ေတာ္သည့္ေနရာတြင္ ရွိေနသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔မ်က္လုံးက ေရာ့ဘ္ကို အေပၚေအာက္ၾကည့္ေနဟန္က ခ်ိန္ဆေနသလိုႏွင့္ အထိအေတြ႕တစ္ခုလို တင္က်န္ခဲ့ေလဟန္။ “ငါ့ေနရာနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုေလာက္အကြာမွာ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုရွိတယ္။ မင္းဝတ္ဖို႔အတြက္ ရွပ္အက်ႌနဲ႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီတစ္ထည္ေလာက္ ငွားေပးလို႔ရတယ္”
“ဟုတ္တာေပါ့” ေရာ့ဘ္ ႏွာေခါင္းရႈံ႕လိုက္မိသည္။ “ဒီအတိုင္းသာဆိုရင္ ငါက မင္းရဲ႕အစာျဖစ္ေတာ့မွာပဲ”
သူက ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္ရင္းေျပာလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒန္နီရယ္က ခပ္က်ယ္က်ယ္ေအာ္ရယ္လာသည္။ သူ႔စကားက ေႏြးေထြးကာ စစ္မွန္သည့္ ေလသံပါ၏။ “မင္းျဖစ္ခ်င္မွပါ”
သူ႔လက္ေတြကို အိတ္ကပ္ထဲထည့္လိုက္မိရင္း ေရာ့ဘ္အၾကည့္လႊဲလိုက္သည္။ “မသိေတာ့ဘူး။ ဒါက….”
သူ႔အသံက တိတ္သြားသည္။ ဘာလဲဆိုသည္ကိုပင္ သူစကားျဖင့္မေျပာႏိုင္ေတာ့။ တုံးအသည္။ ႐ူးသြပ္သည္။ မိုက္႐ူးရဲဆန္သည္။ သူလက္ခံယုံၾကည္ခဲ့သည့္ အရာအားလုံးႏွင့္ ဆန႔္က်င္ဘက္ပင္။
သို႔ရာတြင္ စြဲမက္ဖြယ္ေကာင္းလြန္း၏။
“လာခဲ့ေတာ့ ေရာ့ဘ္” ဒန္နီရယ္က သူ႔ကို ခပ္ျဖည္းျဖည္းတြန္းသည္။ “ငါတို႔ေလးလေတာင္ အတူေနခဲ့ၿပီးၿပီပဲ။ တစ္ရက္ေလာက္ ထပ္ေနေတာ့ ဘာျဖစ္သြားမွာမလို႔လဲ။ ၿပီးေတာ့ အစားေကာင္းေတြနဲ႔။ ငါတို႔ကို ပိတ္ေလွာင္ထားမဲ့ သံတိုင္ေတြလည္းမရွိဘူး။ အိပ္ရာေကာင္းေကာင္းတစ္ခုလည္း ရွိေသး”
ေနာက္ထပ္တစ္ရက္ပဲ။ ေရာ့ဘ္ေတြးလိုက္သည္။ ဒန္နီရယ္က က်န္ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လုံးအတြက္ ေမးေနျခင္းလည္းမဟုတ္။
ေရာ့ဘ္ အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးသည့္အရာတစ္ခုအတြက္ မေတာင္းဆိုသည္အထိ ဒန္နီရယ္က ေကာင္းလြန္းေနသည္။ ထိုအစား သူခြင့္ျပဳသည္အထိ ေစာင့္သည္။ ထိုအေတြးက သူေကာင္းေကာင္းအိပ္ရၿပီး ေခါင္းၾကည္သြားမည္ဟု ေတြးမိသည့္အခ်ိန္ ဝင္လာသည္။
အဲဒီအခ်ိန္ထိပဲ_
“ေကာင္းၿပီေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္...ဘာလို႔ မလက္ခံရမွာလဲ”
ဒန္နီရယ္၏အၿပဳံးက ေတာက္ပလာၿပီး သြားစြယ္မ်ားက ေနေရာင္ေအာက္တြင္ လင္းလက္ေန၏။ ထိုအၿပဳံးက ေရာ့ဘ္ျမင္ဖူးသမွ်ထဲတြင္ေတာ့ အလွဆုံးပင္။